Kόψε κάτι…

Οποία τιμή. Οποία «ανταπόκρισις». Να έχεις, ας πούμε, τραγούδια ιστορικά για
την ποπ τουλάχιστον, όπως το «Waterloo» και το «Volare» ή τα τραγούδια του Mr.
Eurovision Τζόνι Λόγκαν, και να βλέπεις στην ίδια λίστα με τα «καλύτερα» του
Ευρωπαϊκού (λέμε τώρα…) Διαγωνισμού Τραγουδιού το «Number One». Ως ιστορικό,
ως «καλύτερο», ως κραταιότερο; Ή ως ένδειξη ότι οι απανταχού Έλληνες (και η
EPT προφανώς…) έχουν χρήματα να ξοδεύουν σε τηλεφωνήματα και SMS. Ή μήπως
συγκινήθηκε τόσο πολύ το παν-ευρωπαϊκό κοινό και «μας ψήφισε» στους καλύτερους
όλων των εποχών; Όπως και να έχει, η κυρία της EPT που περιέγραφε (με άφθονα
λάθη, στα ονόματα τουλάχιστον) τη μέτριας αισθητικής και εμβέλειας τελετή για
τα 50 χρόνια της Γιουροβίζιον, στην Κοπεγχάγη, ένιωθε τουλάχιστον ως
θεματοφύλακας των ιδεωδών της φυλής (μας) και της εθνικής (μας) ταυτότητας.
Εκεί που ακούγαμε τραγούδια όπως το «Volare» ή το «Waterloo» επέμενε να μας
υποδεικνύει – ενοχλητικά πάνω από τον ήχο της τελετής – να ψηφίσουμε «την
Έλενα» και «την Έλενα» στους καλύτερους. Τέτοια υπερβολή. Τέτοια υπεροψία.
Τέτοια μέθη. Βαστηχτείτε παιδιά. Ο Μπετόβεν δεν κατοικεί στην Ελλάδα… Ούτε
καν η Μαντόνα…