Οι «ελεεινοί» θέλουν να ξεφορτωθούν τον Tσάβες

Ελάχιστοι στη Βενεζουέλα ξαφνιάστηκαν από την έκκληση που τους απηύθυνε ο
Αμερικανός ιεροκήρυκας Πατ Ρόμπερτσον να σκοτώσουν τον πρόεδρό τους. Στο κάτω
κάτω, η Αμερική είχε χρηματοδοτήσει ένα πραξικόπημα εναντίον του.

Ούγκο Τσάβες. Στις τέσσερις γωνίες της πλατείας Μπολίβαρ υπάρχουν πάντα ομάδες πολιτών που περιμένουν με βάρδιες, για την περίπτωση που θα δεχθεί επίθεση

H Βενεζουέλα ζει στη σκιά μιας άλλης 11ης Σεπτεμβρίου. Το 1972, μία ημέρα που
έγινε συνώνυμη με τον θάνατο, ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο δημοκρατικά εκλεγμένος
αριστερός πρόεδρος της Χιλής, εκδιώχθηκε με βόμβες από την εξουσία. H CIA και
ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ είχαν αποφασίσει ότι η
«ανευθυνότητα» που είχε επιδείξει ο χιλιανός λαός στις κάλπες έπρεπε να
«διορθωθεί». Έτσι, εγκατέστησαν στην εξουσία τον φασίστα στρατηγό Αουγκούστο
Πινοσέτ.

Από τότε που οι κάτοικοι της Βενεζουέλας εξέλεξαν τον Ούγκο Τσάβες, τον δικό
τους αριστερό, με σαρωτική πλειοψηφία το 1998, περιμένουν τη δική τους 11η
Σεπτεμβρίου. Γι’ αυτό δεν τους ξάφνιασε το κάλεσμα του ευαγγελικού ιεροκήρυκα
Ρόμπερτσον, φίλου του Μπους, να δολοφονήσουν τον πρόεδρό τους.

Φρούρηση. Στις τέσσερις γωνίες της πλατείας Μπολίβαρ υπάρχουν πάντα
ομάδες πολιτών που περιμένουν με βάρδιες, για την περίπτωση που θα δεχθεί
επίθεση ο Τσάβες. Ο Λαΐντες Πριμέρα, 34 ετών, κάνει τη δική του βάρδια. «Οι
ελεεινοί (έτσι φωνάζουν οι φίλοι του Τσάβες τους οπαδούς της αντιπολίτευσης)
και ο Μπους δοκίμασαν τα πάντα για να ξεφορτωθούν τον Τσάβες. Ξέρουν ότι
εξελέγη εντελώς δημοκρατικά, αλλά δεν τους νοιάζει. Προσπάθησαν να κάνουν
ακόμη και πραξικόπημα». Αναφέρεται στην απόπειρα πραξικοπήματος που έγινε τον
Απρίλιο του 2002, την οποία είχε χαιρετίσει (και χρηματοδοτήσει) η αμερικανική
κυβέρνηση. Όμως η Βενεζουέλα αρνήθηκε να γίνει Χιλή.

H Τζούντιθ Πατίνο, 57 ετών, γιαγιά, πουλάει την πραμάτεια της στους δρόμους
και ζει σε μια από τις παραγκουπόλεις του Καράκας. «Δεν μπορούσαμε να αφήσουμε
τη δημοκρατία μας να καταστραφεί. Αρνηθήκαμε. Όλοι από αυτές τις γειτονιές
βγήκαμε στους δρόμους του Καράκας».

Από τότε που οι κάτοικοι της Βενεζουέλας εξέλεξαν τον Ούγκο Τσάβες, τον δικό τους αριστερό, το 1998, περιμένουν τη δική τους 11η Σεπτεμβρίου. Γι’ αυτό δεν τους ξάφνιασε το κάλεσμα του ευαγγελικού ιεροκήρυκα Ρόμπερτσον, φίλου του Μπους, να δολοφονήσουν τον πρόεδρό τους

Δύο όψεις. Μια βόλτα με ταξί στο Καράκας φτάνει για να δει κανείς τα
δύο διαφορετικά πρόσωπα της Βενεζουέλας. Από τη μια μεριά η Σάντα Φε, στα
ανατολικά της πόλης, είναι σαν ένα κομμάτι του Μπέβερλι Χιλς: μέγαρα, ιδιωτικά
γήπεδα γκολφ, σκοπιές με ιδιωτικούς φρουρούς. Από την άλλη μεριά οι
παραγκουπόλεις, που θέριεψαν από την εσωτερική μετανάστευση τα τελευταία 50
χρόνια. Σπίτια φτιαγμένα από λαμαρίνα και χαρτόνι.

«Ένας βρωμοκομμουνιστής που αναζητεί έμπνευση από τον Κάστρο»

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί η αντιπολίτευση μισεί τον Τσάβες τόσο
πολύ, που επιζητεί την επέμβαση μιας ξένης δύναμης. Στη Λας Μερσέντες
βρίσκονται τα ακριβά και κλιματιζόμενα εστιατόρια του Καράκας. Ο Μάριο και η
Έλι Νόβο Τσάβες παίρνουν το δείπνο τους (κοστούμι Αρμάνι, φόρεμα Ντόνα Καράν).
Έχουν άραγε κάποια συγγένεια με τον πρόεδρο; «Σας παρακαλώ! Ήρθαμε για να
φάμε, μη μας κάνετε να ξεράσουμε». H Έλι γελάει. Εξηγεί ότι ο Τσάβες είναι
ένας «βρωμοκομμουνιστής», ένας άνθρωπος που αναζητεί έμπνευση από τον «Φιντέλ
Κάστρο, τον Καντάφι και τον Σαντάμ». Ο Μάριο ετοιμάζεται να αλλάξει το επώνυμό
του, επειδή του κάνει κακό στη δουλειά του. Το ιατρικό προσωπικό στη
Βενεζουέλα επανδρώνεται με Κουβανούς γιατρούς, που τους έστειλε ο Κάστρο με
αντάλλαγμα πρόσβαση στο πετρέλαιο της χώρας. Για την αντιπολίτευση, αυτό
αποτελεί «απόδειξη» ότι ο Τσάβες θέλει να μετατρέψει τη Βενεζουέλα σε μια
καστρική δικτατορία. Όμως, οι οπαδοί του υποστηρίζουν ότι παίρνει μόνο τα
θετικά στοιχεία από το κουβανικό μοντέλο – τις υπηρεσίες υγείας και
εκπαίδευσης – αποφεύγοντας τα αρνητικά . Ο Τσάβες είναι τόσο απρόθυμος να
λαβαίνει κατασταλτικά μέτρα, που ακόμη και οι πρωτεργάτες του πραξικοπήματος
εναντίον του κυκλοφορούν ελεύθεροι και ατιμώρητοι.

Επιμέλεια: Ρούσσος Βρανάς