Θα βρέξει… αστέρια

Βροχή… αστεριών θα φωτίσει τις επόμενες ημέρες τον αυγουστιάτικο ουρανό:
εκατοντάδες διάττοντες αστέρες – οι ονομαζόμενοι Περσείδες – θα δημιουργήσουν
για μία ακόμη χρονιά ένα φαντασμαγορικό φαινόμενο, ορατό στην Ελλάδα.

Θα είναι δυνατή η βιντεοσκόπηση του φαινομένου αλλά και η καταγραφή με τη χρήση τηλεσκοπίου ή μέσω ραδιοφωνικών κυμάτων

Το φαινόμενο έχει ήδη ξεκινήσει από τα μέσα Ιουλίου και διαρκεί μέχρι το τέλος
Αυγούστου: ωστόσο η κορύφωσή του προβλέπεται μεταξύ 12 και 13 Αυγούστου, όταν
60 – 80 αστέρια θα πέσουν σε διάστημα μίας ώρας. H καλύτερη ώρα παρακολούθησής
τους θα είναι στις 3 το πρωί, όταν το φαινόμενο θα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη
και η παρατήρησή τους θα είναι εύκολη ακόμα και διά γυμνού οφθαλμού.

Δυνατή – και με εντυπωσιακά αποτελέσματα, όπως λένε οι ειδικοί – θα είναι η
βιντεοσκόπηση του φαινομένου, αλλά και η καταγραφή του με τη χρήση τηλεσκοπίου
ή μέσω ραδιοφωνικών κυμάτων. Όσο πιο σκοτεινό θα είναι το μέρος της
παρακολούθησης τόσο πιο εντυπωσιακό θα είναι και το οπτικό αποτέλεσμα,
συμβουλεύουν οι επιστήμονες, που περιμένουν με ανυπομονησία το 2028 – τότε
αναμένεται «βροχή» 1.000 αστεριών την ώρα, καθώς η Γη θα διέλθει για περίπου
60.000 χιλιόμετρα από τον πυρήνα της σκόνης του κομήτη που ευθύνεται για το
φαινόμενο των πεφταστεριών.

Κάθε 130 χρόνια

H εμφάνιση των λεγόμενων Περσειδών (που οφείλουν το όνομά τους στον αστερισμό
του Περσέα) στον αυγουστιάτικο ουρανό οφείλεται στον κομήτη Σουίφτ – Τατλ, ο
οποίος περνάει κοντά στον Ήλιο περίπου κάθε 130 χρόνια. Οι πρώτοι που τον
παρατήρησαν ήταν οι Κινέζοι, καθώς υπάρχει γι’ αυτόν γραπτή αναφορά ήδη από το
36 μ.X. στα αρχεία της κινεζικής δυναστείας των Χαν. Μάλιστα τα ονόματα που
κατά καιρούς του δόθηκαν ήταν πολλά, με χαρακτηριστικότερο «τα φλεγόμενα
δάκρυα του Αγίου Λαυρεντίου», όνομα που του δόθηκε κατά τον Μεσαίωνα από τους
Άγγλους καθώς οι διάττοντες αστέρες εμφανίζονταν τη επέτειο της θανάτωσης του
εν λόγω Αγίου από τους Ρωμαίους.

Αφήνει μεγάλο σύννεφο σκόνης

TO ΤΕΛΙΚΟ του όνομα ο κομήτης το οφείλει στους Αμερικανούς αστρονόμους
Τορας Τατλ και Λιούις Σουίφτ, οι οποίοι τον κατέγραψαν στα μέσα Ιουλίου του
1862. Ο κομήτης ξαναπέρασε κοντά από τον Ήλιο το 1992. Στη διάρκεια των
διελεύσεών του, η ουρά του κομήτη αφήνει πίσω της ένα μεγάλο σύννεφο αστρικής
σκόνης, από το οποίο διέρχεται η Γη κάθε χρόνο την ίδια χρονική στιγμή. Οι
Περσείδες είναι σωματίδια σκόνης στο μέγεθος των κόκκων της άμμου και με βάρος
ενός γραμμαρίου, που εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με ταχύτητα 59
χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Από την τριβή που δημιουργείται όταν φτάνουν στα
ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, σε ύψος 100 χιλιομέτρων, παίρνουν φωτιά και
αφήνουν πίσω τους μια φλεγόμενη ουρά δύο – τριών μέτρων που γίνεται ορατή από
τη Γη.