ANAΛΩΣIMA Mαγαζί πολυτελείας

Βρέθηκε ένας άνθρωπος μέσα σ’ αυτήν την κυβέρνηση να κάνει μια πρόταση λογική
και πέσανε πάνω του να τον φάνε. Τι πιο ευγενικός στόχος από το να θέλεις να
μειώσεις κάπως τα γρηγορόσημα, σε μια εποχή ακρίβειας; Μόνο που στηρίχτηκε κι
αυτός στον πατριωτισμό των Ελλήνων, και περίμενε μόνοι τους οι υπάλληλοι να
κατεβάσουν την ταρίφα. Ημίμετρα δηλαδή, ενώ θα μπορούσε να εισάγει ένα νέο
μοντέλο, πλήρους διαφάνειας, με τους τιμοκαταλόγους αναρτημένους σε κομψές
επιγραφές, έξω από κάθε υπηρεσία. Να ξέρει ο καθένας πού πάει και τι
χρειάζεται. Και μόλις μπει μέσα, να μην έχει να ψάχνει τον μιλημένο υπάλληλο
και να μην κινδυνεύει να πάει φυλακή, αλλά να τρέχουν να τον εξυπηρετούν
χαμογελαστοί οι αρμόδιοι, όπως ακριβώς γίνεται στα μαγαζιά πολυτελείας. Διότι
αν δεν είναι μαγαζί πολυτελείας το Ελληνικό Δημόσιο, τότε δεν ξέρω τι σημαίνει
πολυτέλεια. Εννοείται ότι με τα νέα αυτά ήθη και τα αντίστοιχα μέτρα που θα
ληφθούν, δεν θα υπάρχουν πια ουρές, δεν θα μιλάνε οι υπάλληλοι στον ενικό
στους πελάτες, ούτε θα ταπεινώνουν όποιον δεν τους γεμίζει το μάτι για
γραμματιζούμενος, όπως κάνουν τώρα. Όλα αυτά θα καταργηθούν, μαζί με τα
σπασμένα μεταλλικά γραφεία, τα κολλημένα με σελοτέιπ παράθυρα, τους στραβούς
φοριαμούς και τα συναφή. Αφού η συναλλαγή αυτού του τύπου έχει γενικευθεί και
κανείς δεν θυμάται πια πώς άρχισε, ούτε μπορεί να βεβαιώσει με το χέρι στην
καρδιά ότι φταίνε μόνο οι υπάλληλοι και όχι τα θύματά τους, αφού είμαστε μέχρι
τον λαιμό βουτηγμένοι στην ανάγκη να πληρώνουμε εκείνους που θα έπρεπε μάλλον
να μας πληρώνουν, είναι καιρός να διεκδικήσουμε να το ευχαριστιόμαστε και
λίγο.