[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Εμένα προσωπικά καθόλου δεν με ενοχλεί η μεγαλεπήβολη απόφαση της υπουργού
Μαριέττας του μεταρρυθμιστή Πρωθυπουργού Καραμανλή να δημιουργήσει
Εκκλησιαστικά Πανεπιστήμια. Πρώτον, διότι από χρόνια το έλεγα ότι αυτή η χώρα
πάει «κατά διαόλου» και αυτό που της χρειάζεται είναι μια… ιρανοποίηση και
δεύτερον, γιατί θεωρώ πως μετά την (μεγαλεπήβολη κ.λπ.) απόφαση θα γίνουμε μια
κοινωνία αγγέλων. Όπως πολύ πρόσφατα μάθαμε (λόγω Γιοσάκηδων, Θεόκλητων,
Παντελεημόνων και λοιπών «αγίων»), είναι η ίδια η «Μητέρα» Εκκλησία. Να τους
μοιάσουμε επιτέλους! Και αναγνωρίζω επίσης ότι η (μεγαλεπήβολη κ.λπ.) απόφαση
της υπουργού Μαριέττας του μεταρρυθμιστή Πρωθυπουργού Καραμανλή έχει τον
χαρακτήρα της… επιβράβευσης προς τον κύριο Χριστόδουλο, για το… ενάρετο
προσωπικό της Εκκλησίας, μετά την… αποτελεσματική και… καίρια κάθαρση που
εκείνος εξήγγειλε, επόπτευσε και υλοποίησε. Εύγε σε όλους…

«Χώρα μουλάδων»

Είναι τώρα και κάτι κακόπιστοι που δεν αναγνωρίζουν την πολυσημαντότητα της
απόφασης της υπουργού Μαριέττας του μεταρρυθμιστή Πρωθυπουργού Καραμανλή.
Αυτοί θεωρούν ότι θα γίνουμε «χώρα μουλάδων» και αγιατολάχ. Υπερβολές. Σιγά
μην καταφέρει ο Καραμανλής να μας κάνει… Ιράν. Εδώ δεν τα κατάφερε η χούντα
με το «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», ο Καραμανλής θα τα καταφέρει; Αλλού
είναι το θέμα μας. Στα προεκλογικά ρουσφέτια του Χριστόδουλου, που τώρα ήρθε η
σειρά του μεταρρυθμιστή Καραμανλή να τα ξεπληρώσει. Αυτό με τρομάζει. Διότι
γύρευε τι άλλο έχει ζητήσει ο Μακαριώτατος και έχει πει το ΟΚ ο
«μεταρρυθμιστής» (το επαναλαμβάνω συνεχώς για να το… εμπεδώσετε) Καραμανλής.
Τρέμω στη σκέψη. Να ‘ναι τίποτα μακριές φούστες για τις γυναίκες και μαντίλες
μαύρες στο κεφάλι; Ή να ‘ναι γένια αξυρισιάς για τους άνδρες και κοστουμάκια
ομοιόμορφα «Μπρακούλιας ντυθείτε, γιατί να ξοδευτείτε»; Αυτά είναι που με
έχουν κάνει να χάσω τον ύπνο μου…

«Καβγάδες υπουργών»

Το άλλο που με έχει κάνει να χάσω τον ύπνο μου, είναι ότι η ομάδα δεν τραβάει
πάλι, δεν είναι ομοιογενής, δεν έχει σύνολο. Ο καθένας κάνει του κεφαλιού του.
Άλλος από ‘δω, άλλος από εκεί, ένας τραβάει για τα άκρα, άλλος μπαίνει από το
κέντρο, πίσω δεν κρατάει η άμυνα, ένα χάλι. Πολύ ατομισμό βλέπω και πολύ «κάνω
ό,τι μου κατέβει στο (συνήθως άδειο) κεφάλι μου». Ο προπονητής πάλι στον οποίο
τόσα βασίσαμε, φαίνεται πως το παλικάρι έχει αλλού το μυαλό του. Δεν
ασχολείται και πολύ και, μεταξύ μας, καλά κάνει. Διότι όπου έχει αποφασίσει να
ασχοληθεί «σοβαρά» (η λέξη για προφανείς λόγους σε εισαγωγικά) με τα πράγματα,
τα έχει κάνει, μην πω τώρα πώς τα έχει κάνει. M’ αυτά και μ’ αυτά η ομάδα πάει
από το κακό στο χειρότερο, και δεν ξέρω τι θα γίνει.

Ο Παναθηναϊκός; Ποιος Παναθηναϊκός καλέ, εγώ για την κυβέρνηση λέω. Δεν τα
μαθαίνετε εσείς αυτά τα καταπληκτικά με τους «καβγάδες υπουργών»;

ΔΑΚίτες

Ένα άλλο επίσης που με έχει εμβάλει σε σοβαρές ανησυχίες, είναι αν θα τα
καταφέρει η ΔΑΚΕ στη… διοίκηση της χώρας. Εγώ για να είμαι ειλικρινής έχω
μεγάλη εμπιστοσύνη στις ικανότητες του κυρίου Πουπάκη, τον οποίο μπορεί μεν να
μην τον ξέρω προσωπικά τον άνθρωπο, αλλά μου δίνει μια σιγουριά αυτή η
βιβλική, αριστερόστροφη μορφή που έχει επιλέξει για τον εαυτό του (μουσάκι με
γένια δέκα ημερών, ήρεμος λόγος και νωχελικές κινήσεις). Για τον κύριο Πουπάκη
δεν έχω αμφιβολίες. Εκεί που με ζώνουν τα φίδια είναι που βλέπω στην τηλεόραση
να ξεφυτρώνουν κάτι «ξεχειλωμένοι» (τοπικά, στην κοιλιά και τα μάγουλα)
ΔΑΚίτες, οι οποίοι με ύφος ανθρώπων που έχουν πολλές έννοιες μάς αναγγέλλουν
διάφορες εξαιρετικής σύλληψης αποφάσεις που έχουν λάβει και η κυβέρνηση
πρόκειται να υλοποιήσει, διότι άμα θέλει, ας κάνει κι αλλιώς. Πόθεν κρατάει η
σκούφια του καθενός; Και ποιοι είναι που αποφασίζουν «αυτοί για μένα χωρίς
εμένα;». Να, τι με κάνει και δαγκώνω τα νύχια μου από αγωνία…

Λάστιχο για σφεντόνες

Τα νύχια του μπορεί να τρώει ο καθένας και με άλλες ευκαιρίες. Βλέποντας ένα
θρίλερ ας πούμε. Δεν είναι εκεί το θέμα μας. Αλλού βρίσκεται. Στο πότε θα
πάρουμε σύνταξη, αν μας αξιώσει ο Θεός ποτέ να πιάσουμε τα όρια
συνταξιοδότησης. Διότι τι είναι και τα όρια; Ένα λάστιχο, από αυτά που παλιά,
πιτσιρίκοι, φτιάχναμε σφεντόνες, είναι. Είσαι, ας πούμε, ο φιλολαϊκός Σιούφας;
Θα το τεντώσεις το λάστιχο, ώς τα 62 μάξιμουμ για άνδρες και τα 55 για τις
γυναίκες; Είσαι ο αποκαλούμενος και κόκκινος Πανάρας (φαντάζομαι ότι του
‘κατσε λόγω Ολυμπιακού!), θα το τεντώσεις το λάστιχο ώς τα 65 και βάλε. Κι αν
είσαι και Αλογοσκούφης, που κακώς πιστεύεις ότι αυξήθηκε το προσδόκιμο όριο
ηλικίας στα 78 χρόνια, το πας μέχρι τα 75, και «καθαρίσαμε». Γι’ αυτό σου λέω,
τι το θες το θρίλερ (της Παρασκευής, του Σαββάτου, της Δευτέρας); Θες να
ανατριχιάσεις; Κάτσε και σκέψου πότε θα πάρεις τη ρημάδα τη σύνταξη…

Στην Ήπειρο

Στην Ήπειρο, πάλι, την πατρίδα μου, δεν έχουν τέτοιες αγωνίες. Περνάνε τέτοια
φτώχεια οι άνθρωποι, που όλα αυτά τους ακούγονται σαν απόηχος από αηδόνια στις
ρεματιές του Άραχθου. Το κράτος των Αθηνών τα κατάφερε έτσι ώστε 36% των
φτωχών της χώρας ζει στην Ήπειρο. Οι άνθρωποι δεν έχουν να ζήσουν! Κι όπου
πάει η ζωή τους να γίνει ένα κλικ καλύτερη, το αδηφάγο κράτος της Αθήνας λέει
«στοπ». Παράδειγμα τα εκατοντάδες κληροδοτήματα που άφησαν Ηπειρώτες
ευεργέτες, για να βελτιωθεί η ζωή των συμπατριωτών τους. Βρίσκονται τα
περισσότερα στα χέρια κομματικών φίλων της κυβέρνησης (της κάθε κυβέρνησης),
λειτουργούν κάτω από αδιαφανείς διαδικασίες και βεβαίως δεν εκπληρώνουν τον
σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν: να κάνουν πέντε πράγματα για την
υποβαθμισμένη Ήπειρο…

Τον έδιωξαν

Πρόσφατα έγινε και το εξής φοβερό: εντοπίσθηκε (από τον υφυπουργό ΠΕΧΩΔΕ Στ.
Καλογιάννη), ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας Ζάππα (αυτοί που έφτιαξαν
το Παναθηναϊκό Στάδιο, το Ζάππειο Μέγαρο και τόσα άλλα). Ηλίας Ζάππας λέγεται
ο άνθρωπος. Υπήρχε μια κενή θέση στο διοικητικό συμβούλιο του Ιδρύματος
Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων, του Ιδρύματος δηλαδή που διαχειρίζεται την
κληρονομιά των αδελφών Ζάππα. E, το κράτος των Αθηνών, οι μανδαρίνοι του
υπουργείου Οικονομικών, προτίμησαν να βάλουν κάποιον κομματικά συγγενή στο
Δ.Σ. του Ιδρύματος και όχι τον κ. Ζάππα, παρά το γεγονός ότι υπάρχει σχετικός
όρος στο διάταγμα για τη σύστασή του. Εύγε σε όλους ανεξαιρέτως, από
Αλογοσκούφη μέχρι Δούκα και Ρεγκούζα…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Τι ζόρι τραβάει ο Μητσοτάκης;

Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να απαξιώσεις έναν άνθρωπο, κι άμα είσαι και
πολιτικός μπορείς να βρεις ίσαμε χίλιους διακόσιους. Ο K. Μητσοτάκης με τα 87
χρόνια που σέρνει στην πλάτη του, και τα 50 τόσα στην πολιτική, το ξέρει καλά
αυτό. Έδωσε λοιπόν μια συνέντευξη στη NET και προσπάθησε να απαξιώσει τον
Γιώργο Παπανδρέου. «Το παιδί δεν μπορεί, είπε, να γίνει πρωθυπουργός». Το
«παιδί» βέβαια έχει ονοματεπώνυμο και όνομα βαρύ σαν Ιστορία, αλλά αυτό δεν
έχει καμιά σημασία για τον K. Μητσοτάκη. Έχει όμως και έναν θεσμικό ρόλο –
είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τι ζόρι όμως τραβάει ο
Μητσοτάκης με το αν μπορεί ή δεν μπορεί ο Γ. Παπανδρέου να γίνει πρωθυπουργός;
Πώς δεν τραβάει. Αν γίνει ο Γιώργος – που θα γίνει – πρωθυπουργός, χάνει
οριστικά το τρένο η Ντορούλα (του). Κι αυτό είναι που τον καίει. A, είπε τον
Γιώργο και «ανεμοδούρα». Ποιος; Ο Μητσοτάκης! Θου Κύριε…