ΣE ΠPΩTO ENIKO Mε δύο χρωματιστά θαυμαστικά

Από τα 14 μου και για μια περίπου δεκαετία είχα το χούι να κρατώ ημερολόγιο,
όχι ημέρα προς ημέρα, βέβαια, αλλά αρκετά τακτικά, έτσι που να μπορώ να «δω»
σήμερα τη ζωή μου σαν ένα ωραίο ντοκιμαντέρ.

Τελευταία μέτραγα κάθε πόσες σελίδες εμφανιζόταν νέο «προσώπατο» στην έφηβη
ζωή μου και με πόση χάρη και ενθουσιασμό περιέγραφα κάθε φορά τα κάλλη του και
τις αρετές του, μέχρι όλος αυτός ο καραμελωτός ενθουσιασμός καταλήξει στην
απόλυτη καταστροφή με ένα απλό «Μαλάκας Τελικά» (και με δύο χρωματιστά
θαυμαστικά). Περιττό να πω βέβαια ότι πολλές από εκείνες τις πρώτες
απογοητεύσεις δεν έχουν πια πρόσωπο (ο «σκληρός» φούλαρε), αλλά πάντα
παραμένει έντονη μια πολύ γλυκιά και ζωντανή αίσθηση από μια γεμάτη εποχή και
έτσι ακόμα και εκείνοι οι «άγνωστοι» Γιώργηδες ή Γιάννηδες έχουν τη θεσούλα
τους στο «ντοκιμαντέρ». Άλλωστε, έχουν σημασία τα ονόματα; Μέσα μας κουβαλάμε
τα πάντα. Ακόμη και τις ασήμαντες γρατσουνιές που δεν πρόλαβαν να ματώσουν.
Καθετί που «έγραψε» έστω με μολύβι, καθετί που κατάφερε να διαρρήξει εκείνη
την κρουστή, λαμπερή (και απόλυτα αλαζονική) σιγουριά της νεότητας και να
βάλει μέσα μας το σαράκι της αμφιβολίας.

A, θα το πω κι ας με παρεξηγήσετε. Φέρω με περηφάνια τις γρατσουνιές (και
αργότερα τους μεγάλους πυρετούς) των απογοητεύσεων μου και ώρες ώρες απορώ με
την τόλμη μου. Τελευταία, συνειδητοποίησα ότι αυτό το άκρως γοητευτικό και
σκληρό παιχνίδι – «προίκα» για τη ζωή όλων των κοινών θνητών – δεν είναι
αυτονόητο για όλους. Κυρίως για τους άντρες (ναι, ναι!!). Βλέπεις «μεγάλα
παιδιά», ωραίους, αεράτους, πετυχημένους 40άρηδες και 50άρηδες, ζωσμένους
(υποτίθεται) ερωτικά, με κάνα δυο γάμους στο βιογραφικό τους και αν πλησιάσεις
κοντά, χάος απύθμενο, λες και η ψυχή τους δεν ήταν ποτέ αρκετά ώριμη για την
υποδοχή του πόνου που αναλογεί στον καθένα μας. Τι θλίψη! 50άρηδες με
συναισθηματική νοημοσύνη νηπίου. Με σιγουριά και αλαζονεία εφηβική. Με βλακεία
μια οκά. Κατάλαβες τώρα τι παθαίνω όταν σκαλίζω τα κιτάπια μου που έχουν
μείνει θαμμένα στο συρτάρι; Κινδυνεύω πάλι να γίνω βαρετή – σαν τη 14χρονη που
έβαζε χρωματιστά θαυμαστικά…