«Mας τρελάναν στα πέναλτι και δεν έχουμε τέρμα…»

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του 8ώρου, απεργίες, μείωση των συντάξεων, ακρίβεια,
τρομοκρατικές επιθέσεις, βιομετρικά διαβατήρια, εκτελέσεις υπόπτων εν ψυχρώ.
Αυτό το καλοκαίρι κι αν ήταν θερμό! Ο ουρανός στο κεφάλι μας. Κι εκεί που
νομίζαμε ότι ο ουρανός θα μας πλάκωνε πέρυσι, εν όψει Ολυμπιακών Αγώνων, μας
πλακώνει τώρα. Αναδρομικά και με τόκους….

Πριν προλάβουμε να ξεχάσουμε το μαύρο πακέτο της ολυμπιακής ασφάλειας – γύρω
στα 800 εκατομμύρια ευρώ – δώσαμε κι άλλη προμήθεια στους Αμερικανούς φίλους
μας: μόλις 1,1 δισ. ευρώ τα νέα 40 F-16άκια! Στο ερώτημα «όπλα ή βούτυρο;», η
κυβέρνηση αποφάσισε όπλα. Το βούτυρο μπορεί να περιμένει…

Κατά τα άλλα, λεφτά δεν υπάρχουν. Αισιοδοξία δεν υπάρχει, διάθεση δεν υπάρχει,
για δύναμη ούτε λόγος! Λίγο η ζέστη, λίγο το εργασιακό, λίγο η ακρίβεια και οι
τουρίστες που δεν λένε να έρθουν, ή ήρθαν αλλά λένε πως δεν θα ξανάρθουν, όλα
μαύρα και πουθενά φως.

Το μετά – ολυμπιακό μας στρες μοιάζει τώρα απλώς με απέραντη θλίψη. Μια
κοινωνία που, θέλοντας και μη, τα έδωσε όλα για το στοίχημα των Ολυμπιακών
Αγώνων και τώρα παίρνει αντί για έπαθλο, νέα φορολογικά μέτρα και οικονομική
κρίση. Της λένε να πάει στο σπίτι της, να πάρει τα χάπια της και να μην κάνει
φασαρία.

Είναι να μην αναπολείς τις «παλιές καλές μέρες» του Ιουλίου και του Αυγούστου
του 2004; Το… συμπαθέστατο Ζέπελιν που συγκέντρωσε ρεκόρ βραβείων ανοιχτής
παλάμης από την πρώτη ώς την τελευταία μέρα εμφάνισής του στον αττικό ουρανό,
τις ολυμπιακές λωρίδες και τα περιοριστικά μέτρα. Μα κυρίως, την προσδοκία.

Διότι, φέτος, τι έχουμε να περιμένουμε; Τους Ολυμπιακούς τους κάναμε, το Εurο
το πήραμε, τους βαρβάρους τους εξευμενίσαμε. Αλλά τώρα μείναμε με τον
λογαριασμό και χωρίς βαρβάρους.

Φέρτε μου πίσω το «ατέλειωτο ελληνικό καλοκαίρι», με τον Ζαγοράκη και τον
Ρεχάγκελ, τα Σανέλ της Γιάννας, τους κεφάτους εθελοντές, τον χαμογελαστό κόσμο
στο Μετρό, τους Φοίβους και τις Αθηνές στον δρόμο. Κι ας είχε το γιουχάισμα
στον τελικό των 200 μέτρων, το σκάνδαλο ντόπινγκ και άλλες καθόλου ευγενείς
εκδηλώσεις εθνοχουλιγκανισμού.

Είχε τουλάχιστον ένα ενδιαφέρον, ένα σασπένς. Κι ας μας κοιτούσαν σαν εξωτικά
φρούτα οι ξένοι. Κι ας μην πήραμε άδειες. Κι ας συγκεντρώσαμε ρεκόρ αρνητικών
δημοσιευμάτων. Είχε μια μαγεία, μια ελπίδα ότι μετά θα έρθει κάτι καινούριο
και όχι τα φορολογικά μέτρα του Αλογοσκούφη!

Βέβαια, οσονούπω θα ξαναζήσουμε τα περσινά μεγαλεία. H κυβέρνηση – που το
έριξε από τον άρτον στα θεάματα – θα μας επαναφέρει τις μνήμες τής
μεγαλειώδους Τελετής Έναρξης των Αγώνων· θα μας ανταμείψει αυτόν τον Αύγουστο
επετειακά με σόου της Έλενας Παπαρίζου που θα κοστίσει μερικές δεκάδες
χιλιάδες ευρώ!

Το «My Number one» αυτήν την εποχή δεν ακούγεται μόνο άκομψο, αλλά και
βλακώδες. Ένα μοιρολόι, ίσως να ταίριαζε περισσότερο ως εθνικό μουσικό
σύμβολο. Ή το «Αχ Ευρώπη», με τον Τζίμη Πανούση να λέει κατάμουτρα αυτό που
μας συμβαίνει: «Μας τρελάναν στα πέναλτι και δεν έχουμε τέρμα»…

Κακό συναίσθημα η συλλογική μας διάψευση… Θυμίζει λίγο τα ματαιωμένα όνειρα
και την ήρεμη απόγνωση μιας επαρχιακής πόλης. Γιατί επαρχιακή πόλη θυμίζει η
Ελλάδα εσχάτως… Σαν αυτήν που περιγράφει ο Ρίτσαρντ Ρούσο στο «Όνειρα και
αυταπάτες στο Empire Falls». Εκεί που οι άνθρωποι ματαίως προσπαθούν να
ξεφύγουν από το μαύρο σκοτάδι της ασφυκτικής μικρής κοινωνίας. Αλλά
τουλάχιστον, ονειρεύονται…

Κάποια στιγμή, είπε ο ποιητής, έρχεται καιρός «να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση».
Άλλωστε, το ματς μπορεί κάλλιστα να «γυρίσει», ακόμη κι αν έχεις φάει τα
πέναλτι της ζωής σου…