TPITH AΠOΨH Yπάρχει κυβέρνηση;

Δυστυχώς, η σημερινή ελληνική κυβέρνηση είναι σχεδόν ανύπαρκτη στα ευρωπαϊκά
όργανα, όταν λαμβάνονται κρίσιμες ιδεολογικές αποφάσεις. Έτσι, ο υπουργός της
Δικαιοσύνης ήταν πολιτικά «απών» στην αποφασιστική συνεδρίαση της 12ης
Οκτωβρίου στο Λουξεμβούργο, όταν η «πολιτική αφρόκρεμα» των Βρυξελλών
αποφάσιζε την αποκρουστική παρακολούθηση των τηλεφωνημάτων και των
ηλεκτρονικών μας μηνυμάτων.

Πριν, όμως, αναφερθούμε πιο εξειδικευμένα σε αυτά τα ανησυχητικά γεγονότα, θα
ήταν ίσως ενδεδειγμένο να καταγράψουμε την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα που
επικρατεί αυτή τη στιγμή στη Γηραιά Ήπειρο. Όλα θυμίζουν παρανοϊκά ένα άρρωστο
κλίμα, που αποτυπώνεται αριστοτεχνικά στις ακόλουθες σκέψεις:

Αν οι βάρβαροι τρομοκράτες (που αιματοκύλησαν το Λονδίνο) είναι έτοιμοι να
καταστρέψουν αυτόν τον κόσμο από αγάπη – δήθεν – για το Ισλάμ, οι φιλελεύθεροι
Ευρωπαίοι δημοκράτες είναι πρόθυμοι να γκρεμίσουν τον ίδιο τον δημοκρατικό
κόσμο για να καταπολεμήσουν – τάχα – την τρομοκρατία (Σ. Ζίζεκ,
Ο διαστροφικός πυρήνας του Χριστιανισμού, 2005).

Έτσι γινόμαστε όλοι ανίσχυρα όντα, των οποίων η ιδιωτική ζωή εξουσιάζεται σε
ανατριχιαστικό βαθμό από εθνικές (ή υπερεθνικές) εξουσίες, που εποπτεύουν τα
πάντα.

Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να ερμηνευθεί η ακατανόητη απόφαση των υπουργών
Δικαιοσύνης της Ευρώπης που – υπό το πρόσχημα της καταπολέμησης της
τρομοκρατίας – αποφάσισαν τελικά ότι άπασες οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών και
όλοι οι προμηθευτές ιντερνετικών υπηρεσιών θα είναι υποχρεωμένοι να
αποθηκεύουν το περιεχόμενο των τηλεφωνημάτων και των e-mails που αποστέλλονται
και λαμβάνονται από τους πολίτες της Ένωσης (Council Meeting Justice and
Home Affairs, Provisional Version, 12 October 2005)!

Επιπλέον, είναι απαραίτητο να μνημονεύσουμε πιο αναλυτικά και ένα περίεργο
τμήμα αυτής της απόφασης, γιατί καταδεικνύει ανάγλυφα την αντιδημοκρατική
κουλτούρα αυτών των οργάνων.

Δηλαδή, οι εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων άφησαν τη διακριτική ευχέρεια
στα μέλη-κράτη να σταθμίσουν αν θα πρέπει να ενισχυθούν χρηματικά οι ιδιωτικές
εταιρείες, ώστε να μην επιφορτισθούν όλο το οικονομικό κόστος που θα είναι
αναγκαίο για το στήσιμο αυτού του γιγαντιαίου δικτύου του «χαφιεδισμού» και
της παρακολούθησης!

Με άλλα λόγια είναι δυνατόν να υποχρεωθούμε, αν το αποφασίσει η ελληνική
κυβέρνηση, να συμβάλουμε διά της φορολογίας μας (αφού τα λεφτά θα εκρεύσουν
από τον κρατικό κορβανά) στην καλύτερη οργάνωση της παρακολούθησης του εαυτού
μας. Αν είναι δυνατόν να γίνονται όλα αυτά τα παρανοϊκά πράγματα υπέρ της
ιδέας της καταπολέμησης της τρομοκρατίας!

Στο σημείο τούτο είναι αναγκαίο πλέον να αξιολογήσουμε συνολικά την παραπάνω
εκρηκτική απόφαση. Κατ’ αρχήν, η ελληνική κυβέρνηση απέδειξε περίτρανα ότι δεν
θέλει να εκπέμψει τη δικιά της αυτόνομη φωνή και να συγκρουσθεί με άλλες
αυταρχικές λογικές στο κρίσιμο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (όπως έκανε
παλαιότερα η Σουηδία, που αρνήθηκε να μπει στη ζώνη του ευρώ για να
προστατέψει τη δημοκρατίαμέσω των δημοψηφισμάτων).

Έτσι, αποκαλύφθηκε ολοκληρωτικά ότι η κυβέρνηση του K. Καραμανλή δεν μπορεί να
διαχειρισθεί τα μεγάλα διεθνή ζητήματα, αφού την παντιέρα της αντίστασης τη
σήκωσε επιπόλαια μόνο στο θέμα του βασικού μετόχου.

Όμως, παράλληλα θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η παραπάνω απόφαση για το
«ολοκληρωτικό φακέλωμα» δεν απασχόλησε, δυστυχώς, καθόλου ούτε τα mass media,
ούτε την ελληνική κοινωνία των πολιτών, που ασχολήθηκαν πανικόβλητα με το
διατροφικό «σύνδρομο της γαλοπούλας».

Τέλος, προκαλεί φοβερή ανησυχία η πολιτική πορεία ολόκληρης της Ευρώπης, αφού
η ατζέντα της ηγεμονεύεται από το αναχρονιστικό ιδεολογικό μήνυμα του Μπλερ,
το οποίο εκφράζεται από το γνωστό αξίωμα, που υποβαθμίζει τα ατομικά
δικαιώματα, δηλαδή law and order (νόμος και τάξη)!

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; H ελληνική κυβέρνηση απέδειξε για μια
ακόμη φορά, εν όψει της παραπάνω απόφασης, ότι επιθυμεί να είναι «ωσεί
παρούσα» στο πολιτικό γίγνεσθαι της Ευρώπης. Κυρίως, όμως, δεν θέλησε να
συγκρουσθεί με την επικίνδυνη αντίληψη των υπουργών της Δικαιοσύνης, που
υποκύπτει στα θέλγητρα της τρομοκρατίας, αφού «για να καταπολεμήσει την
τελευταία, ακυρώνει τη δημοκρατία και την ελευθερία των δικών μας κοινωνιών»
(Ζίζεκ)!

O Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ.