ANAΛΩΣIMA Aγάπη για την Eλλάδα

Ο Λακαριέρ αγαπούσε την Ελλάδα όπως είναι. Δεν ξέρω πώς το κατόρθωνε· ίσως με
το να φεύγει μακριά κάθε τόσο. Δεν καταλαβαίνω πώς τόσοι Ευρωπαίοι, που έχουν
αγαπήσει την Ελλάδα από το σχολείο, από τα κείμενα, τα αρχαία κυρίως, από τα
έργα που έχουν δει στα δικά τους μουσεία, έρχονται εδώ και συνεχίζουν να την
αγαπούν. Τι περιμένουν να δουν και τι βλέπουν και πώς το ερμηνεύουν αυτό που
βλέπουν; Περπατώ στην εξοχή του Σουνίου με μια σακούλα σκουπιδιών, να καθαρίσω
λίγο τον λόφο όπου σκέφτομαι να φέρω τους δικούς μου ελληνιστές φίλους όταν
έρθουν να μας επισκεφθούν. Το Σούνιο, άραγε, δεν είναι τέλειο μέρος για
εκδρομή στην Αττική, που συνδυάζει αρχαία και θάλασσα και λίγο… νέα, με το
Λαύριο; Σκύβω κάθε τόσο να μαζέψω σκουπίδια χωμένα κάτω από τα σκοίνα, για να
μη φαίνονται, για να μη μαζευτούν ποτέ; Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που
έρχονται εκδρομή στη θάλασσα και κρύβουν τα σκουπίδια τους φεύγοντας κατ’
αυτόν τον τρόπο. Κουράζομαι, η σακούλα γεμίζει, νιώθω τιμωρημένη σαν Δαναΐδα,
νιώθω κορόιδο, νιώθω την απόλυτη ματαιότητα της προσπάθειας. Θυμάμαι την
έκδοση της Ιλιάδας που μου είχαν δείξει οι Ευρωπαίοι φίλοι μου στο σπίτι τους,
στα αρχαία ελληνικά, τις σημειώσεις τους δίπλα, τη συγκίνηση για το ταξίδι
τους στις «παλιές πέτρες», όπως το λένε· συνεχίζω λίγο ακόμα το καθάρισμα. Δεν
γίνεται, είναι ατελείωτα τα σκουπίδια. Μα τι κάνουν οι υπουργοί όταν φέρνουν
ξένους στο Σούνιο; Δεν θα τους πηγαίνουν καθόλου για περπάτημα. Αυτοκίνητο,
αρχαιολογικός χώρος, πάλι αυτοκίνητο, κι ύστερα δημοσιογράφοι και
συνεντεύξεις, «να επιστρέψουν στην Αθήνα τα μάρμαρα του Παρθενώνα»; Και φυσικά
κανένας δεν διανοείται να απαντήσει «όχι». Ας μείνουν καλύτερα εκεί που είναι.