«Δεν ήταν γενναιόδωρο μαζί μου το σινεμά»

«Πέρασε η εποχή που περνούσα άγριες νύχτες μεθώντας και ψάχνοντας για κορίτσια, όπως και η εποχή των πολιτικών παθών», λέει στα 73 του ο Πίτερ Ο’Τουλ

Τα μαλλιά του μπορεί να είναι μάλλον γκρίζα παρά ξανθά, το παράστημά του να
έχει ελαφρώς λυγίσει από το βάρος των χρόνων. Το βλέμμα του όμως εξακολουθεί
να έχει τη γοητεία τού Λόρενς της Αραβίας, του ρόλου που του χάρισε παγκόσμια
καταξίωση.

«Ο κινηματογράφος δεν υπήρξε γενναιόδωρος μαζί μου. Μόνος μου έφτιαξα το
πεπρωμένο μου, με τις επιλογές μου», λέει κάνοντας τον απολογισμό του στα 73 ο
Πίτερ Ο’Τουλ. «Τα δύο χρόνια που κράτησαν τα γυρίσματα του “Λόρενς” ήταν και
τα πιο περιπετειώδη της ζωής μου. Επί εννέα μήνες ζούσα στην έρημο με τον Ομάρ
Σαρίφ σε αντίσκηνα, 650 χιλιόμετρα μακριά από πηγές νερού. Μέσα στην ησυχία,
έμαθα να ανεβαίνω στις καμήλες και να ζω με τα απαραίτητα. Ήταν μια ξεχωριστή
εμπειρία. Κανείς μας δεν μπορούσε να διαισθανθεί την επιτυχία που θα είχε η
ταινία. Ευγνωμονώ πάντα τον Ντέιβιντ Λιν που με ανέχτηκε, σε μια εποχή που
ήμουν παντελώς άγνωστος», λέει ο Ιρλανδός ηθοποιός που, αν και είχε προταθεί
επτά φορές για Όσκαρ. δεν το κέρδισε ποτέ – ωστόσο στην συλλογή του προσέθεσε
τελικά το 2003 ένα χρυσό αγαλματάκι για τη συνολική του προσφορά στον
κινηματογράφο.

«H εποχή που ενσάρκωνα ηρωικές προσωπικότητες, όμως, τέλειωσε. Ο τελευταίος
ήρωας που υποδύθηκα ήταν ο Πρίαμος στην “Τροία”, που δεν ήταν παρά ένας σοφός
αλλά αδύναμος γέροντας», αναφέρει δίνοντας το στίγμα της σημερινής
καλλιτεχνικής του πορείας. Ντυμένος με ρούχα κατάλληλα για βόλτα στην εξοχή
και συντροφιά με πιτσιρίκια και σκύλους, δοκιμάζει το ταλέντο του ως δούκας
του Ράντλινγκ υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Τσαρλς Στάριντζε, για μία ακόμη
ταινία που έχει ως πρωταγωνίστρια τη σκυλίτσα Λάσι. Μια ταινία που «δεν
αποτελεί ένα ακόμη ριμέικ, καθώς τα γυρίσματα δεν γίνονται στην Αμερική – όπως
εκείνα της πρώτης ταινίας τού 1943 – αλλά στη Σκωτία» και πρόκειται για
συμπαραγωγή μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ιρλανδίας και Βρετανίας.

Στο ίδιο κλίμα – χωρίς ηρωικές εξάρσεις όμως – κινείται και η προσωπική του
ζωή. «Ξυπνάω, τρώω λίγο για πρωινό, με πάει κάποιος στο γύρισμα, λέω τις
ατάκες μου μπροστά στην κάμερα, περιμένω πολλές ώρες σιωπηλός, πίνω, καπνίζω
και λαγοκοιμάμαι μέχρι την επόμενη σκηνή. Όταν τελειώσει η μέρα επιστρέφω στο
κρεβάτι μου. Πέρασε η εποχή που περνούσα άγριες νύχτες μεθώντας και ψάχνοντας
για κορίτσια, όπως και η εποχή των πολιτικών παθών. Τώρα διαβάζω στις
εφημερίδες τα αθλητικά, διότι με ενδιαφέρει κυρίως το κρίκετ».