«Mαζί βαδίσαμε στην κόλαση του… μιούζικαλ»

«Θα συνεχίσω να γράφω έως την ημέρα που θα πεθάνω», λέει τώρα ο νομπελίστας (πλέον) Χάρολντ Πίντερ με αφορμή το δραματικό του μιούζικαλ «Voices». Εδώ με τη σύζυγό του Αντόνια Φρέιζερ

Σκληρό καρύδι ο Χάρολντ Πίντερ. Φανερά καταβεβλημένος από τη μάχη με τον
καρκίνο του οισοφάγου που τον ταλαιπωρεί τα τελευταία τρία χρόνια, δεν το
βάζει κάτω. Ανήμερα των γενεθλίων του, το BBC 3 έβγαλε στον αέρα το πρόσφατο
θεατρικό έργο του «Voices». Δύο ημέρες αργότερα του απονεμήθηκε το Νόμπελ
Λογοτεχνίας.

Το «Voices» (Φωνές) ένα δραματικό μιούζικαλ διάρκειας 29 λεπτών, καρπός της
συνεργασίας του με τον συνθέτη Τζέιμς Κλαρκ. Και μάλλον έρχεται να καταρρίψει
όσα είχε δηλώσει τον περασμένο Φεβρουάριο περί… απόσυρσης. «Νομίζω πως είναι
η ώρα να σταματήσω να γράφω έργα. Ήδη έχω κάνει 29. Δεν είναι αρκετά;», είχε
πει. Αλλά ύστερα από λίγο καιρό έλεγε πως «ανακάλυψα νέες φόρμες» και «θα
συνεχίσω να γράφω έως την ημέρα που θα πεθάνω».

Πίντερ και Κλαρκ είναι παλιοί γνώριμοι. H πρώτη συνάντηση έγινε το ’97. Και
σύμφωνα με τον Κλαρκ, «σχηματίζουμε μια δουλειά στην οποία χρησιμοποιούμε
λέξεις και νότες με νέο τρόπο». Περισσότερο παραστατικός ήταν ο Πίντερ.
«Μπήκαμε μαζί σ’ αυτήν τη διαδικασία προ πολλού. Δεν θυμάμαι πότε, αλλά
σίγουρο είναι πως οι δεσμοί μας μοιάζουν σαν του γάμου. Ενός αξιοσημείωτου και
ευτυχισμένου γάμου».

Το μιούζικαλ είναι έργο αγάπης και ο Πίντερ είναι πολύ ευχαριστημένος από το
αποτέλεσμα. «Με τον Τζέιμς κάναμε μια πολύ σοβαρή και πλούσια σε περιεχόμενο
δουλειά στο “Voices” και είμαι περήφανος γι’ αυτήν», δήλωνε ο συγγραφέας.

Το «Voices» ουσιαστικά είναι το συμπίλημα – θα έλεγε κανείς – των πέντε
τελευταίων έργων του Πίντερ, δοσμένων μέσα από μια κατακερματισμένη αφήγηση
για την αναλγησία, τα βασανιστήρια και την καταπίεση, η οποία διακόπτεται και
ταυτόχρονα συνοδεύεται από τη σύνθεση του Τζέιμς Κλαρκ, από τη Συμφωνική
Ορχήστρα του BCC, τη σοπράνο Αϊλίν Άργκαρντ και την Αζέρα τραγουδίστρια Φάτμα
Μεράλιεβα. Στο έργο παίζουν και εννέα ηθοποιοί – ανάμεσά τους ο ίδιος ο
Πίντερ, ο οποίος… μεταμορφώνεται στο μιούζικαλ. Ενώ μιλάει με φωνή σχεδόν
ξεψυχισμένη, στο έργο η φωνή του είναι στεντόρεια.

Περιγράφοντας τη δουλειά τους, ο Πίντερ κάνει λόγο για οδυνηρό καλλιτεχνικό
ταξίδι και δίνει ποιητικές αποχρώσεις στις κουβέντες του. «Μαζί βαδίσαμε στην
κόλαση. Όχι τη δική μου ή του Τζέιμς, αλλά την κόλαση που μοιραζόμαστε εδώ και
τώρα».

Τα κομμάτια που ξεχώρισε και συνέραψε από τα προηγούμενα έργα του στο «Voices»
μοιράζονται τον προβληματισμό για τη σχέση εξουσίας ανάμεσα σε θύτη και θύμα,
βασανιστή και βασανιζόμενο, αφέντη και σκλάβο.