Οι… δείκτες ευημερούν, οι άνθρωποι χειμάζονται…

Αυτή η «πλύση εγκεφάλου» που μας κάνει η κυβέρνηση σχετικά με τη θετική πορεία
των μεγεθών της οικονομίας το πρώτο εξάμηνο του χρόνου, δύσκολα μπορεί να
πετύχει τον στόχο της, δηλαδή να επηρεάσει θετικά το εκλογικό σώμα, γιατί
ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματικότητα που βιώνει το εκλογικό σώμα.

Τι κι αν το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 3,5% και οι εξαγωγές κατά 7,3%; Τι κι αν η
ανεργία εμφανίζεται να έχει μειωθεί κατά 1% (στο 10,4%) και ο πληθωρισμός
εκτιμάται ότι θα «κλείσει» στο 3,5%; Αυτό που απασχολεί τον Έλληνα πολίτη και
δη τον μισθωτό στην καθημερινή του ζωή, ειναι ότι οι τιμές των προϊόντων που
προμηθεύεται και των υπηρεσιών που χρησιμοποιεί βρίσκονται σε πολύ υψηλά
επίπεδα σε σχέση με το εισόδημά του και το εξανεμίζουν.

H αγωνία των νοικοκυριών

Χρόνο με τον χρόνο, ο μισθωτός νιώθει να μειώνεται αντί να αυξάνεται η
αγοραστική του δύναμη και άρα να ευτελίζεται το επίπεδο ζωής του.

Ειδικά τους τελευταίους μήνες, με τις τιμές του πετρελαίου να έχουν φτάσει στα
ύψη και την κερδοσκοπία να… εκμεταλλεύεται το γεγονός ανενόχλητη, τον Έλληνα
πολίτη και δη τον μισθωτό απασχολεί το πώς θα τα βγάλει πέρα τον χειμώνα, με
τις αυξημένες τιμές του πετρελαίου θέρμανσης. Το αυτοκίνητό του, μπορεί να το
κλειδώσει -και καλά θα κάνει, σε ορισμένες περιπτώσεις -αλλά το καλοριφέρ
μπορεί να το κλείσει; Ακόμη, αυτό που απασχολεί την κάθε ελληνική οικογένεια
είναι η προοπτική απασχόλησης των παιδιών της (αν δεν έχει την ατυχία να μετρά
ήδη έναν άνεργο στα μέλη της). Με τον δείκτη χαμηλότερα ή υψηλότερα κατά 1%, η
εικόνα δεν αλλάζει -ιδίως για τους νέους, στους οποίους τα ποσοστά της
ανεργίας είναι υπερδιπλάσια τού μέσου όρου.

Χαλάει η «συνταγή»

Με άλλα λόγια, η ακρίβεια και η ανεργία, τα δύο κορυφαία προβλήματα (που
θεωρήθηκαν υπεύθυνα και για την πτώση της προηγούμενης κυβέρνησης),
εξακολουθούν να είναι εδώ και να χαλάνε τη «συνταγή» της επικοινωνιακής
πολιτικής της κυβέρνησης για την οικονομία.

Όσους ευημερούντες δείκτες κι αν ρίξει στο τραπέζι τής ΔΕΘ η κυβέρνηση, το
γεγονός αυτό δεν αλλάζει. Για να μην πούμε και το άλλο: ότι δηλαδή στην
πραγματικότητα ούτε αυτοί οι διαφημιζόμενοι δείκτες είναι τόσο καλοί όσο θέλει
να τους εμφανίζει η κυβέρνηση. Γιατί, δηλαδή, θα πρέπει να μας ενθουσιάζει το
γεγονός ότι η ανάπτυξη «κρατιέται» στο 3,5%, όταν όλα τα προηγούμενα τελευταία
χρόνια ήταν πολύ υψηλότερη και όταν η ίδια η κυβέρνηση υποσχόταν προεκλογικά
μέσους ρυθμούς της τάξης του 5%;