«Tο Xόλιγουντ με διέγραψε από τις λίστες»

«Ό,τι έκαναν στη Ρουάντα το κάνουν και στις ΗΠΑ. Αφού οι κάτοικοι της Νέας Ορλεάνης είναι μαύροι και φτωχοί, ας πεθάνουν μια ώρα νωρίτερα», λέει η Σούζαν Σάραντον, που τα τελευταία χρόνια δεν έχει σταματήσει στιγμή να δηλώνει την αντίθεσή της στην πολιτική Μπους

Σκέτος διάολος η Σούζαν Σάραντον, που πρωταγωνιστεί στο «Αγάπες και τσιγάρα»
(«Romance and cigarettes») του Τζον Τορτούρο. Την ταινία-ορισμό της απόλυτης
αμερικανικής ψυχαγωγίας. με τα περισσότερα χαμόγελα, τη μεγαλύτερη καρδιά και
τα πιο νοσταλγικά, απίθανα τραγούδια: «Α man without love», «Answer me my
love», «El Cuatro De Tula», «Piece of my heart» (Ντάστι Σπρίνγκφιλντ),
«Trouble» (Έλβις Πρίσλεϊ), «Delilah» (Τομ Τζόουνς), «Scapricciatiello» (Κόνι
Φράνσις) και, και, και…

Την είδα σε μια πανάκριβη τέντα του πολυτελέστατου «Des Bains». Κομψή σαν
μανεκέν, χυμώδης σαν ασυγκράτητη τριαντάρα και, τηρουμένων των αναλογιών,
σκεπτόμενη σαν Ρόζα Λούξεμπουργκ. Ο κόντρα ήλιος τύφλωνε το βλέμμα μου και οι
κόντρες της Σούζαν με τον αμερικανικό φονταμενταλισμό, τον μπουσικό «φασισμό»
και τον τερατώδη, υποκριτικό πουριτανισμό τύφλωναν το… μαγνητόφωνό μου.

Το πιο τολμηρό πράγμα;

«Στην καριέρα μου; Μα, φυσικά, ο στοματικός έρωτας με τον Τζέιμς Σπέιντερ»
(δεν το είπε έτσι ακριβώς, αλλά ο στοιχειώδης σεβασμός απαγορεύει να το γράψω
αλλιώς).

Και πώς;

«Στην αρχή ξεφορτώθηκα την ιδέα από πάνω μου. Στη συνέχεια, λαμβάνοντας υπόψη
μου την επαγγελματική σοβαρότητα του Λούις Μεντόκι (σ.σ.: ο σκηνοθέτης της
ταινίας «Εραστές δίχως όρια» του 1990, απ’ όπου και η επίμαχη σκηνή) το
ξανασκέφτηκα. Συμπέρασμα; Το πιο ενοχλητικό πράγμα για μια γυναίκα ηθοποιό
είναι το γυμνό».

Ενώ για τον άνδρα;

«Όταν ο άνδρας το… δείχνει γίνεται περισσότερο άνδρας στα μάτια των θεατών.
Ακόμα και των γυναικών. Ενώ η γυναίκα είναι “βρώμα” και “πόρνη”!».

Εκτός από την πολιτική, σας προβληματίζει η μεταφυσική;

«Ξέρεις κανέναν που δεν τον προβληματίζει ο θάνατος και το νόημα της ζωής;
Αλλά έχω το αποκούμπι μου. Πιστεύω ότι η ενέργεια του καθενός δεν πεθαίνει
μαζί με τη σάρκα. Πιστεύω ότι η σχέση με τα παιδιά μου δεν ξεκίνησε από την
ημέρα της γέννησής τους. Και πιστεύω ότι διαλέγουμε και μας διαλέγουν οι φίλοι
και οι εραστές μας».

Μερικοί λένε ότι η μανία σας για την πολιτική είναι χόμπι.

«Bullshit! Δηλαδή περπατάς στον δρόμο, σκοντάφτεις πάνω σε ερείπια
κουκουλωμένα σε χαρτόκουτα και τι κάνεις; Τους προσπερνάς; Στην πραγματικότητα
προσφέρω ελάχιστα. H φαντασία ενός καλλιτέχνη είναι η γέφυρα που τον συνδέει
με την πραγματικότητα. Γιατί, πόση φαντασία χρειάζεται κανείς για να “δει” το
βάσανο μιας μάνας που δεν μπορεί να θρέψει το παιδί της μ’ ένα κομμάτι ψωμί;».

Και η αντίδρασή σου για τον καταστροφικό τυφώνα;

«Αν υπάρχει ίχνος αξιοπρέπειας σ’ αυτή τη χώρα, πρέπει να τους περάσουν από
δικαστήριο. H κτηνώδης αδιαφορία τους οφείλεται στον γενετικό, ρατσιστικό τους
κώδικα. Αφού οι κάτοικοι της N. Ορλεάνης είναι μαύροι και φτωχοί, ας πεθάνουν
μια ώρα νωρίτερα. Ό,τι έκαναν στη Ρουάντα το κάνουν και στις ΗΠΑ».

Είστε επικίνδυνη.

«Γι’ αυτό οι τραπεζίτες που ελέγχουν το Χόλιγουντ μ’ έχουν διαγράψει από τις λίστες».

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ

Συνέντευξη με την Ιζαμπέλ Ιπέρ για το «Gabrielle» του Πατρίς Σερό και…
τηλεδιάσκεψη με την Γκουίνεθ Πάλτροου για το «Proof»,

στη
σελίδα 24.