Mαύρ’ είν’ η «Nύχτα»…

Όταν αποφασίζεις να συντάξεις παραστασιογραφία για το πρόγραμμα μιας
παράστασης, προσέχεις. Μιλάω για το πρόγραμμα της «Δωδέκατης νύχτας» του
ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης και την ελληνική παραστασιογραφία – ο Θεός να την κάνει… –
της σαιξπηρικής κωμωδίας που περιλαμβάνει. Αν, λοιπόν, καταγράφεις τις
παραστάσεις του έργου «που ανέβηκαν από επαγγελματικούς ελληνικούς θιάσους»,
άντε να περιλάβεις, μια και την βρήκες, και μία παράσταση του έργου από ξένο
θίασο που παίχτηκε στην Ελλάδα. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, με τίποτα δεν
περιλαμβάνεις και την παράσταση ενός μόνον ερασιτεχνικού θιάσου – επίσης μια
και την βρήκες… -, διότι η εγκυρότητα του σημειώματος πάει περίπατο, αν δεν
έχεις κάνει έρευνα να βρεις και τις τυχόν άλλες ερασιτεχνικές. Ούτε
καταγράφεις την ίδια παράσταση του Εθνικού του ’90 δύο φορές επειδή πήγε και
περιοδεία. Ούτε αφήνεις, χωρίς να αναφέρεις ότι ήταν απλώς μια διασκευή για
παιδιά, την παράσταση του Λαϊκού Θιάσου Τέχνης, διότι δίνεις την εντύπωση ότι
δεν έχεις αντιληφθεί ότι πρόκειται για Παιδική Σκηνή.

…και τα απολύτως βασικά

Αλλά να ήταν μόνον αυτά τα «πταίσματα»… Όταν στον πρόλογο σημειώνεις ότι
«στην κάθε παράσταση δεν καταγράφεται η πλήρης διανομή, αλλά μόνο οι βασικοί
ρόλοι», διαβάζεις προηγουμένως το έργο και αποφασίζεις ποιοι είναι οι «βασικοί
ρόλοι». Διότι αν θεωρήσεις «βασικούς ρόλους» – σε ένα έργο ισοδύναμων ρόλων –
τον Ορσίνο, τη Βιόλα, την Ολίβια και τον Μαλβόλιο, γιατί να μη θεωρήσεις και
τον Φέστε και τον Τόμπι και τη Μαρία και τον Άντριου; Αλλά πες ότι θεωρείς
«βασικούς» μόνον τους τέσσερις. Τότε γιατί σε άλλες διανομές κρατάς μόνον
αυτούς και σε άλλες μπάζεις-βγάζεις τον Τόμπι και τον Φέστε; Επειδή σου
«χτυπήσανε» τα ονόματα των ηθοποιών που τους έπαιξαν; Και γιατί σε κάποιες
διανομές βάζεις και τον δευτερεύοντα Σεβαστιανό ή τον τριτεύοντα Φάμπιαν;