MATIEΣ Σάντουιτς

Έγραφα, ανάμεσα στ’ άλλα, την προπερασμένη Τετάρτη σε τούτη τη στήλη:

«Έχω μεγαλώσει στην Κατοχή, ξέρω από πείνα, ξέρω από δυστυχία. Την πείνα και
τη δυστυχία τις αντίκρυσα κατάματα δίπλα στον Άγιο Δημήτρη τον Λουμπαρδιάρη –
όπου ως γνωστόν γίνονται πολλοί… πλούσιοι γάμοι – προχτές: πάνω από είκοσι
άντρες, ταλαιπωρημένοι, ανήμποροι, περίμεναν στην ουρά για να τους δώσουν από
το “φιλόπτωχον” της εκκλησίας ένα σάντουιτς τυλιγμένο σε ασημόχαρτο. Και
έλεγαν, μασουλώντας, “πάλι καλά…”».

Την ίδια μέρα ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, που βρίσκεται πίσω από το
νομοσχέδιο για τις Εκκλησιαστικές Σχολές και τα πιστοποιητικά θρησκευτικών
φρονημάτων, παρέθετε γεύμα στον πατριάρχη, στη «Μεγάλη Βρετανία». Επ’ αυτού, ο
«Μικροπολιτικός» σημείωσε: «Ξέρω πως ο Μακαριώτατος είναι καλοφαγάς, αλλά το
μενού υπερέβη κάθε προσδοκία. Αντιγράφω: “Συμφωνία από γαρίδα, σολομό,
καραβίδα και χτένια με μουσελίνα φάβας και ντρέσινγκ λεμονιού. Ντομάτες και
πιπεριές γεμιστές με ρύζι, σταφίδες και κουκουνάρι. Φιλέτο μοσχαρίσιο.
Μινεστρόνε από εξωτικά φρούτα και σορμπέ μάνγκο”».

Με ρώτησαν πολλοί, αν οι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι του Λουμπαρδιάρη ήταν Έλληνες
ή ξένοι. Απαντώ: ήταν Έλληνες – πιθανόν και σήμερα, και αύριο, και μεθαύριο,
γύρω στις 7 το απόγευμα, να στέκονται στον περίβολο του ναού, περιμένοντας να
τους καλέσουν για το σάντουιτς – άστεγοι όπως έμαθα και, φυσικά, άνεργοι. Και
μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι καμιά «αρχή» έως τώρα δεν ενδιαφέρθηκε για
το θέμα.

Ως προς το μενού της «Μεγάλης Βρετανίας», καθώς το… απολάμβανα με λιμασμένο
βλέμμα, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ τους πασίγνωστους στίχους του Βάρναλη, από
το «Πρωτοχρονιάτικο»:

«Σαράντα σβέρκοι βωδινοί με λαδωμένες μπούκλες/σκεμπέδες σταβροθόλωτοι και
βρώμιες ποδαρούκλες/ξετσίπωτοι, ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι/ντυμένοι στα
μαλάματα κι’ επίσημοι κι’ ωραίοι. /Σαράντα λύκοι με προβιά (γι’ αφτούς βαρά η
καμπάνα)/καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιζάνα! / Κι’ απέ, ρεβάμενοι
βαθειά, ξαπλώσανε στο τζάκι/κι’ αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στο μπατζάκι. /
Όξω ο κοσμάκης φώναζε: Πεινάμε-τέτοιες μέρες. /Γερόντοι και γερόντισες,
παιδάκια και μητέρες·/ κι’ οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυρέοι/άνοιξαν
τα παράθυρα και κράξαν: Είστε αθέοι»!