ANAΛΩΣIMA Mια επαρχιακή βραδιά

Ένα βράδυ καλοκαιριού στο Μπράιτον πριν από αρκετά χρόνια – ακόμα νόμιζα ότι
οι Άγγλοι είναι λαός ψυχρός και βαρετός όπως λέγαμε όλοι – περπατούσα στα
έρημα στενά και μακάριζα την Ελλάδα με τα μαγαζιά που κλείνουν αργά και
υπάρχει ζωή στους δρόμους, όταν διέκρινα ένα ζευγάρι που προχωρούσε στην όχθη
του ποταμού φορώντας, και ο άντρας και η γυναίκα, σατέν ροζ κορσέδες με μαύρη
δαντέλα και μαύρες κάλτσες διχτυωτές. Έχασα τη μιλιά μου και πριν συνέλθω
άρχισαν να καταφθάνουν από παντού άνθρωποι ντυμένοι με κορσέδες και διχτυωτές
κάλτσες, άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, αλλά κυρίως μεγαλούτσικοι, πολλοί
ασπρομάλληδες, καλοσυντηρημένοι και προσεγμένοι, φάτσες πολύ κουλ… Μα τι
ήταν αυτές οι εμφανίσεις που με έβγαζαν από τα στερεότυπα; Πήγα και ρώτησα
κάποιον από αυτούς (φάτσα καθηγητή πάνω από μοβ μεταξωτό κορμάκι με ασορτί
ζαρτιέρες), ο οποίος μου εξήγησε ότι πήγαιναν να δουν στο σινεμά ένα έργο
καλτ, το «Ρόκι Χόρορ… κ.λπ.», και συνήθιζαν να ντύνονται έτσι. Ήταν η ημέρα
που αναγκάστηκα να παραδεχθώ ότι κάποια ειδική θέρμη των Άγγλων, είτε δεν την
παρατηρούμε είτε δεν την καταλαβαίνουμε. Μέσα μου, τους κατέταξα στους
χαβαλεδιάρικους λαούς, μαζί με τους Ιταλούς και άλλους μεσογειακούς. Στην
Αθήνα, τώρα που φέρνουν τη θεατρική εκδοχή του έργου, λέτε να δούμε σεβάσμιους
καθηγητές να ανηφορίζουν τον Λυκαβηττό ντυμένοι σαν καμπαρετζούδες της έσχατης
ώρας; Ωραία θα ήταν να άρχιζε έτσι απελευθερωμένα, όχι μόνο η θεατρική σεζόν
αλλά και η σχολική χρονιά. Ωραία θα ήταν, αλλά το στυλ που γλεντά και ξεδίνει
ο καθένας δεν μεταφέρεται με τα καμιόνια των σκηνικών ούτε με τις αποσκευές
των ηθοποιών.