ΣE ΠPΩTO ENIKO Θα το πω, δεν αντέχω

«Σ’ έχω ερωτευτεί… είσαι ό,τι έχω σκεφτεί….». Ρουβάς στη διαπασών μέσα στο
δωμάτιο και η μικρή μπροστά στον καθρέφτη κουνιέται και λυγιέται με ύφος
τέλειου μικρομέγαλου. Όλοι οι στίχοι απ’ έξω, όλη η «χορογραφία» σε στυλ
Λολίτας, που δοκιμάζει λοξές ματιές και σκέρτσα λες και έχει κάνει χρόνια
φροντιστήριο στο Fame Story. Να ανησυχήσω; Μπαα.

Όλα τα παιδιά έχουν έναν δικό τους τρόπο να φιλτράρουν τα πράγματα και να
αφήνουν απ’ έξω ό,τι τους περισσεύει όταν φτάνουν στην κατάλληλη ηλικία. Αρκεί
βέβαια να έχουν ερεθίσματα για να αναπτύξουν το ανοσοποιητικό τους σύστημα.
Και η αλήθεια είναι ότι σήμερα για να ενισχύσουμε τα αντισώματά τους πρέπει να
τους τα δώσουμε σε μορφή ενέσιμη – μαζί με τον κοκκίτη και την ιλαρά. Αν
περιμένουμε από αλλού… Οι παραγωγοί στα ραδιόφωνα αντικαταστάθηκαν από play
list, οι άνθρωποι της δισκογραφίας έμαθαν να μιλούν για μπάτζετ και
διαφημιστικό κόστος, η τηλεόραση γέμισε ψηλοτάκουνα και χρυσόσκονη, ενώ η
κοινωνία των πρωτοκλασάτων του τραγουδιού (εκείνη καλέ που κόπτεται για την
τέχνη και την ποιότητα) έχει μπει σε αγώνα δρόμου με τα αστέρια της πίστας και
όπου μπορεί – αν μπορεί – τσιμπολογάει και λίγο από το πιάτο τους, γιατί καλή
η τέχνη και η ποιότητα, αλλά το κοινό δεν αγοράζει πια…

Θα το πω, δεν αντέχω. Αν εξαιρέσει κανείς κάνα δυο αναρχοαυτόνομους που
κατάφεραν να επιβιώσουν μόνοι τους, προσπερνώντας (όσο τους παίρνει) το ύψιστο
φιλοσοφικό ερώτημα «τι πουλάει;», ό,τι πιο ενδιαφέρον έχουμε να επιδείξουμε
σήμερα ως χώρα, από το υλικό της τελευταίας δεκαετίας, είναι το στέρνο του
Ρουβά και οι γάμπες της Παπαρίζου. Τόσο απλά. Γι’ αυτό άλλωστε είμαστε τόσο
κλειστοφοβικοί, τόσο απομονωμένοι, τόσο αλλού, απ’ αυτά που συμβαίνουν δίπλα
μας – γιατί δίπλα μας είναι πλέον τα πάντα. Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι
συνωμοσίες και κυκλώματα, αλλά δεν μπορώ να μην πω ότι την ίδια βαρεμάρα, την
ίδια αίσθηση deja vu είχα όταν παρακολούθησα το «νέο» Φεστιβάλ Τραγουδιού
Θεσσαλονίκης. Συμπαθητικά τραγουδάκια, μετρίως μέτρια. Καμία σπίθα
καινούργιου. Καμία πρεμούρα να ζήσουμε επιτέλους την εποχή μας που κι αν δίνει
ερεθίσματα για να ματώνουν τα τραγούδια. Αλλά ματωμένα τραγούδια θα πουλάνε;
Εμ, εδώ σε θέλω.