ΣE ΠPΩTO ENIKO Aγόρια για φίλημα

Αρχίζω με υπόθεση εργασίας ότι η τηλεόραση είναι αξιόπιστο υποσύνολο της
κοινωνίας κι έτσι μου ‘ρχεται να βάλω τις φωνές. Αστέρες και αστερίσκοι του
prime time φέτος δουλεύουν απαξάπαντες με την απλή μέθοδο του Πίτερ Παν. Με
ριάλιτι και σενάρια ταμάμ, καταφθάνουν καβάλα στην πιο ενοχλητική αυταρέσκεια
διεκδικώντας πεισματάρικα τα δικαιώματα του υπερφυσικού μπέμπη. Βρε πού πάμε,
κατά πώς θα ‘λεγε κι ο καλός μου Βασίλης Αυλωνίτης.

Να με συγχωρέσει η Αγία Μελίνα αλλά, έτσι που πάει το πράγμα, λίγο απέχω από
το να νοσταλγήσω τον Μίλτο, τον Ολυμπιακό και τον γραφικό τσαμπουκά του. Μα
πού πήγαν οι παλιοί καλοί ματσό που ξέραμε; Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω μόνο
μικρούς πικρούς νάρκισσους. Το πράγμα θα ισοδυναμούσε ασφαλώς με παγκόσμια
γυναικεία συνωμοσία εάν δεν τύχαινε, τις περισσότερες φορές, να υπογράφουν οι
ίδιοι το σενάριο του άντρα – σταχτοπούτου. Εδώ είναι ο κόμπος… Διότι, ως
γνωστόν, την υπογραφή σου και την ομπρέλα σου δεν την παρατάς όπου λάχει ακόμη
κι αν είσαι με το ένα πόδι στο παρκοκρέβατο.

Έχοντας προ πολλού εκτίσει τη θητεία μου ως κορίτσι δεν ανησυχώ για μένα αλλά
για τις επερχόμενες γενεές δεκατέσσερις. Για τις γυναίκες του μέλλοντος, που
δεν θα τα βρουν ξεκαθαρισμένα παρά θα βουτήξουν με τα μούτρα στον καημό του
εραστή με τη φρουτόκρεμα, πριν καλά καλά χωνέψουν τη δική τους. Αγού…