«Ορόσημο» για την Eυρώπη

Κρίσιμης σημασίας για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες – και για την ίδια την
Ευρωπαϊκή Ένωση – ήταν οι εκλογές στη Γερμανία. Ανεξάρτητα από το χρώμα που θα
έχει τελικά η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί, το εκλογικό αποτέλεσμα φέρνει
ολόκληρη την Ευρώπη σε ένα σταυροδρόμι…

Σε μία περίοδο που επικρατεί ρευστότητα στο εσωτερικό της Ένωσης, μετά το
γαλλικό και ολλανδικό «όχι» στα δημοψηφίσματα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, η
πολιτική κατεύθυνση που η Ευρώπη θα πάρει τώρα κρίνεται εν πολλοίς από το ποια
θα είναι η νέα κυβέρνηση στη Γερμανία. Εκτός από την πολιτική κατεύθυνση, οι
ευρωπαϊκές χώρες ελπίζουν και στην ανάπτυξη της γερμανικής οικονομίας για να
αναζωογονήσουν τις οικονομίες τους. «H Γερμανία και η Ευρώπη ολόκληρη
βρίσκονται σε ένα σταυροδρόμι», επισημαίνει ο Ρενέ Λασέρ, διευθυντής του
Κέντρου Πληροφοριών και Έρευνας για τη σύγχρονη Γερμανία. «H γερμανική
παραμένει η βασική οικονομία της Ευρώπης. Όταν η οικονομία της Γερμανίας
λιμνάζει, αυτό τραβάει ολόκληρη την Ευρώπη προς τα κάτω».

Πολλοί Ευρωπαίοι που πίστευαν ότι η δεξιά Μέρκελ θα προχωρούσε σε ριζικές
οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα ωφελούσαν τη γερμανική οικονομία, ήλπιζαν
στην ανάδειξη αυτοδύναμης κυβέρνησης των Χριστιανοδημοκρατών και των Ελεύθερων
Δημοκρατών. «Μια νίκη για τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ θα μπορούσε να
δώσει μεγάλη ώθηση στη γερμανική οικονομία και ελπίδες σε όλους μας, ειδικά
για τη Σουηδία που εξαρτάται πολύ από τις εξαγωγές», σημείωνε η Καρίν Όλσον,
αρθρογράφος στη σουηδική εφημερίδα «Εξπρέσεν», προτού διαψεύσουν τις ελπίδες
της τα γερμανικά αποτελέσματα.

Ο άξονας

Άμεσο αντίκτυπο έχει το εκλογικό αποτέλεσμα της Γερμανίας στη γειτονική της
Γαλλία. Στο Παρίσι, υπήρχαν έως χθες έντονοι φόβοι ότι μια «καθαρή» νίκη της
Μέρκελ θα σήμαινε αυτομάτως και το τέλος του γαλλογερμανικού άξονα, ο οποίος
όμως είναι κομβικής σημασίας για τις δύο χώρες, αλλά και για την Ευρώπη
γενικότερα. Και αυτό, επειδή ήταν γνωστή η δέσμευση της Μέρκελ να «ενισχύσει
τους δεσμούς» της Γερμανίας με τις ΗΠΑ, αν εκλεγόταν στην καγκελαρία. Κάτι
τέτοιο – όπως σημειώνει και η εφημερίδα «Λιμπερασιόν» – θα είχε ως αποτέλεσμα
τη στενότερη συμμαχία ανάμεσα στη Γαλλία και τη Βρετανία του Τόνι Μπλερ, η
οποία θα αντικαθιστούσε τον γαλλογερμανικό άξονα Σιράκ – Σρέντερ.

Στη Βρετανία, ο επικεφαλής της βρετανικής προεδρίας της E.E. Τόνι Μπλερ ήλπιζε
σε νίκη της Μέρκελ για να μπορέσει να περάσει εύκολα την προτεινόμενη από τη
Βρετανία μεταρρύθμιση στα οικονομικά της Ένωσης, αλλά και για να φέρει την
Ευρώπη πιο κοντά στις ΗΠΑ. Πάντως, το σενάριο που όλες οι ευρωπαϊκές
κυβερνήσεις απεύχονταν εξ αρχής είναι αυτό του σχηματισμού μιας κυβέρνησης
«μεγάλου συνασπισμού», στην οποία θα συνυπάρχουν οι Χριστιανοδημοκράτες και οι
Σοσιαλδημοκράτες, επειδή φοβούνταν ότι αυτό θα σημάνει «παράλυση σε όλα τα
μέτωπα».

Ανακούφιση στην Τουρκία

ΣΤΗΝ TOYPKIA, η οποία φοβόταν μια καθαρή νίκη της Μέρκελ, επικρατούσε
χθες ανακούφιση. Σχολιαστές στα τηλεοπτικά δίκτυα επεσήμαιναν ότι το εκλογικό
αποτέλεσμα δεν θα επιτρέψει στην αρχηγό των Χριστιανοδημοκρατών να υλοποιήσει
την πολιτική της δέσμευση για μπλοκάρισμα της ένταξης της Τουρκίας στην Ένωση.
Προς το παρόν πάντως, η Άγκυρα αντιμετωπίζει με ψυχραιμία και επιφυλακτικότητα
το γερμανικό εκλογικό αποτελέσματα, περιμένοντας με ιδιαίτερη αγωνία τις
πολιτικές ζυμώσεις που έχουν ήδη αρχίσει για τον σχηματισμό κυβέρνησης στο
Βερολίνο.

ΓΚΙΝΤΟ ΒΕΣΤΕΡΒΕΛΕ

«Πόνταρε» στους νέους και δικαιώθηκε

Ο ΓΚΙΝΤΟ Βεστερβέλε (φωτό) είναι ένας από τους αδιαμφισβήτητους νικητές
των χθεσινών εκλογών στη Γερμανία. Με ποσοστό που, σύμφωνα με τα έξιτ πολς,
ξεπερνούσε το 10% (κυμαινόταν από 10,3% μέχρι 10,5%), οι Φιλελεύθεροι
αιφνιδίασαν και πέτυχαν το καλύτερο ποσοστό στην ιστορία τους, αυξάνοντας τη
δύναμή τους περίπου κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τις
προηγούμενες εκλογές. Έγιναν έτσι και το τρίτο ισχυρότερο κόμμα στη Γερμανία.

Πρόκειται για μια νίκη για την οποία ο 45χρονος ηγέτης του εργάστηκε σκληρά
την τελευταία 5ετία. Ο Γκίντο Βεστερβέλε, εντάχθηκε έφηβος στους κόλπους του
Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (FDP), το 1980. Σε ηλικία 40 ετών, το 2001,
έγινε ο νεώτερος επικεφαλής κόμματος μεταξύ των πέντε μεγαλυτέρων της
Γερμανίας. Καλλιεργώντας το προφίλ του νέου ηγέτη, ισχυροποιήθηκε χάρη στην
απήχηση που είχε μεταξύ των νέων. Ήταν άλλωστε κι αυτό μέρος της στρατηγικής
του: να αναδιοργανώσει και να ανανεώσει το κόμμα του, που επί 16 συναπτά έτη
αποτελούσε το στήριγμα των Χριστιανοδημοκρατών επί Χέλμουτ Κολ.

Ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων Γερμανών πολιτικών, όπως του δημάρχου του
Βερολίνου Κλάους Βόβεραϊτ, ο Βεστερβέλε παραδέχτηκε πριν από έναν χρόνο ότι
είναι ομοφυλόφιλος. «Θέλω να ζήσω έτσι όπως είμαι, γιατί αυτή δεν είναι μια
πρόβα τζενεράλε· είναι η ζωή μου, η μοναδική που έχω», δήλωσε στο «Ντερ
Σπίγκελ» πέρυσι, λίγο μετά την πρώτη δημόσια εμφάνιση με τον σύντροφό του, τον
37χρονο επιχειρηματία Μίχαελ Μροντς.