ΣE ΠPΩTO ENIKO Σταλαγματιά σταλαγματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά

Θυμάμαι ακόμα τις εκθέσεις που γράφαμε στο σχολείο για την αποταμίευση. Τις
καταπληκτικές αρχές του τύπου «φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι», «των
φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν» και «σταλαγματιά σταλαγματιά
γεμίζει η στάμνα η πλατιά».

Και τι κατάλαβα; Μήπως έμαθα να αποταμιεύω; Το μόνο που έμεινε απ’ όλο αυτόν
τον οίστρο είναι κάτι σιδερένιοι κουμπαράδες του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου –
επιβράβευση στις εκθέσεις του Δημοτικού. Μεγαλώνοντας κάποια στιγμή άρχισαν να
με ιντριγκάρουν οι διάφοροι διαγωνισμοί. Κυρίως οικολογικού περιεχομένου. Ένας
τοίχος στο σπίτι της μαμάς είναι ακόμα γεμάτος με καδραρισμένους επαίνους και
διάφορα αναμνηστικά συμμετοχής.

Χθες ωστόσο κατάλαβα ότι τα πράγματα σήμερα είναι σκούρα σε όλα τα επίπεδα.
Ακόμα και σε επίπεδο σχολικών διαγωνισμών. Πρόσφατο παράδειγμα το θέμα του
πανελλήνιου διαγωνισμού που σκαρφίστηκε να βάλει το υπουργείο Παιδείας στους
μαθητές της δεύτερης τάξης του Λυκείου. Είναι το πολύ απλό – «βατό», όπως
λέγεται στη σχολική διάλεκτο – θέμα της… ανταγωνιστικότητας. H σύνδεση
σχολικών διαγωνισμών – επικαιρότητας είναι επιβεβλημένη. Ωστόσο υποψιάζομαι
πως ουδείς σκέφτηκε μέχρι σήμερα να χρησιμοποιήσει τη νεανική ορμή ως ένα
γιγαντιαίο think tank για παραγωγή ιδεών σε καυτά θέματα της επικαιρότητας.
Πού ξέρεις τι μπορεί να βγει κι από κει; Πραγματικά ζηλεύω. Γιατί εμάς μάς
θεωρούσαν ικανούς μόνο για την αποταμίευση κι όχι για την ανταγωνιστικότητα;

Μια πρόχειρη απάντηση είναι ίσως ότι τότε δεν υπήρχε πρόβλημα
ανταγωνιστικότητας ενώ σήμερα έχει λυθεί το θέμα της αποταμίευσης.