«Aς με χτυπάνε οι κριτικοί. Aδιαφορώ…»

Ο Κέβιν Σπέισι έχει βρει νέο… έδαφος προς κατάκτηση. Το θέατρο «Old Vic» του Λονδίνου και την καλλιτεχνική διεύθυνση

Στο στόχαστρο του βρετανικού Τύπου βρέθηκε συχνά κατά τα τελευταία δύο χρόνια
ο Κέβιν Σπέισι, από τότε που ανέλαβε το πόστο του καλλιτεχνικού διευθυντή στο
λονδρέζικο θέατρο «Old Vic». Οι κριτικοί τον κατηγόρησαν για λανθασμένες
επιλογές έργων, ενώ τα ταμπλόιντ τού επιτέθηκαν για προσωπικά θέματα από το
παρελθόν του.

Αλλά ο βραβευμένος με δύο Όσκαρ ηθοποιός ξέρει πώς να τους αντιμετωπίσει.
Στους κριτικούς απαντά με την ανακοίνωση ενός φιλόδοξου προγράμματος για τη
νέα θεατρική σεζόν, που θα βρει τον ίδιο στον ρόλο του «Ριχάρδου B’» του
Σαίξπηρ, τον Ίαν ΜακΚέλεν να επιστρέφει στην πετυχημένη παράσταση του
«Αλαντίν» και τον (κινηματογραφικό) Ρόμπερτ Άλτμαν στην πρώτη του σκηνοθετική
απόπειρα στο αγγλικό θέατρο -και δη στα 80 του. Όσο για τα ταμπλόιντ, απλώς
δεν καλεί τους δημοσιογράφους τους στις συνεντεύξεις Τύπου.

Ο 46χρονος Σπέισι δηλώνει ανεπηρέαστος από τα εχθρικά δημοσιεύματα. «Αν δεις
πώς έχουν αντιμετωπιστεί στο παρελθόν τα περισσότερα καλλιτεχνικά εγχειρήματα
στο ξεκίνημά τους σε αυτήν τη χώρα, έχω καλή παρέα. Ξέρω ότι είμαι μεγαλύτερος
στόχος γιατί με βλέπουν σαν τον σταρ από το Χόλιγουντ αντί ως ηθοποιό θεάτρου
ή καλλιτεχνικό διευθυντή. Δεν δέχονται το γεγονός ότι έρχομαι να δουλέψω στο
θέατρο κάθε μέρα εδώ και δυόμισι χρόνια και θα συνεχίσω να το κάνω».

Για πόσο καιρό; «H δέσμευσή μου είναι για 10 χρόνια. Θα χρειαστώ πέντε χρόνια
για να καθιερωθώ και να βρω το κοινό που έρχεται στο θέατρο. Συμπληρώνω φέτος
36 εβδομάδες σε τρία έργα. Διέκοψα επί έξι εβδομάδες για τα γυρίσματα του
καινούργιου “Σούπερμαν”. Αυτή για μένα είναι η σωστή ισορροπία. Οι ταινίες δεν
είναι η προτεραιότητά μου. Το θέατρο είναι». Άλλωστε, την καριέρα του την
άρχισε στο σανίδι το 1981, αφού σπούδασε δύο χρόνια στη Σχολή Τζούλιαρντ της
Νέας Υόρκης, και μετά μεταπήδησε στον κινηματογράφο.

Ο Σπέισι έχει βάλει προσωπικό του στόχο την επιστροφή του «Old Vic» στην πρώτη
θέση των δημοφιλέστερων λαϊκών θεάτρων του Λονδίνου. «Έστειλα τους ανθρώπους
του εκπαιδευτικού μας τμήματος να χτυπήσουν όλες τις πόρτες στα φτωχά σπίτια
της περιοχής εδώ γύρω. H πλειονότητα των κατοίκων δεν έχει μπει ποτέ στο
θέατρο. Πιστεύουν ότι δεν είναι για αυτούς. Αλλά εγώ τους θέλω εδώ μέσα και
πρέπει όλοι μας να αναμειχθούμε στην αναζωογόνηση όλης της περιοχής South Bank
του Λονδίνου».