ΣE ΠPΩTO ENIKO Προσοχή, Βυσσινόκηπος…

Δυστυχώς δεν είμαι καθόλου, μα καθόλου, τσεχωφικός τύπος. Το Καλαματιανό
γονιδίωμά μου αφήνει ελάχιστο χώρο να ρεμβάζω επί ερειπίων σαν την Λιούμποβ
Αντρέγεβνα που για να βολτάρει στον ωραίο της Βυσσινόκηπο άφηνε τους εργάτες
απλήρωτους και τα παιδιά της ατάιστα.

Πώς αλλιώς να το πω; Ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα δεν φτάνει για να μου ρίξει στάχτη
στα μάτια. Βλέπω τον καλπάζοντα μαρασμό της και μαντεύω με ακρίβεια το μέλλον
της. H ωραία Μεσσηνία στέκεται αμήχανη απέναντι στους νέους της, εκείνους που
δεν σκόρπισαν εννοείται. Αυτοί, κατά τη γνώμη μου, πρέπει πρώτοι να
αντιδράσουν με «άποψη» στη βίαιη μετάλλαξή της σε ένα απέραντο λιγνιτωρυχείο.
Όχι τόσο για να υπερασπιστούν την άναρχη ούτως ή άλλως τουριστική ανάπτυξή
της, ούτε για να διασώσουν το τοπίο προς όφελος εκδρομέων και περιστασιακών
χρηστών φυσικού κάλλους. Σιγά…

Εδώ που φτάσαμε, όλα τα παραπάνω φαντάζουν τσιριμόνιες και περιττές
πολυτέλειες. Εφ’ όσον η ζωή λέγεται πλέον «επιβίωση» επείγει νομίζω να
ανασκουμπωθούν οι ίδιοι οι κάτοικοι, να μάθουν τι εστί «βιώσιμη ανάπτυξη» και
δι’ αυτής να υπερασπιστούν τον ιδιωτικούς τους παραδείσους. Να εκμεταλλευτούν
τις – ούτως ειπείν – δυνατότητες που τους δίνει ο τόπος και η ευρωπαϊκή
ένταξη. Να ξεζουμίσουν κάθε εναλλακτική προοπτική κι από εκλογικοί πελάτες να
γίνουν τσιμπούρι στον σβέρκο του βουλευτή, για την ανάπτυξη ρε γαμώτο.

Ειδάλλως γαία πυρί μειχθήτω. Που πάει να πει, ας περάσουν ανενόχλητοι οι
«λιγνιτωρύχοι» με τα πολιτικά τους ενεργούμενα, ας αρχίσει επιτέλους ο
ανασκολοπισμός της Πυλίας και η μετατροπή της σε σεληνιακό τοπίο. Να ‘χουμε να
νοσταλγούμε τις παλιές καλές (;) ημέρες…