ANAΛΩΣIMA Ξυραφιές φρίκης

Είναι ένα μέσο χαρούμενο, ανάλαφρο, χρωματιστό, δεν μπορεί να φορέσει μαύρα,
δεν μπορεί να χωρέσει τον θάνατο, δεν μπορεί να βρει εικόνες και λέξεις να
περιγράψουν τη φρίκη. H οθόνη παθαίνει σαρδάμ ψάχνοντας βαριές,
καθαρευουσιάνικες λέξεις, να κρύψει την αμηχανία της. Ψάχνει λέξεις που δεν θα
είναι τόσο πολύ φρικτές, όμως τελικά πώς τα καταφέρνει και με τις ψαγμένες
λέξεις τα κάνει όλα να φαίνονται φρικτότερα. Δεν είναι φτιαγμένη για τέτοιες
δουλειές η τηλεόραση, ας διατείνεται ότι κάνει τις καυτές έρευνες, ότι φέρνει
τις φρέσκες ειδήσεις, έχει ξεχάσει πώς γίνεται, δεν υπάρχει αντιμετώπιση
εκτάκτων καταστάσεων στο ρεπερτόριό της. Από μια άποψη, καλύτερα έτσι, είναι
ταγμένη στην ψυχαγωγία, γυρίζει την πλάτη στο ενδεχόμενο τόσο τρομερών,
πολύνεκρων δυστυχημάτων, ξεχνάει ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, ότι
γίνονται αυτά, έστω αλλού, έστω μακριά, καμιά φορά χρειάζονται μεταφράσεις,
ίσως από εκεί κάτι να μαθαίνεις. Αλλά εδώ δεν υπήρχε μετάφραση. Τα ξένα μέσα,
που μας έδειχναν στις οθόνες για να καταλάβουμε την χειροπιαστή πραγματικότητα
της είδησης βλέποντάς τη μέσω ξένων καναλιών, περίμεναν κι αυτά την ντόπια
κάλυψη, εδώ έγινε η συντριβή του αεροπλάνου, δυστυχώς. Κι αφού ήταν τόσο
παράξενη η κατάσταση των πραγμάτων, να πρέπει οι ξενόγλωσσοι να μεταφράζουν
από τα ελληνικά, και όχι το αντίθετο, η αδεξιότητα αλώνισε, έκανε τον θάνατο
γκροτέσκα φιγούρα, οι λέξεις κούτσαιναν, τα χρώματα προσβάλλανε, οι φωνές
διέσυραν το πένθος, οι ερωτήσεις σα να άνοιγαν ξυραφιές φρίκης σε κάθε
προσπάθεια να καταλάβει κάποιος, να χωνέψει, να σκεφτεί λογικά. Τη μόνη
αρμόζουσα πρόταση τη συνέταξε ο επιλεγόμενος φαρσέρ, που θέλησε ποιητικά να
παρέμβει στην εκφραστική αυτή κακοφωνία, και τον τίμησαν μεν τα ευρωπαϊκά
πρωτοσέλιδα αλλά κινδυνεύει να βρεθεί στη φυλακή.