ΣTAYPΟΣ ΣΟΦIANΟΠΟYΛΟΣ Mουσική δωματίου με… θέα στη θάλασσα

Το ταξίδι και η θάλασσα είναι μόνιμη πηγή έμπνευσης για τον Σταύρο Σοφιανόπουλο. «Είναι ένας χώρος λιτός και απέριττος. Μια αέναη πηγή ζωής, φωτός, ενέργειας»

Μας συστήθηκε με το σάουντρακ της ταινίας «Δύσκολοι αποχαιρετισμοί, ο μπαμπάς
μου» (της Πέννυς Παναγιωτοπούλου), μουσικά θέματα που βασίστηκαν σε πιάνο και
τσέλο (και κάποιους ηλεκτρονικούς ήχους) φτιάχνοντας τον τέλειο καμβά για το
μοναχικό, εσωτερικό τοπίο της ταινίας. Χαρακτηριστικό αυτής της σύγχρονης
«μουσικής δωματίου» είναι η γενικότερη αίσθηση νοσταλγίας που αφήνει στον
ακροατή. Νοσταλγία, μοναχικότητα και τρυφερότητα, χωρίς την παραμικρή αίσθηση
μελοδραματισμού. Χωρίς τα κλισέ των «εύκολων» λύσεων.

Το 2004 ο Σταύρος Σοφιανόπουλος κυκλοφόρησε και η προσωπική του δουλειά «Ο
Χορός του Πυθέα» (από την ανεξάρτητη Ankh), δέκα ορχηστικά κομμάτια για πιάνο,
κιθάρα, κουαρτέτο εγχόρδων και όμποε, μουσικές που μέσα στην κλασικότροπη
ενορχήστρωσή τους έχουν σαφή «ελληνικό» προσανατολισμό. Ο «Χορός του Πυθέα»
είναι από τους δίσκους που τους αφήνεις να παίζουν τα πρωινά του καλοκαιριού.
H θάλασσα και τα χρώματα του ελληνικού τοπίου είναι τόσο ζωντανά που δεν
χρειάζεσαι θέα. Ο ίδιος ομολογεί ότι το ταξίδι και η θάλασσα είναι μόνιμη πηγή
έμπνευσης. «Είναι ένας χώρος λιτός και απέριττος. Μια αέναη πηγή ζωής, φωτός,
ενέργειας. Ένας χώρος όπου η ένταση και η γαλήνη εναλλάσσονται συνεχώς».

Το ξεκίνημα της πορείας του έγινε στις αρχές του ’80 και περιελάμβανε μουσικές
σπουδές αλλά και ζωντανές εμφανίσεις σε Αθήνα και Χανιά. Τη δεκαετία του ’90
έκανε μουσικές για διαφημίσεις, ηχογράφησε τις πρώτες του συνθέσεις για
λογαριασμό του B’ Προγράμματος της EPA και έως το τέλος της δεκαετίας έπαιξε
ζωντανά δικά του έργα για πιάνο, μπάσο, κλασική κιθάρα, πλήκτρα και τσέλο. Το
2000 γνωρίστηκε με την Πέννυ Παναγιωτοπούλου και συνεργάστηκαν στην ταινία της
(το σάουντρακ κυκλοφόρησε από την Ankh το 2003) και αργότερα επένδυσε μουσικά
μέρος του τηλεοπτικού ντοκιμαντέρ του Γιώργου Κολόζη «Αιγαίο νυν και αεί», το
οποίο προβλήθηκε το 2003 στη NET.

Φέτος το καλοκαίρι έπαιξε ζωντανά στη Γιορτή της Μουσικής, στον Εθνικό Κήπο,
με εννεαμελή ορχήστρα (πιάνο, κοντραμπάσο, τρίο εγχόρδων, μαντολίνο, όμποε,
κλασική και ακουστική κιθάρα) μουσικές κυρίως από τον «Χορό του Πυθέα», αλλά
και όλο το φάσμα της πορείας του. Το ελληνικό στοιχείο είναι εμφανές – άλλοτε
περισσότερο, άλλοτε λιγότερο – στα περισσότερα κομμάτια του δίσκου. «H διάθεσή
μου δεν είναι να φτιάξω ένα κλασικό έργο» είχε πει. «Τα κλασικά στοιχεία που
εμπεριέχονται αποτελούν το ενορχηστρωτικό μέρος. Οι μελωδίες έρχονται από την
ελληνική μουσική ιστορία».

«Να αγγίξεις τον ακροατή»

Για το αν αυτά τα έργα, που ξεφεύγουν εντελώς από το «εμπορικό» ποτάμι της
δισκογραφίας αλλά και των λάιβ, έχουν ελπίδες να φτιάξουν ένα νέο κοινό (ή
τέλος πάντων να βρουν το ήδη υπάρχον), ο Σταύρος Σοφιανόπουλος δεν φαίνεται να
έχει ψευδαισθήσεις. «Δεν είναι εύκολα τα πράγματα», λέει. Σημασία όμως έχει
περισσότερο το ίδιο το έργο. To περιεχόμενό του. «Να υπάρχει αμεσότητα, να
μπορεί να αγγίξει τον ακροατή. Ακόμα και στις λίγες φορές που σου δίνεται η
ευκαιρία να τον συναντήσεις συναυλιακά».