Aναγνώριση με… παρασύνθημα

Κάποτε, μία υπογραφή ήταν αρκετή για να πιστοποιήσει την ταυτότητα ενός
ανθρώπου. Σήμερα, απαιτείται διαβατήριο που «διαβάζεται» ηλεκτρονικά, δίπλωμα
οδήγησης, αριθμός πιστωτικής κάρτας, κωδικός πρόσβασης και μία σειρά άλλων…
διαπιστευτηρίων για να αποδείξει κάποιος την ταυτότητά του κατά τις
καθημερινές συναλλαγές και δραστηριότητές του.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, η ψηφιακή μας υπόσταση είναι πλέον πιο σημαντική από την
πραγματική. Κι ακόμη δεν είδαμε τίποτα…

Δεν αργεί η στιγμή που η Βιομετρική θα αλλάξει άρδην το πώς αποδεικνύεις ότι
είσαι εσύ.

Βιομετρική επανάσταση. Βιομετρικά μηχανήματα που αναγνωρίζουν
«σουσούμια» του σώματος κάθε ανθρώπου, από την ίριδα του ματιού και τους
κύκλους που σχηματίζει κάθε δακτυλικό αποτύπωμα μέχρι το σχήμα και τα
ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του προσώπου και τον τρόπο βαδίσματος, έχουν αρχίσει
να κάνουν την εμφάνισή τους σε αεροδρόμια και σημεία ελέγχου διαβατηρίων σε
διάφορες χώρες του κόσμου. H χρήση τέτοιων συστημάτων αναμένεται να διαδοθεί
περισσότερο – και όχι μόνο για λόγους ασφαλείας.

Καθώς η επανάσταση στη βιομετρική τεχνολογία έχει αρχίσει, δεν θα ήταν
ουτοπικό να ισχυριστεί κάποιος ότι στο μέλλον αυτά τα συστήματα θα αποτελούν
το «κλειδί» για να μπεις στο σπίτι και το αυτοκίνητό σου, να διαχειρισθείς τα
οικονομικά σου, να δεις τον ιατρικό σου φάκελο και να κάνεις τη δουλειά σου.

Και αυτό γιατί όσο προοδεύει ο κόσμος τόσο θα μειώνεται η αξία των
«παραδοσιακών» τρόπων ταυτοποίησης ενός προσώπου.

28 εκατ. αποτυπώματα. H αρχή δεν αποκλείεται να γίνει από τα δακτυλικά
αποτυπώματα, που αποτελούν και τη μακροβιότερη βιομετρική μέθοδο αναγνώρισης.
Όπως αναφέρεται σε σχετικό αφιέρωμα του περιοδικού «New Scientist», το
Αμερικανικό Ινστιτούτο Προτύπων και Τεχνολογίας (NIST) διαθέτει μία βάση
δεδομένων αποτελούμενη από 28 εκατομμύρια αποτυπώματα πάνω στα οποία δοκιμάζει
νέα συστήματα και αλγορίθμους αναγνώρισης. Επιστήμονες του είδους αναφέρουν
πως τέτοιες τεχνολογίες έχουν «ωριμάσει» αρκετά ώστε να μεταφερθούν από το
ποινικό σύστημα σε ευρύτερη κλίμακα.

Εταιρείες όπως η Digital Persona που εδρεύει στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ διαθέτουν
στην αγορά μηχανήματα που «σκανάρουν» τα δακτυλικά αποτυπώματα, μετατρέποντάς
τα σε ψηφιακούς κωδικούς. Κάθε χρήστης πιστοποιεί την ταυτότητά του με αυτό
τον τρόπο, αντί να καταχωρίζει ένα σωρό κωδικούς πρόσβασης τους οποίους πρέπει
να απομνημονεύει. Ανάλογα συστήματα χρησιμοποιούνται στο Μεξικό για τραπεζικές
συναλλαγές.

Εύκολο να «ξεγελαστούν». Καθεμία από τις προαναφερόμενες τεχνολογίες
παρουσιάζει και τις δυσκολίες της, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις τέτοιου είδους
συστήματα είναι εύκολο να «ξεγελαστούν». Εξάλλου, μέχρι σήμερα όλες οι δοκιμές
έχουν γίνει σε ανθρώπους που είχαν εξ αρχής συναινέσει στη χρήση των στοιχείων
τους.

Το πιθανότερο είναι πως η επιστήμη θα αρχίσει να στρέφεται όχι χωριστά σε κάθε
σύστημα από αυτά αλλά στον συνδυασμό τους, με σκοπό το ένα να «εξουδετερώνει»
τις αδυναμίες του άλλου.

Το «στοίχημα» είναι λοιπόν η δημιουργία μιας υπερ-ταυτότητας, η οποία θα είναι
πολύ δύσκολο να κλαπεί ή να αντιγραφεί.

Ελπίδες στην ίριδα

Ωστόσο, οι επιστήμονες ακόμη αναζητούν τρόπους απόλυτης διασφάλισης των
συστημάτων αναγνώρισης αποτυπώματος. Και αυτό γιατί τα μηχανήματα μπορεί να
κάνουν λάθος «διαβάζοντας» ένα ιδρωμένο ή τραυματισμένο δάκτυλο, ενώ και η…
υποκλοπή αποτυπωμάτων είναι σχετικά εύκολη.

Αν δεν καταφέρουν να βρουν τη λύση θα στραφούν στην ίριδα του ματιού, η
αναγνώριση της οποίας είναι μία από τις πιο ελπιδοφόρες τεχνολογίες σε αυτό
τον τομέα, παρά το γεγονός ότι δεν είναι τόσο δοκιμασμένη.

Το εν λόγω σύστημα – που δημιουργήθηκε από επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο του
Cambridge – φωτογραφίζει την ίριδα (με υπέρυθρες ακτίνες) και χρησιμοποιεί
αλγορίθμους για να μετατρέψει τα δεδομένα της εικόνας σε έναν κωδικό 2.048
ψηφίων. Εφόσον η αρχική εικόνα είναι καλή, η πιθανότητα λάθους είναι μία στα
δύο δισεκατομμύρια. Θεωρητικά, λοιπόν, ένα τέτοιο σύστημα μπορεί να
αναγνωρίσει χωρίς σφάλματα τις ίριδες όλων των ματιών του πλανήτη.

Οι επιστήμονες μελετούν και άλλα βιομετρικά στοιχεία ταυτότητας, όπως η
αναγνώριση του προσώπου, του τρόπου με τον οποίο περπατά κάθε άνθρωπος, της
οσμής και βέβαια το DNA, το οποίο και κατέχει την πρώτη θέση σε αξιοπιστία,
μόνο που είναι αρκετά χρονοβόρο και δαπανηρό για να εφαρμοσθεί σε ευρεία
κλίμακα.

Επιμέλεια: Εύη Ελευθεριάδου, Δέσποινα Κουκλάκη