Ο Tζ. Mποντ, οι χαφιέδες και το ΣΔΟE

EXOYME και λέμε: 239 ντόπιες κάμερες, προίκα των Ολυμπιακών Αγώνων, κι
άλλες 49 της ΕΛ.ΑΣ. που προϋπήρχαν, στην Αθήνα μόνο. Βέβαια, αυτές δεν είναι
τίποτα μπροστά στα τέσσερα εκατομμύρια κάμερες της Αγγλίας. Διαβατήρια με
βιομετρικά χαρακτηριστικά, πιστοποιητικό φρονημάτων και δακτυλικό αποτύπωμα.
Ούτε το χρυσό δόντι δεν θα μπορείς να κρύψεις από τα αρπακτικά βλέμματα των
αρχών! Νέες μέθοδοι αναγνώρισης από το DNA, τη μυρωδιά του σώματος, την
αναπνοή και το σάλιο, αλλά και αναγνώριση βηματισμού, ώστε να μπορούν να μας
ξεχωρίσουν μέσα στο πλήθος από τον τρόπο που περπατάμε (κι αν κάνουμε τους
κουτσούς ή τους σακάτηδες, θα τρελαθούν οι συχνότητες;).

Οι νέοι τρομονόμοι έχουν «κοριούς», πληροφοριοδότες, μυστικούς πράκτορες,
δωροδοκία για απόσπαση πληροφοριών (και κανένα βασανιστηριάκι, ενδεχομένως)
και μετατρέπουν τον χαφιέ σε ήρωα της εποχής! Ο Αρτέμης Μάτσας της γειτονιάς
τώρα έχει στα χέρια του και κινητό με κάμερα και μπορεί να σε στείλει στο
πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα ό,τι ώρα θέλει…

H υποκλοπή των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων είναι μια άλλη οδυνηρή ιστορία. Θα λες
κάτι «ύποπτο» και θα συλλαμβάνεσαι. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που μιλούν με
κωδικά ονόματα στο τηλέφωνο. Προφανώς το «Μπιν Λάντεν» δεν είναι πολύ καλή
ιδέα, εκτός αν θέλεις να βρεθείς από τον καναπέ σου στο Γκουαντάναμο και, φευ,
δεν θα είναι για τουρισμό! Θα μιλάς στο κινητό, κι εκεί που θα κάνεις πλάκα
αποκαλώντας κάποιον «Οσάμα», θα ακούς μια φωνή από το υπερπέραν να σου λέει:
My name is Bond, James Bond! Συλλαμβάνεστε!

TO ΘΕΜΑ δεν είναι καθόλου αστείο, αλλά το χιούμορ ίσως είναι η μόνη
άμυνα, καθότι από άλλες άμυνες ουσίας μάλλον πάσχουμε σοβαρά. Μπορείς να δεις
την κατάσταση σαν παρωδία γουέστερν, όπου συναντιούνται ο Τζέιμς Μποντ μαζί με
τον επιθεωρητή Κάλαχαν, τον «βρώμικο Χάρι» (απαραίτητη αμερικανική νότα), τον
αστυνόμο Σαΐνη (λίγο χρώμα από Ελλάδα) και τον Μίστερ Μπιν (χωρίς
αγγλοσαξονικό φλέγμα δεν γίνεται) και κυνηγούν φαντάσματα.

Ίσως να βλέπω πολύ σινεμά. Αλλά έχω την αίσθηση ότι αυτοί που επινοούν και
συντάσσουν τους αντιτρομοκρατικούς νόμους βλέπουν περισσότερες ταινίες. Αν
νομίζουν ότι έτσι θα πλήξουν την τρομοκρατία… Ούτε ο Όργουελ δεν το είχε
φανταστεί αυτό. Αν ζούσε σήμερα, θα είχε πάθει κρίση ταυτότητας. Γιατί ναι μεν
όσα περιέγραψε στο «1984» συμβαίνουν 21 χρόνια μετά, αλλά το είδος της
παρακολούθησης που φοβόταν δεν προέρχεται από μια αυταρχική κυβέρνηση που την
επιβάλλει από πάνω σε έναν απρόθυμο πληθυσμό, αλλά από τη λαϊκή υποστήριξη!

ΟΛΑ AYTA, όμως, δεν είναι τίποτα. Είναι παιχνιδάκι μπροστά στις εφόδους
που θα κάνει το ΣΔΟΕ στα σπίτια μας. Το μέτρο μού θυμίζει λίγο «Αδιάφθορους»
του Ντε Πάλμα και συμπεραίνω ότι και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης
βλέπει πολλές ταινίες. Μόνο που οι αδιάφθοροι της ταινίας ουδεμία σχέση έχουν
με τους δικούς μας ελεγκτές.

Αυτό που δεν μας έχουν πει είναι αν νομιμοποιούμαστε να περιμένουμε με το
δίκαννο ή το ρόπαλο πίσω από την πόρτα. Δεν είναι καθόλου… ευρωπαϊκό, αλλά
και οι επισκέψεις της Εφορίας στο σπίτι θυμίζουν Μογκαντίσου και όχι Ευρώπη.
Και ποια θα είναι η ποινή του φορολογουμένου σε περίπτωση που διαπράξει το
έγκλημα; Κι αν το διαπράξει, ποιος δικαστής θα τον δικάσει; Όποιος δεν έχει
καεί από την Εφορία πρώτος τον λίθον βαλέτω…

Μήπως η καλύτερη λύση είναι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών να συστήσουν
ένα ειδικό σώμα δίωξης του ΣΔΟΕ, εξοπλισμένο με πέτρες, ρόπαλα και γιαούρτια;
Ο πόνος, λένε, φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. To know us better, βρε
(Μεγάλε) αδελφέ…