[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΗ από το 1990 – κυρίως από τον Ιανουάριο του 1996 – η
ελληνική εξωτερική πολιτική στη λογική «καλύτερα συμβιβασμός, παρά πόλεμος»,
παρά το ότι η Τουρκία δεν άντεχε εξαιτίας εσωτερικών και εξωτερικών λόγων να
προχωρήσει σε σύρραξη, δεν μπόρεσε να προβλέψει και να αντιμετωπίσει το παζάρι
της E.E. με την Άγκυρα.

Αντιθέτως, η Τουρκία, πότε απειλώντας, πότε παρακαλώντας για βοήθεια και πότε
διεισδύοντας πέραν των χωρικών της υδάτων σ’ αυτό που τόσο έξυπνα και
αποτελεσματικά (σ.σ.: κυρίως λόγω της ελληνικής αφροσύνης και αφέλειας)
αποκάλεσε «σύνορα αγάπης» δημιούργησε στον διεθνή περίγυρο την εντύπωση ότι
παλεύει για την ειρήνη.

Πέτυχε μάλιστα, για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες, να πλησιάσει ακόμη και
τον ρωσικό παράγοντα (σ.σ.: συναντήσεις της τουρκικής ηγεσίας με τον Ρώσο
ηγέτη Βλαντίμιρ Πούτιν), την ίδια ώρα που όλοι γνωρίζουν ότι η Τουρκία
χρησιμοποιείται από την Ουάσιγκτον – για την Ασία – σαν «ζώνη ασφαλείας» και
για τη ρωσική πυρηνική δύναμη, αλλά και για τη συνεχώς ανερχόμενη Κίνα.

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις και τα παζάρια της Άγκυρας, σε μία μάλιστα εποχή
κατά την οποία στα Βαλκάνια εξαφανίστηκε ο ρόλος του Βελιγραδίου και στη Μέση
Ανατολή αναδείχθηκε σε παντοδύναμος ρυθμιστής το Ισραήλ – με παράλληλη
υποβάθμιση ακόμη και του ρόλου του Ορθόδοξου Πατριαρχείου -, δεν έγιναν χωρίς
πρόγραμμα.

Κατέδειξαν στη διεθνή κοινή γνώμη ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική, με τη
βοήθεια – με το αζημίωτο φυσικά – πολλών διεθνών ινστιτούτων (αμερικανικών,
του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος κ.ά.), που φιλοξενούν πλουσιοπάροχα
και Έλληνες διανοουμένους, μπορεί να αποβεί ωφέλιμη για τα σχέδια όχι μόνον
της Ουάσιγκτον αλλά και πολλών δυτικών δυνάμεων που συνωστίζονται για να
κάνουν μπίζνες στην περιοχή.

Όλα αυτά δείχνουν πλέον ότι η Ελλάδα, μία χώρα με τεράστια διαφθορά σε όλα τα
επίπεδα και μουδιασμένα τα εθνικά αντανακλαστικά, αντιμετωπίζει σοβαρό
πρόβλημα. Εάν δεν αντιδράσει – και εάν δεν αντισταθούν όσοι έχουν την ιστορική
ευθύνη – κάθε περαιτέρω εθνική πρωτοβουλία απλώς θα στολίζει το ανατολίτικο
παζάρι στο οποίο οι τουρκικές μετοχές συνεχώς θα ανεβαίνουν για να χασκογελάνε
πίσω από τις πλάτες μας στα αμερικανοευρωπαϊκά σαλόνια.