BAΣIΛHΣ TZΩPTZATOΣ Mε πρόδωσαν οι… σύντροφοι

«Χρησιμοποίησαν χημικές ουσίες για να μην έχω συναίσθηση της πραγματικότητας. Έτσι με εξανάγκασαν να υπογράψω τη δήθεν “κατάθεσή” μου, που αποτελεί αντιγραφή “καταθέσεων” άλλων. Εξαιτίας της κακοποίησής μου έχω σοβαρό πρόβλημα με το συκώτι», λέει στα «NEA» ο 50χρονος ηλεκτρολόγος Βασίλης Τζωρτζάτος,«περιφερειακό μέλος» – κατά δήλωσή του – της 17 Νοέμβρη από το 1985 έως το 1992

«H 17 Νοέμβρη λειτουργούσε συλλογικά… Δεν υπήρχε ηγεσία… Όλα τα μέλη ήταν
ισότιμα…».

Αυτό υποστηρίζει ο 50χρονος ηλεκτρολόγος Βασίλης Τζωρτζάτος σε μια εκ βαθέων
συνέντευξή του στα «NEA». Ο ίδιος έχει καταθέσει πως υπήρξε περιφερειακό μέλος
της 17N από το 1985 έως το 1992 και κατατάσσει τον εαυτό του στην κατηγορία
εκείνων που «πλήρωσαν» με βαρύτατες ποινές γιατί δεν συνεργάστηκαν με τις
αρχές.

Κατηγορεί ορισμένους από τους πρώην συντρόφους του υποστηρίζοντας πως, αντί να
δώσουν εξηγήσεις, «προσπάθησαν να δημιουργήσουν την εντύπωση πως ήταν ανώτεροι
από τους άλλους». Και λέει: «Αυτή η διαρκής πόζα, η αλαζονεία, που αντίκρυσα
στη δίκη, ήταν “νύχτα με τη μέρα” σε σχέση με τη 17N που γνώρισα».

Παραδεχθήκατε πως ήσασταν περιφερειακό μέλος της 17 Νοέμβρη. Γιατί σας
συνέδεσαν με ενέργειες που επισείουν βαρύτατες ποινές;

Οι καταδικασθέντες ανήκουν σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες. Σ’ αυτούς που δεν
είχαν καμία σχέση με τη 17N, όσους είχαν μικρή σχέση – για την οποία δεν
καταδικάστηκαν – και σ’ εκείνους που αποδέχονται την πολιτική ευθύνη. Εγώ
ανήκω στη δεύτερη, πράγμα που γνώριζαν καλά στην Αντιτρομοκρατική. Με
«περιποιήθηκαν» ιδιαίτερα για έναν και μόνον λόγο. Επειδή αρνήθηκα να
συνεργαστώ μαζί τους, όπως έκαναν άλλοι.

Δηλαδή;

Είμαι ο μόνος που βασανίστηκα με κλασικό ξυλοδαρμό – για έξι μήνες είχα
σημάδια. Δεν με εξέτασε ιατροδικαστής. Χρησιμοποίησαν χημικές ουσίες για να
μην έχω συναίσθηση της πραγματικότητας. Έτσι με εξανάγκασαν να υπογράψω τη
δήθεν «κατάθεσή» μου, που αποτελεί αντιγραφή «καταθέσεων» άλλων. Εξαιτίας της
κακοποίησής μου έχω σοβαρό πρόβλημα με το συκώτι. Αναρωτιέμαι τι διαφορετικό
έκανε η αστυνομία της χούντας.

Πιστεύετε ότι είστε εύκολος στόχος και πως οι κατηγορίες ήταν στημένες;

H μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε είναι πολύ εύκολη. Μου φόρτωσαν ενέργειες όπου
δεν είχαν ή δεν ήθελαν να έχουν τον πραγματικό ένοχο. Ζήτησαν από τους
τρεις-τέσσερις, που συνεργάζονται ανοιχτά μαζί τους, να καταθέσουν ψευδή
επιβαρυντικά στοιχεία εναντίον μου για να καταδικαστώ σε τέσσερις φορές
ισόβια, με αντίτιμο τη μείωση της ποινής τους. Αντί ισόβια, σύμφωνα με το
κατηγορητήριο, σε κάθειρξη 25 χρόνια. Ποινή που ανοίγει τον δρόμο για την
αποφυλάκισή τους. Ο ένας είναι ήδη έξω από την πρώτη δίκη παρά την καταδίκη
του σε 25 χρόνια, ενώ οι άλλοι δύο θα αποφυλακιστούν με την ίδια μέθοδο στο
Εφετείο. Μία λεπτομέρεια: Σε διακοπή της δίκης, ρώτησα τον σημαντικότερο από
τους τρεις γιατί λέει αυτά τα ψέματα εναντίον μου. Μου απάντησε αδίστακτα:
«Κάποιον έπρεπε να βάλω, τι να έκανα;». Δύο λεπτά αργότερα, μόλις φώναξα τους
δικηγόρους του να τον ακούσουν, το αρνήθηκε.

H 17N της δίκης ανταποκρίνεται σ’ αυτή που εσείς γνωρίσατε;

H 17N που γνώρισα ποτέ δεν συμμερίστηκε αυτή την αντίληψη. Όλα τα ζητήματα
συζητούνταν απ’ όλους και οι αποφάσεις παίρνονταν συλλογικά. Όχι μόνο δεν
υπήρχε ηγεσία, αλλά όλα τα μέλη ήταν ισότιμα. Όφειλαν να συμμετέχουν στις
ενέργειες, στο πιο κρίσιμο πόστο εκ περιτροπής. Και γι’ αυτό, όσοι δεν ήταν
έτοιμοι ψυχολογικά, ήσαν περιφερειακά μέλη, όπως εγώ. Ο μόνος υπεύθυνος που
υπήρχε ήταν στη διάρκεια της ενέργειας, δρούσε στα πλαίσια κάποιου συλλογικού
σχεδίου και άλλαζε σε κάθε ενέργεια.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο λειτουργίας είναι αυτονόητο ότι παρ’ ότι τυπικά είχα
αποχωρήσει από το ’92, εν τούτοις πολιτικά κάποιοι ήσαν υποχρεωμένοι να
λογοδοτήσουν, να μου δώσουν εξηγήσεις για το τι συνέβη και 10 χρόνια μετά την
αποχώρησή μου βρέθηκα στη φυλακή. Ιδίως όταν εικόνα που παρουσίασε ο Τύπος μού
δημιούργησε τεράστια ερωτηματικά.

Νιώθετε προδομένος από πρώην συντρόφους σας;

H πρώτη απογοήτευση ήρθε όταν διαπίστωσα πως αυτοί που όφειλαν τις εξηγήσεις
όχι μόνο τις απέφευγαν αλλά επιπλέον είχαν μία περίεργη στάση μέσα κι έξω από
το δικαστήριο. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι ήσαν κάποιοι
ανώτεροι από τους άλλους, κάποιοι ίσως κρυφοί ηγέτες που αυτοί μόνο γνώριζαν
τα μυστικά και δεν είχαν καμία υποχρέωση να λογοδοτήσουν ούτε καν να
συζητήσουν με τους άλλους. Αυτή η διαρκής πόζα, η αλαζονεία ήταν «νύχτα με τη
μέρα» σε σχέση με τη 17N που γνώρισα. Μιλούσαν σαν να ήξεραν τα πάντα, ενώ
γνώριζαν πως αυτό δεν είναι αλήθεια. Σαν να συμμετείχαν σε όλα – πράγμα
ψευδές.

Και στη δική σας την περίπτωση;

Αρνήθηκαν επανειλημμένα να καταγγείλουν τα βασανιστήρια που μου έκαναν (είχαν
δει τα σημάδια στο σώμα μου) όπως και τη φαρμακευτική αγωγή σε άλλους, ενώ τα
κατήγγειλαν συγκατηγορούμενοι από τους οποίους δεν το περίμενα. Ενώ υποτίθεται
ότι σιωπούν, δεν δίστασαν να καλύψουν με διάφορους τρόπους τους ανοιχτά
συνεργαζόμενους με την Αντιτρομοκρατική εις βάρος αυτών που δεν συνεργάζονται.
Έτσι βοήθησαν αποφασιστικά τους πρώτους να πετύχουν τη μείωση ποινών οδηγώντας
στην αποφυλάκισή τους, ενώ συνέβαλαν στη βαριά καταδίκη των δεύτερων, τις
περισσότερες φορές αθώων, μεταξύ των οποίων είμαι και ‘γώ.

Όλα αυτά μου δημιούργησαν τεράστιες απορίες. Περίμενα υπομονετικά το τέλος της
δίκης, ζήτησα πιεστικά εξηγήσεις. Με απέπεμψαν, καθυβρίζοντάς με. Αυτή υπήρξε
η μεγαλύτερη απογοήτευσή μου. H αδυναμία να μου δώσουν εξηγήσεις, η επιλογή
τους να προτιμήσουν τη ρήξη με μένα, που είχα τις καλύτερες σχέσεις μ’ αυτούς,
σήμαινε το χειρότερο που δεν ήθελα να φανταστώ. Το Βατερλώ της 17N δεν έγινε
από κάποια παιδαριώδη λάθη που συνέβησαν τον Ιούλη του 2002. Αυτό ήταν
απόρροια συνειδητής αλλαγής τόσο στις προτεραιότητες όσο και στην πρακτική της
τα τελευταία χρόνια.

Κάποιοι αναρωτιούνται γιατί δεν είστε ενωμένοι…

H ερώτηση αυτή που προβάλλεται από ορισμένους είναι υποβολιμαία. Όταν οι
καταδικασθέντες ανήκουν σε τρεις τόσο διαφορετικές κατηγορίες, πώς μπορεί να
υπάρξει κοινή γραμμή υπεράσπισης; Όταν υπάρχουν οι τρεις που συνεργάζονται
ανοιχτά με την Αντιτρομοκρατική προσφέροντας ψευδή επιβαρυντικά στοιχεία
ενάντια σε συγκατηγορούμενούς τους για να αποφυλακισθούν. Όταν η αποφυλάκισή
τους έχει προϋπόθεση τη βαριά καταδίκη των τελευταίων, πώς μπορεί να υπάρξει
ενότητα στις δύο πλευρές; Όταν τέλος υπάρχουν ορισμένοι άλλοι, που γνωρίζουν
την αλήθεια αλλά την κρύβουν αφού είναι καταδικαστική για τους συνεργαζόμενους
και αθωωτική για τους μη συνεργαζόμενους, βοηθώντας έτσι την πλεκτάνη της
Αντιτρομοκρατικής. Όταν οι ίδιοι, ενώ είναι υπόλογοι και έχουν λερωμένη τη
φωλιά τους, για να αποφύγουν τη λογοδοσία εξαπολύουν εκστρατεία συκοφάντησης
όσων σαν και μένα τολμούν να τους ζητήσουν εξηγήσεις, τι περιθώρια σύμπνοιας
απομένουν;

Ακούγεται ότι υπάρχουν κόντρες μεταξύ σας…

Θα αναφέρω ένα και μόνο γεγονός για να αντιληφθείτε την κατάσταση. Αρχές
Αυγούστου 2004 άρχισα απεργίας πείνας μόνος μου, διαμαρτυρόμενος για τις
συνθήκες κράτησης. Μόνος διότι, αν και πρότεινα κοινό αγώνα, υπήρξε αρνητική
απάντηση από το σύνολο των κρατουμένων. Εκτός από έναν, οι πέντε άλλοι
συγκρατούμενοί μου – κυρίως οι τρεις σημαντικότεροι – έδειξαν παντελή
αδιαφορία, ακόμη κι όταν είχα δύο λιποθυμικά επεισόδια. Δεν προσπάθησαν να με
μεταπείσουν, απλώς αδιαφόρησαν.

Τελικά τι έγινε;

Έναν μήνα μετά, ενώ ήμουν εξαντλημένος από την απεργία, ένα πρωί μπήκε ξαφνικά
στο κελί μου ένας από τους σημαντικότερους συγκρατούμενούς μου και προσπάθησε
να μου υφαρπάξει την υπογραφή σ’ ένα κείμενο που είχε συντάξει, χωρίς βέβαια
να μου ζητήσει κανείς τη γνώμη. Μου είπε ότι το είχαν υπογράψει κι άλλοι,
πράγμα που αργότερα ανακάλυψα πως ήταν ψέμα. Μου ζήτησε να σταματήσω την
απεργία. Όταν το διάβασα διαπίστωσα πως ισοδυναμούσε με πλήρες καπέλωμα.
Πρότεινα να γίνουν αλλαγές. Μου ξεκαθάρισε: «Ή το υπογράφεις και σταματάς την
απεργία ή θα σε κάνουμε ρεζίλι». Έφυγε. Την επομένη με βρήκε ο δικηγόρος του:
«Αν δεν συμμορφωθείς, θα πούμε ότι είσαι χαφιές», δήλωσε. Εκ των υστέρων
κατάλαβα τι σήμαιναν οι απειλές. Μέσω ορισμένων ανεκδιήγητων υποστηρικτών
τους, κυκλοφόρησαν τη φήμη ότι έτρωγα κρυφά και δεν έκανα πραγματική απεργία.
Όταν είχα χάσει επίσημα 19 κιλά. Το ίδιο έκαναν μετά με έναν άλλο απεργό
πείνας. Νομίζω ότι τα σχόλια περιττεύουν.