BAΣIΛHΣ AΛEΞAKHΣ «Σέβεσαι τον αναγνώστη μόνο όταν τον αγνοείς»

«Τα σημαντικά έργα γράφονται για μικρά θέματα», λέει ο Βασίλης Αλεξάκης. «H Μαντάμ Μποβαρί είναι μάλλον ασήμαντο πρόσωπο. Το βιβλίο όμως είναι σημαντικό. Τα μικρά θέματα είναι άλλωστε τα μεγαλύτερα. Γιατί είναι η ζωή μας. Ακόμη και το γιατί μας μαγεύει το στροβίλισμα των ρούχων στο πλυντήριο, δεν είναι μικρό θέμα για τη λογοτεχνία. H απάντησή του μπορεί να βοηθήσει την απάντηση πολλών άλλων ερωτημάτων»

«Ο Πρεβελάκης έλεγε ότι οι Κρητικοί, έπειτα από μια νικηφόρα μάχη, πήγαιναν
στο νεκροταφείο και χτυπούσαν το χώμα με το πόδι τους για να πουν στους
νεκρούς τους τα καλά νέα. Κάτι τέτοιο έκανα κι εγώ με τη μητέρα μου στο βιβλίο
μου», λέει ο συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης, του οποίου το μυθιστόρημα «Θα σε
ξεχνάω κάθε μέρα» ξεκίνησε χθες και επίσημα το ταξίδι του στα ελληνικά
βιβλιοπωλεία. Το βιβλίο βγήκε πρώτα στα γαλλικά και έχει ήδη, σε έναν μήνα
κυκλοφορίας, αποσπάσει πολύ κολακευτικά σχόλια από τον γαλλικό Τύπο.

Το μυθιστόρημα αποτελεί έναν διάλογο ανάμεσα στον συγγραφέα και την πεθαμένη
μητέρα του, την οποία συναντά ξανά, τοποθετώντας την, μυθιστορηματικά πια, σε
μια πολυθρόνα απέναντί του, δώδεκα χρόνια μετά τον θάνατό της. «Δεν την κάλεσα
για να τη στεναχωρήσω. Της λέω τα νέα που δεν ξέρει. Της χρωστάω ένα δελτίο
ειδήσεων σημερινό, καθώς παρακολουθούσε πολύ τις ειδήσεις. Αναπόφευκτα, της
αναγγέλλω και δυσάρεστες ειδήσεις, όπως τον θάνατο του άντρα της, του πατέρα
μου δηλαδή, που μεσολάβησε από τον δικό της θάνατο. Ούτως ή άλλως, με τη
μητέρα μου μιλούσα για όλα σχεδόν. Συνηθίζαμε να πίνουμε καφέ για ώρες, τα
απογεύματα, από την εποχή που ήμουν έφηβος. Και νομίζω ότι από εκείνη απέκτησα
την αγάπη για τη γλώσσα και το μυθιστόρημα. Μου ζητούσε επιτακτικά να
συμβουλεύομαι το λεξικό συνεχώς. Και μέχρι και σήμερα, δεν μπορώ να γράψω
χωρίς να έχω το λεξικό δίπλα μου», λέει.

Άλλωστε το λεξικό είναι, για τον Βασίλη Αλεξάκη, κάτι παραπάνω από χρηστικό
εργαλείο. «Πιστεύω ότι τα λεξικά ξέρουν όλες τις ιστορίες και απλώς δεν τις
θυμούνται. Και το μόνο που κάνουν οι συγγραφείς είναι να θυμίζουν στα λεξικά
ιστορίες που έχουν ξεχάσει»!

Μια φορά, επεισόδιο που το αφηγείται και στο βιβλίο του, η μητέρα του
Βασίλη Αλεξάκη τού ζήτησε να παρατηρήσει τον άσπρο τοίχο, στο πατρικό σπίτι
στη Σαντορίνη, και να του πει τι βλέπει. Ο νεαρός Βασίλης για πρώτη φορά
παρατήρησε ότι ο άσπρος τοίχος είχε υποκίτρινους λεκέδες. «Μου είπε ότι ένας
λεκές έμοιαζε με εγγλέζικο νυφικό. Μέχρι πρόσφατα δεν μπορούσα να καταλάβω τι
εννοούσε, αλλά διαβάζοντας τώρα ξανά βιβλία της εποχής της, συνειδητοποίησα
ότι θα μπορούσε να εννοεί το κουρελιασμένο νυφικό της Μις Χάβισαμ στις
“Μεγάλες Προσδοκίες” του Ντίκενς! Με έμαθε λοιπόν να μπορώ να διαβάζω μια
ιστορία μπροστά σε έναν άσπρο τοίχο. Έκτοτε, κάθε φορά που στέκομαι μπροστά σε
μια λευκή κόλλα χαρτί, θυμάμαι τους τοίχους της Σαντορίνης».

Για να γράψει το μυθιστόρημα, ο συγγραφέας χρειάστηκε να αναστήσει στη
φαντασία του τη μητέρα του. «Ξυπνούσα στις 4 το πρωί για να γράψω. Και μόνο
όταν είχα το βλέμμα της μπροστά μου ξεκινούσα να γράφω. Για να γραφτεί καλά
ένα βιβλίο, πρέπει να έχει σοβαρές πιθανότητες να αποτύχει. H άλλη προϋπόθεση
είναι να ξεχνάς τον αναγνώστη όταν γράφεις. Τον αναγνώστη τον σέβεσαι μόνο
όταν τον αγνοείς».

Ποδοσφαιρική αναμετάδοση

Ένα στοιχείο που βοήθησε τον Βασίλη Αλεξάκη να οικοδομήσει τους διαλόγους
του βιβλίου, ήταν τα παλιά γράμματα που του έστελνε η μητέρα του στο Παρίσι.
«Επειδή ήξερε, ας πούμε, ότι μου αρέσει το ποδόσφαιρο, σε ένα γράμμα της μου
αναμετέδιδε, ανάμεσα στα άλλα οικογενειακά νέα που έγραφε, έναν αγώνα Ελλάδας
– Πορτογαλίας που άκουγε στο τρανζίστορ. Μου είπε ότι η Ελλάδα έβαλε γκολ στο
16ο λεπτό, ότι έβαλε δεύτερο στο 26ο και στο τέλος του γράμματος πέταξε κι
ένα: “Μπα, τελικά η Πορτογαλία ισοφάρισε”. Όπως καταλαβαίνετε, δεν ήταν
δυνατόν να μην της πω για τα νεώτερα του Γιούρο στην Πορτογαλία».

INFO

Βασίλης Αλεξάκης, «Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα», Εκδ. Εξάντας, σελ. 232, τιμή: 12 ευρώ