ANAΛΩΣIMA Mου λείπει ο Φίσερ

Δεν ξέρουμε ακόμα τι θα κάνουν οι Γερμανοί πολιτικοί με την κυβέρνησή τους,
αλλά ο Γιόσκα Φίσερ δεν φαίνεται πια πουθενά και μου λείπει. Τον συμπαθούσα
αυτό τον πολιτικό, που είχε ξεκινήσει από τις ακροαριστερές οργανώσεις της
δεκαετίας του ’70, όλες εκείνες που άνθησαν στην Ευρώπη μετά τον Μάη του ’68
και κατάφερε να περάσει στους Πράσινους, να γίνει μετά υπουργός Εξωτε-ρικών
και να έχει μια ενδιαφέ-ρουσα θητεία. Βέβαια, πάρα πολλοί τον θεωρούσαν
προδότη και πουλημένο ακριβώς για την πορεία αυτή, θεωρώντας ότι αν έχεις στα
νιάτα σου ουτοπικές απόψεις, πρέπει να τις κρατήσεις για πάντα και να διώκεσαι
γι’ αυτές, για να αποδεικνύεις την αιώνια αλήθεια τους. Υπάρχει μια
χριστιανική νοοτροπία στην κριτική αυτή, που έχει ανάγκη από μάρτυρες και
θυσίες, αλλά προσωπικά βρίσκω πιο ενδιαφέρουσα πολιτικά τη δυνατότητα
προσαρμογής στην πραγματικότητα, που σου επιτρέπει να αγωνίζεσαι για πράγματα
εφικτά, που θα καλυτερεύουν τον κόσμο. Αν έμεναν συνεπείς όλοι στις ακρότητες
μεθόδων και αντιλήψεων, αν είχαν όλοι χαθεί ηρωικά και πένθιμα στις
συγκρούσεις, που δεν έλειψαν, δεν θα είχε απομείνει τίποτα από όλες εκείνες
τις καταπληκτικές ιδέες της ακραίας και τολμηρής εκείνης εποχής. Και θα ήταν
κρίμα. Ευτυχώς υπήρξαν και μερικοί σαν τον Γιόσκα Φίσερ ή τον Κον Μπεντίτ
(άλλος αυτός που με ευκολία του σούρουν στην Ελλάδα τα εξ αμάξης οι αδέκαστοι
κριτές επαναστατικότητας) που κράτησαν την ουσία του ξεσηκωμού εκείνου και
άντεξαν στον στίβο της κλασικής πολιτικής, ανανεώνοντας την πιστεύω. Δεν ήταν
για πέταμα, εν ολίγοις, ό,τι ονειρεύτηκαν εκείνα τα νιάτα, και όσοι είχαν
αληθινά λαχταρήσει τότε και συμμετάσχει και πληρώσει, μπορούσαν να το
αναγνωρίζουν.