Mεταρρυθμίσεις – φούσκες

Με «κύματα» μεταρρυθμίσεων μας… απειλεί η κυβέρνηση. Το πρώτο «κύμα» το
περάσαμε, όπως μας είπε ο κ. Αλογοσκούφης την περασμένη εβδομάδα, και πρέπει
τώρα να προετοιμαζόμαστε για το δεύτερο.

Θα φανταζόταν κανείς ότι με τέτοια μεταρρυθμιστική ορμή, σε λίγο τίποτα δεν θα
θυμίζει την παλιά, προβληματική εικόνα της ελληνικής οικονομίας. H
γραφειοκρατία θα έχει εξαφανισθεί, η αγορά θα τηρεί με ευλάβεια τους κανόνες
του ελεύθερου ανταγωνισμού, οι επιχειρήσεις θα έχουν εκσυγχρονισθεί και το
κράτος θα δουλεύει ρολόι.

H πραγματικότητα

H πραγματικότητα, όμως, ελάχιστη σχέση έχει με αυτή την εικόνα. Για
παράδειγμα, στο πλαίσιο του πρώτου «κύματος», υποτίθεται ότι λύθηκε το
Ασφαλιστικό των τραπεζοϋπαλλήλων. Ωστόσο, το μόνο που έχει γίνει μέχρι στιγμής
είναι η σύσταση του Ενιαίου Ταμείου Ασφάλισης Τραπεζοϋπαλλήλων (του ETAT),
ακόμη ενός δημόσιου φορέα που περιμένει να αποκτήσει αντικείμενο. Μόνο που οι
διαδικασίες αποδεικνύονται εξαιρετικά περίπλοκες, οι τράπεζες διστάζουν να
ενταχθούν στο νέο Ταμείο και όλα δείχνουν ότι η «μεταρρύθμιση» αυτή θα
καθυστερήσει πολύ να υλοποιηθεί, αν δεν ακυρωθεί στην πράξη.

Άλλη σημαντική μεταρρύθμιση του πρώτου «κύματος» είναι το ωράριο των
καταστημάτων, που μέχρι στιγμής έφερε μόνο δυσκολίες στα μικρά καταστήματα και
πρόσθετη απλήρωτη εργασία σε πολλούς υπαλλήλους, ενώ ακόμη δεν έχει φανεί αν
και πόσο συνέβαλε στην αύξηση του τζίρου των καταστημάτων, που ήταν το
ζητούμενο.

Το επόμενο «κύμα»

Το επόμενο «κύμα» των μεταρρυθμίσεων θα έχει επίκεντρο τις δημόσιες
επιχειρήσεις και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλά όλα δείχνουν πως ούτε εκεί
θα γίνει κάποια θεαματική αλλαγή προς το καλύτερο. H πολυδιαφημισμένη
κατάργηση δημοσίων φορέων θα περιοριστεί, όπως όλα δείχνουν, σε φορείς –
φαντάσματα, ενώ την ίδια ώρα άλλοι φορείς δημιουργούνται για να βολέψουν
«ημετέρους». Όσο για το νομοσχέδιο για τις δημόσιες επιχειρήσεις, είναι
αμφίβολο αν θα μπορέσει να αλλάξει – έστω και ελάχιστα – τα κακώς κείμενα σε
αυτές. Και αυτό, γιατί το πρόβλημα των δημοσίων επιχειρήσεων δεν είναι τόσο η
έλλειψη θεσμικού πλαισίου όσο ο ασφυκτικός εναγκαλισμός τους εκάστοτε από την
κυβέρνηση που, ενώ τις κατηγορεί για ελλείμματα και σπατάλες, τις χρησιμοποιεί
συμβάλλοντας στην επιδείνωση αυτών των φαινομένων.

Οι διαρθρωτικές αλλαγές – πράγματι απαραίτητες στην ελληνική οικονομία –
θέλουν και… διαρθρωτική αλλαγή νοοτροπίας, και πρώτα απ’ όλα στα κόμματα που κυβερνούν.