Όταν η εξουσία διαφθείρεται…

«H ΕΞΟΥΣΙΑ φθείρει, το χρήμα διαφθείρει», είχε αποφανθεί ο κ. K.
Λαλιώτης, πολλά χρόνια πριν επιλέξει – προσωρινά – τις Εκδόσεις Λιβάνη αντί
της Χαριλάου Τρικούπη. Είχε δίκιο, παρ’ ότι τότε δεν θα μπορούσε να φανταστεί
τις επιδόσεις των στελεχών του κ. K. Καραμανλή.

H εξουσία φθείρει. Το λέν’ οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια, το
λέν’ και στα παράθυρα, στα γκάλοπ το φωνάζουν. Ποτέ άλλοτε μία κυβέρνηση δεν
κατάφερε να δυσαρεστήσει τόσους πολλούς, μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Πρόκειται – σχεδόν – για επίτευγμα. Και προεκλογικό στόχο να το είχαν, δεν θα
το είχαν καταφέρει τόσο καλά.

Το χρήμα διαφθείρει. Ένας καταγγέλλεται – από τους γαλάζιους συντρόφους – ότι
έπαιζε το ταμείο του κόμματος στο Χρηματιστήριο. Άλλος ότι έφτιαξε μαγαζί με
τις κομματικές συνδρομές. Ένας τρίτος έκανε πλαστογραφίες, μερικοί
ειδικεύθηκαν στα πιστοποιητικά – μαϊμού και οι υπόλοιποι κοιτάνε να βολέψουν
«δικά μας παιδιά» ή να κάνουν καμιά δουλίτσα. Για το καλό του έθνους και την
πρόοδο του λαού, εννοείται…

Ο Ρεγκούζας και τα παιδιά

KAI TI συμβαίνει όταν η εξουσία φθείρει και το χρήμα διαφθείρει; Απλό –
καταγγέλλεις τους άλλους. Δηλώνεις υπέρμαχος της διαφάνειας, δηλώνεις θύμα της
διαπλοκής και περιμένεις τη δικαίωση από τον μεγαλόψυχο λαό. Αμ δε. Οι πολίτες
ακούνε τις καταγγελίες μία, χορταίνουν διαπλοκολογία δύο – και την τρίτη φορά
ψάχνουν την τσέπη τους. Κι αν είναι άδεια η τσέπη, τότε ούτε ακούνε, ούτε
μπορούν να χορτάσουν. H τσέπη, λοιπόν, είναι άδεια – με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ο κ. Καραμανλής μίλησε πολύ για διαφθορά και κατήγγειλε με στεντόρεια φωνή τη
διαπλοκή. Ίσως θέλησε να ξεχάσει ότι η εξουσία φθείρει τους εξουσιαστές – και
αμέσως μετά, το χρήμα διαφθείρει τους διαχειριστές του. Συνηθισμένος χρόνια να
αντιπολιτεύεται, θεώρησε ότι η διακυβέρνηση είναι αντιπολίτευση με άλλα μέσα.
Και μετά ήρθαν ο κ. Ρεγκούζας, ο κ. Σαλαγκούδης, ο κ. Γκαβόπουλος και τα άλλα παιδιά…