ANAΛΩΣIMA Πόσα ακόμα πρωταθλήματα;

Καλύτερα να πανηγυρίζουμε για το Ευρωμπάσκετ, παρά επειδή μας φλερτάρουν οι
ευρωκυβερνήσεις για να μας πουλήσουν όπλα. Άσχετο; Όχι και τόσο, γιατί τι
είναι αυτό που γεννά την ανάγκη για την αγορά καινούργιων οπλικών συστημάτων
(τι κομψή λέξη, εντελώς νέας γενιάς κι αυτή), αν όχι το ψυχολογικό μας πέσιμο
τελευταίως; Σε τι χρειάζεται το νέο οπλικό σύστημα, αν όχι να μας ανεβάζει
λίγο; Τα όπλα έτσι κι αλλιώς δεν τα χρειαζόμαστε, ευτυχώς δηλαδή. Οι
στρατιωτικοί όμως κάθε τόσο αποφασίζουν ότι πρέπει να αντικατασταθούν τα παλιά
«οπλικά συστήματα» που χάλασαν, χωρίς να χρειαστούν (ευτυχώς δηλαδή). Και
μόλις το αποφασίσουν αυτό οι στρατιωτικοί, ηχούν οι σάλπιγγες στις αγορές του
κόσμου, διότι τόσο καλοί πελάτες σαν εμάς δεν υπάρχουν άλλοι πουθενά. Είμαστε
η αφρόκρεμα της υπόθεσης. Πώς πάνε άλλοι στου Ντιορ και κάθονται στο σαλονάκι,
στο σούπερ κτίριο της αριστοκρατικής συνοικίας του Παρισιού, και παρελαύνουν
μπροστά τους τα μανεκέν ντυμένα με ό,τι καλύτερο και καλλιτεχνικότερο υπάρχει;
Εμάς ο Πρωθυπουργός μας πάει στα αντίστοιχα μέγαρα και με φόντο χρυσοποίκιλτα
ταβάνια και αναγεννησιακές τοιχογραφίες, του δείχνουν τανκς, που δεν τα λένε
πια τανκς, αλλά είναι πάντα τανκς και όσο αλλάζουν ονόματα και ντιζάιν τόσο
ακριβαίνουν. Και δεν έχουν πουθενά αλλού να τα πουλήσουν πια. Άγγλοι, Γάλλοι,
Πορτογάλοι, κάνουν τα λεφτά τους τρένα και στέγαστρα γερά για τα αρχαία τους,
που δεν έχουν καν αρχαία, και δρόμους και βιβλιοθήκες και ινστιτούτα. Και
κάνουν περισσότερα λεφτά πουλώντας όπλα σ’ εμάς τους ανασφαλείς. Πόσα Κύπελλα
να πάρουμε πια, πόσα πρωταθλήματα, για να πάψουμε να νιώθουμε τόσο
απειλούμενοι και να ξεφύγουμε από τον κατήφορο της ψυχροπολεμικής ισορροπίας;