ΣE ΠPΩTO ENIKO Nα προτιμήσεις άλλους την επόμενη φορά…

Νύχτα Δευτέρας, 26 Σεπτεμβρίου και ώρα 1 μετά τα μεσάνυχτα. Νέος 31 χρόνων
φτάνει στην εφημερία μεγάλου νοσοκομείου της Αθήνας με ελαφρύ πόνο στο στήθος.
Οι καρδιολόγοι – παραδόξως για γενική εφημερία – κάθονται. H πρώτη ματιά
δείχνει ότι θα ξεμπερδέψει γρήγορα. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει…

Το πρώτο καρδιογράφημα δεν ανησυχεί τους γιατρούς. «Άρα, πάω σπιτάκι μου»,
σκέφτηκε. Αφελώς, όπως αποδείχθηκε: «Θα περιμένετε τρεις ώρες, για να
επαναλάβουμε το καρδιογράφημα», τον άφησαν άφωνο!

Καλά μέχρι εδώ, θα πεις. Ήθελαν να διαπιστώσουν οι άνθρωποι ότι πράγματι όλα
είναι εντάξει. Τι να κάνει; Μια που μπήκε στον χορό, θα το φάει το τρίωρο.

Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, οι καρδιολόγοι πάλι κάθονταν. Όμως
καρδιογράφημα δεν έκαναν. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισαν ότι έπρεπε να του πάρουν
αίμα για εξετάσεις και να τον στείλουν για ακτινογραφία θώρακος. «Σε μια –
μιάμιση ώρα θα ‘ρθουν τα αποτελέσματα της εξέτασης αίματος. Περιμένετε…».

H ώρα είναι πια 5 το πρωί, αλλά οι εξετάσεις – σε ένα άδειο νοσοκομείο, όπου
προφανώς το μικροβιολογικό εργαστήριο δεν έχει δουλειά – δεν έχουν αρχίσει
καν! Υπογράφεις και φεύγεις, διότι δεν σε έπεισαν.

Πώς να σε πείσουν ότι δικαιολογημένα περίμενες τόσες ώρες, αφού είναι φανερό
ότι δεν έχεις τίποτα – ή τουλάχιστον τίποτα επείγον; Και αν υποθέσουμε ότι σε
θεώρησαν επείγον περιστατικό, πώς θα σε πείσουν ότι καλώς έπραξαν να σε
αφήσουν να περιμένεις με τις ώρες για να βγει μία μόνο εξέταση; Πώς θα
πιστέψεις ότι άλλαξαν τα πράγματα στα νοσοκομεία, αν σε ειρωνεύονται επειδή
τόλμησες να ρωτήσεις γιατί είναι απαραίτητο να περιμένεις τόσο;

Για ένα πράγμα σίγουρα σε έπεισαν: να προτιμήσεις άλλους την επόμενη φορά…