ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Έγραφα στο πρώτο φετινό σημείωμα ότι στο Ευρωμπάσκετ «η Εθνική μπάσκετ δύσκολα
θα ξεφύγει από την πατροπαράδοτη 4η – 5η θέση της». E! λοιπόν ξέφυγε – και
μάλιστα κατά πολύ. Σπάνια η εκδίκηση της πραγματικότητας είναι τόσο ευχάριστη
γι’ αυτόν ο οποίος την υφίσταται.

Ανήκω σ’ εκείνους που πιστεύουν ότι τα αθλητικά επιτεύγματα ξεφτίζουν με την
πολλή ανάλυση. Σε τόσο ψηλό επίπεδο, μια νίκη οφείλεται πάντα στον συνδυασμό
λίγων στοιχείων – προετοιμασία, ψυχολογία, συγκυρία, τύχη – ενώ μια ήττα στον
ελάχιστα διαφορετικό συνδυασμό των ίδιων στοιχείων. Για μια σειρά, ωστόσο,
νικών, για μια λαμπρή πορεία σ’ ένα μεγάλο τουρνουά, χρειάζεται κάτι παραπάνω
– που και πάλι δεν αναλύεται, αλλά που είναι τελικά αυτό που δένει τους
νικητές στο γήπεδο μ’ εκείνους που τους παρακολουθούν και ζουν τον αγώνα τους.
Αυτό το κάτι, το αυτονόητο αλλά τόσο δύσκολο να κατακτηθεί, λέγεται
συλλογικότητα ή πνεύμα νικητή, θα μπορούσε και ν’ αποδοθεί με την ωραία
ελληνική λέξη «ψυχή». Και τέτοια είχαν και με το παραπάνω σ’ όλη τη διάρκεια
της σέρβικης περιπέτειας τα παιδιά του Γιαννάκη.

Μια γροθιά

Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για την αποδυνάμωση παραδοσιακών δυνάμεων του
ευρωπαϊκού μπάσκετ, για την ταυτόχρονη απουσία πολλών παικτών αναφοράς, για τη
μετατόπιση του κέντρου βάρους του παιχνιδιού στις άμυνες (που τόσο συμφέρει
την Εθνική μας), για την «τύχη», τελικά, που αποτέλεσαν το καμπανάκι της ήττας
από τη Σλοβενία και το έξτρα παιχνίδι με το Ισραήλ, για τις αυτοχειρίες πολλών
αντιπάλων μας, για την αύρα που όπλισε το χέρι του Διαμαντίδη στο τελευταίο
σουτ του ημιτελικού. Όλα αυτά είναι πραγματικά και κρίσιμα στοιχεία έχουν
πάντως μικρότερη αξία και σημασία από άλλα που νιώσαμε στα πρόσωπα και στις
κινήσεις των παικτών και του επιτελείου της Εθνικής. Το δέσιμο της ομάδας στο
Καρπενήσι και ύστερα στα φιλικά (η άμυνα είναι πάνω απ’ όλα πιστή στην κοινή
προσπάθεια), το βάθεμα της συναίσθησης ότι όλα είναι δυνατά, η αλληλεγγύη στις
δύσκολες στιγμές, η ανακάλυψη, έπειτα από τόσα χρόνια, της χαράς του
παιχνιδιού.

Ο μεγάλος τιμονιέρης

Καθοριστική για όλα αυτά υπήρξε η συμβολή του προπονητή. Για όσους θαυμάσαμε
τον Γκάλη αλλά αγαπήσαμε τον Γιαννάκη, η προπονητική του ωρίμαση, η διαρκής
αναζήτηση λύσεων, η ψυχραιμία του μπροστά στη χαρά και την – πρόσκαιρη – λύπη,
τα λόγια που βρήκε για τους παίκτες του ύστερα από κάθε αγώνα συνιστούν κάτι
παραπάνω από δικαίωση: τη χαρά ότι ξαναβρήκαμε ένα πρόσωπο δεμένο όχι μόνο με
τις μεγάλες στιγμές του ελληνικού μπάσκετ, αλλά και με το πνεύμα
αγωνιστικότητας και άμιλλας που τόσο γρήγορα ξεπεράστηκε από τον νεοπλουτισμό
και τις υπερβολές που ακολούθησαν τον θρίαμβο του ’87.

Ξαναείδα τούτες τις μέρες, όπως χιλιάδες άλλοι φίλοι του μπάσκετ φαντάζομαι,
τα δύο τελευταία μεγάλα παιχνίδια εκείνης της αλησμόνητης και, για να είμαστε
δίκαιοι, ανεπανάληπτης εποποιίας. Οι διαφορές τεράστιες με σήμερα. Άλλο
μπάσκετ, άλλη ατμόσφαιρα, άλλο ταλέντο στην Εθνική, άλλης δυναμικότητας
αντίπαλοι. Μια ομάδα τεσσάρων αστέρων τότε, μια συμπαγής δωδεκάδα πολεμιστών
σήμερα. Ένας κόσμος ικανός να ξεχάσει τα πάντα τότε, απλώς ευγνώμων για το
διάλειμμα περηφάνιας σήμερα. Μόνο τα από μέσα δακρυσμένα μάτια του Γιαννάκη
θύμιζαν, και τότε και τώρα, ότι τα βασικά του αθλητισμού μένουν πάντα ίδια.