[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Αν κάτι αφήνει αυτό το καλοκαίρι, πέρα από τον ανείπωτο πόνο Αθήνας και
Λευκωσίας για την πρόσφατη αεροπορική τραγωδία που ακόμα δεν έχει σε πολλές
της διαστάσεις διαλευκανθεί, είναι η πικρή γεύση από όσα έρχονται για τον
μισθωτό και τον συνταξιούχο.

Γιατί μπορεί στο τελευταίο Πολιτικό Συμβούλιο η N.Δ. να συζήτησε γι’ αυτό το
περίφημο «δαχτυλίδι» παραμονής στην εξουσία, αυτό το 42%, ποσοστό με το οποίο
θα μπορεί να εκλέγεται ένας δήμαρχος από την πρώτη Κυριακή, ωστόσο, για την
οικονομική πολιτική ο ελληνικός λαός δεν έμαθε κάτι καινούργιο, πολύ
περισσότερο κάτι ελπιδοφόρο.

Όσοι γονείς βιάστηκαν με τα αποτελέσματα για τα AEI και τα TEI να πάνε (χθες
και προχθές) στις πόλεις που εισήχθησαν τα παιδιά τους για να νοικιάσουν ένα
σπίτι και για να κάνουν μια πρώτη έρευνα αγοράς, είδαν ότι αλλιώς τα
προγραμμάτιζαν με βάση τους περσινούς οικονομικούς υπολογισμούς και αλλιώς τα
βρήκαν.

Ακρίβεια, κερδοσκοπία, ανεξέλεγκτες τιμές είναι το τρίπτυχο βάσανο κάθε
οικογένειας. Την ίδια στιγμή τα ελλείμματα του Δημοσίου δεν αφήνουν περιθώριο
να ελπίζει κανείς ότι στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ο Πρωθυπουργός Κώστας
Καραμανλής θα μπορέσει να εξαγγείλει κάποια πολιτική που θα ανακουφίζει τα
νοικοκυριά.

H σύγκριση των τιμών για τα δύο τελευταία χρόνια «βγάζει» ότι για τα βασικά
είδη καταναλωτή οι αυξήσεις κυμάνθηκαν από 20% έως 60%, ενώ την ίδια ώρα – κι
ας διαφημίζεται το αντίθετο – ο Νεοέλληνας αισθάνεται ανασφάλεια όταν έχει ν’
αντιμετωπίσει συντάξεις, νοσοκομεία, τον γιατρό που θα του γράψει τη συνταγή
για τα φάρμακα που χρειάζεται. Αν δεν πληρώσεις – κι ας είσαι ασφαλισμένος –
και αν δεν δώσεις φακελάκι, δεν καταφέρνεις να βοηθήσεις το άρρωστο παιδί ή
τον γονιό σου.

Ερωτήματα για το στίγμα της αντιπολίτευσης

Στην αντιπολίτευση είχαν κι εκεί τις συνεδριάσεις τους. Άλλωστε, από το ΠΑΣΟΚ
δεν έλειψαν ποτέ αυτές οι μαζώξεις, οι συζητήσεις. Και απ’ ό,τι φάνηκε δεν
έλειψαν η γκρίνια, ο προβληματισμός και τα πολλά αναπάντητα ερωτήματα για το
στίγμα που πρέπει να έχει η πολιτική της αντιπολίτευσης.

Ορισμένοι έδειξαν να προβληματίζονται, που σε κάποιους τομείς η εικόνα του
προέδρου του κόμματος Γιώργου Παπανδρέου δεν είναι το ίδιο καλή, όπως την
εποχή που εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και φίλοι τον ψήφιζαν πανηγυρικά τρίτο
πρόεδρο ενός κόμματος το οποίο σε λίγες μέρες θα γιορτάσει τα 31 του χρόνια.
Εκείνο για το οποίο δεν μίλησαν όσοι θέλησαν να ασκήσουν κριτική – και η
αλήθεια είναι ότι δεν το έθιξε ούτε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – είναι ότι πέρα από
την αναζητούμενη στρατηγική και το στίγμα για το οποίο έκαναν λόγο (σ.σ. χωρίς
κάποιοι από αυτούς να κάνουν στοιχειώδη αυτοκριτική) δεν υπήρξε καμία
ουσιαστική αναφορά στην ανάγκη ανανέωσης. Πώς, για παράδειγμα, θα πείσουν για
το καινούργιο, όταν ο κόσμος δεν βλέπει νέα και άφθαρτα πρόσωπα που να έχουν
φυσικά και μια σοβαρότητα και μια συνέπεια, αλλά τους ίδιους και τους ίδιους
που έχουν κουράσει το εκλογικό σώμα; Και πόσο αυτό το καινούργιο θα μπορέσει
να εκφρασθεί στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές; Θα μπει και το ΠΑΣΟΚ στη
λογική της N.Δ. απλά να κερδηθούν κάποιοι δήμοι για τη μάχη των εντυπώσεων ή
θα αναδείξει υποψηφίους που θα δίνουν ένα άλλο χρώμα και θα πείθουν ότι «να,
κάτι άλλαξε, δεν είναι μόνο αυτοί που θέλουν να ξαναγυρίσουν στον κρατικό
κορβανά, αλλά και κάποιοι άλλοι που έχουν όνειρα και σχέδια»;

Το αριστερό στοίχημα των δημοτικών εκλογών

Και η Αριστερά έχει τα δικά της προβλήματα. Γιατί μπορεί η γενική γραμματέας
του KKE Αλέκα Παπαρήγα να πείθει τον κόσμο του κόμματός της για τη σοβαρότητα
και τη συνέπεια της πολιτικής της ή ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέκος Αλαβάνος να
εντυπωσιάζει για τη φαντασία των ιδεών του, ωστόσο και για τα δύο κόμματα το
στοίχημα των δημοτικών εκλογών παραμένει ανοιχτό. Κάποτε, η Τοπική
Αυτοδιοίκηση ήταν για την Αριστερά όχι απλά ένας προνομιακός χώρος δράσης,
αλλά κι ένα πεδίο όπου ο Έλληνας πολίτης εμπιστευόταν ανθρώπους της για να
κυβερνήσουν την πόλη του. Σήμερα, τι θα κάνει; Πολύ περισσότερο, πώς θα τα
καταφέρει να περάσει από τις Συμπληγάδες της N.Δ. που την θέλει να στέκεται
απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης που αναζητεί σ’
αυτήν απλά συνεργασίες για να κερδίσει δήμους;

Σε ευρωπαϊκό λαβύρινθο το Κυπριακό

Ακόμη πιο δύσκολα φαίνονται πράγματα στο Κυπριακό. Οι περισσότεροι σ’ αυτή τη
χώρα που έφαγαν και ξύλο κατεβαίνοντας στους δρόμους για να υπερασπισθούν την
Κύπρο γέρασαν πια! Και όχι μόνον δεν είδαν πιο ευτυχισμένους τους Κύπριους
αδελφούς, αλλά παρακολούθησαν και παρακολουθούν αυτόν τον τεράστιο λαβύρινθο
που λέγεται κομψά «κυπριακό ζήτημα» να μεγαλώνει και να γίνεται όλο και πιο
δαιδαλώδης. Μπλέχτηκαν τα πράγματα και με την Ευρώπη. Ήρθε και η ιστορία της
ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, που συνεχίζει, για να μην ξεχνιόμαστε, να
έχει στρατό κατοχής στην Κύπρο. Και κουβέντα να γίνεται, όπως λέει καμιά φορά
ο λαός μας – στην περίπτωση αυτή στον αναξιόπιστο ΟΗΕ, στην E.E., στο ΝΑΤΟ.
Όσο για τον περίγυρο, αυτός δεν λέει να βελτιωθεί. Εκεί κάτω, δίπλα στην
Κύπρο, το πραγματικό πρόβλημα των Παλαιστινίων (σ.σ. νά ‘χουν λεύτερη κι
ανεξάρτητη πατρίδα) δεν δείχνει να βρίσκει τον δρόμο του. Και λίγο πιο πέρα,
εκεί που προσπαθούν, λένε, να φτιάξουν Σύνταγμα με τα αμερικανοβρετανικά τανκς
να κόβουν βόλτες στους δρόμους της Βαγδάτης, η τραγική ιστορία της
Μεσοποταμίας έχει ακόμα πολύ δρόμο…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ντρίμπλες, τακουνάκια και καυτές… πάσες

Τα κατάφερε τελικώς ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Γιώργος Βουλγαράκης καλύτερα από
άλλους συναδέλφους. Δεν άνοιξε ρουθούνι στη Βουλή για νομοσχέδιό του. Και
κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν αποχώρησε – κι ας διατυμπάνιζαν όλα ότι
είναι εναντίον – όταν για ήσσονος σημασίας θέματα το κάνουν με τόση ευκολία.

Ο υπουργός συνέστησε, με τις ψήφους της N.Δ., ένα όργανο (σ.σ. επιστημονικό το
λέει) που θα «συμβουλεύει» για θέματα τρομοκρατίας και το οποίο θα είναι
ανεξέλεγκτο από τη Βουλή, όχι μόνον στη στελέχωση αλλά και στη δράση του. Δεν
απάντησε με επιδεικτικό τρόπο όταν η αξιωματική αντιπολίτευση τον κατηγόρησε
ότι «με κινηματογραφικό τρόπο απήχθησαν και ανακρίθηκαν μυστικά για επτά
ημέρες αλλοδαποί, μέρα μεσημέρι» που θεωρήθηκαν ύποπτοι τρομοκρατικής δράσης.

Επανέφερε με… αριστοτεχνικό τρόπο το θέμα με τις κάμερες, δηλώνοντας
ουσιαστικά ότι θα είναι ευρεία η χρήση τους, κόντρα στις θέσεις ανεξάρτητων
Αρχών, που ματαίως προσπαθούν να περισώσουν ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες.
Και «κάρφωσε» τους αντιπάλους του, χωρίς να πάρει απάντηση, ότι ο ίδιος απλώς
συνεχίζει την πολιτική τους και εφαρμόζει το νομοθετικό πλαίσιο που οι
προκάτοχοί του με ενθουσιασμό πέρασαν από τη Βουλή.