ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Σκέφτομαι αυτές τις μέρες τι θα σκέφτεται ο Στέφανος Κοτσόλης. Έκπληξη και
περηφάνια που κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική; Περίεργη δικαίωση που δεν
χρειάστηκαν παρά τέσσερις αγωνιστικές στη νέα του ομάδα για να φανεί μια αξία
που όλοι, εδώ και χρόνια, ήξεραν; Ή μήπως θλίψη που, για να έρθουν τα καλά
μαντάτα, έπρεπε να φύγει από την ομάδα της καρδιάς του; Τι εντύπωση άραγε να
του προξενεί όταν ακούει -και δικαίως -ότι αρχίζουν να εκλείπουν οι καλοί
τερματοφύλακες στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ενώ ο ίδιος αισθάνεται, τόσα χρόνια,
τόσο δυνατός και τόσο έτοιμος να δοκιμάσει τις δυνάμεις του; Τι αισθήματα του
προκαλεί ότι αυτός ήταν εκεί όταν έφυγε ο Νικοπολίδης, αλλά ήταν η ώρα του
Χαλκιά, και όταν έφυγε ο Χαλκιάς, αλλά ήρθε η ώρα του Γκαλίνοβιτς; Και πώς
άραγε να ‘νιωσε όταν το καλοκαίρι η ομάδα του αγόρασε για ρεζέρβα του
Γκαλίνοβιτς τον Εμπέντε, γιατί χρειαζόταν «πείρα» λες κι ο ίδιος θα μπορούσε
ποτέ να την αποκτήσει, αυτήν την πολυπόθητη πείρα, καθήμενος συνεχώς στον
πάγκο; Φαντάζομαι ότι εκείνες τις δύσκολες ώρες που έπρεπε να το πάρει απόφαση
να δοκιμάσει αλλού, οι έννοιες θ’ άρχισαν να μπερδεύονται μες στο μυαλό του.
«Νέος» και «έμπειρος», υποσχέσεις παραγόντων και πραγματικότητα της ζωής,
ευκαιρία και χαμήλωμα του πήχεως θα στροβιλίστηκαν για λίγο μέσα του. Ευτυχώς
δεν τον κλόνισαν και τελικά τον έβγαλαν στον Κάμπο.

Χρόνια τώρα ακούμε για την αναγκαία ανανέωση σε όλα τα πεδία της δημόσιας
ζωής, συμπεριλαμβανομένου του αθλητισμού. Όλοι είναι έτοιμοι να κάνουν τόπο
στα νιάτα κι όλο, την τελευταία στιγμή, προκρίνονται άλλες λύσεις. Θέλει άραγε
πολλή φιλοσοφία για μια ομάδα με φιλοδοξίες να επενδύσει σε νέους παίκτες με
προσόντα; Χρειάζεται να το δούμε στο γήπεδο για να καταλάβουμε (κατόπιν
εορτής) ότι είναι προτιμότερο να αγοράσει μια ομάδα τον διψασμένο Τουρέ από
τον χορτασμένο Κονσεϊσάο, τον ανοιχτό στη βελτίωση Μάντζιο από τον χρόνια
στάσιμο Κωνσταντίνου; Πότε επιτέλους σ’ αυτόν τον τόπο ένας «εξελίξιμος»
παίκτης θα εξελιχτεί, ένα «σπάνιο ταλέντο» θα γίνει και ώριμο αστέρι, ένας
φορέας ελπίδας -και στέλεχος της Ελπίδων -θα δικαιώσει, ως Άντρας, αυτές τις
ελπίδες; Ο Κοτσόλης θα βλέπει τον Κασίγιας να έχει γίνει ένας από τους
καλύτερους τερματοφύλακες της Ευρώπης και θα φέρνει πιο εύκολα στο μυαλό του
τις ευκαιρίες που του δόθηκαν παρά την εικόνα του τρομαγμένου δεκαεξάρη που
ρίχτηκε, πριν από κάποια χρόνια, ωμός στα δόντια του Τζιοβάνι. Κι όχι μόνο
επέζησε αλλά και βρήκε -με τη βοήθεια, αργότερα, και του κυρίου Μερκ -μπόλικες
ευκαιρίες για ρεβάνς.

Παρηγοριά των νέων -παικτών και όχι μόνο -είναι η δύναμη της πίστης τους και
της υπομονής τους. Σύμμαχός τους, καμιά φορά, ένα καλό αστέρι. Τα νιάτα είναι
καλά για να τα κολακεύουμε, όχι για να τα εμπιστευόμαστε. Κι όταν αυτό
γίνεται, η χαρά είναι μισή, όπως η πρόσκληση του χερ Ρεχάγκελ για ένα ματς που
όλοι φοβόμαστε ότι θα είναι περισσότερο τέλος παρά αρχή.