Γάμος σκοπιμότητας

ΑΠΟ THN ίδρυση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας το 1949, η Γερμανία
κυβερνιόταν συνήθως από μικρούς συνασπισμούς ανάμεσα σε ένα μεγάλο κόμμα και
ένα μικρό το οποίο προσέθετε τις απαραίτητες ψήφους για μία κοινοβουλευτική
πλειοψηφία. Γνώρισε όμως για πρώτη φορά και έναν μεγάλο συνασπισμό ανάμεσα
στους Χριστιανοδημοκράτες και τους Σοσιαλδημοκράτες από το 1966 έως το 1969.
Άλλοι θεώρησαν εκείνη την κυβέρνηση επιτυχημένη, καθώς κατάφερε να ξεκολλήσει
την οικονομία που ήταν καθηλωμένη σε μηδενική ανάπτυξη. Και άλλοι την είδαν
σαν έναν διαρκή ανταρτοπόλεμο ανάμεσα στον Χριστιανοδημοκράτη καγκελάριο Κουρτ
Κίσινγκερ και τον Σοσιαλδημοκράτη αντικαγκελάριο Βίλλυ Μπραντ.

Αυτή τη φορά, άλλος ένας μεγάλος συνασπισμός προέκυψε από την εκλογική
αριθμητική στη Γερμανία. Οι σκεπτικιστές τον θεωρούν σαν μια συνταγή
ακινησίας. Αναζητώντας τη συναίνεση ανάμεσα σε αντιτιθέμενες πολιτικές, λένε,
οι δεκαέξι υπουργοί – οκτώ σε κάθε κόμμα – θα συμφωνούν στον ελάχιστο κοινό
παρονομαστή. Είναι το χειρότερο σενάριο.

Αντίθετα, οι αισιόδοξοι βρίσκουν στον μεγάλο συνασπισμό λόγους για να
ελπίζουν. H κυβέρνηση Μέρκελ, λένε, οφείλει να παραλάβει και να εμβαθύνει τις
μεταρρυθμίσεις που δρομολόγησε η κυβέρνηση Σρέντερ, χωρίς πάντως να ενδώσει
στις συνταγές του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού.