TPITH AΠOΨH Στην εποχή των αγροφυλάκων

Ευτυχώς η κυβέρνηση βρήκε, έστω και με κάποια καθυστέρηση, τη λύση για τα
προβλήματα της χώρας: της λείπουν αγροφύλακες. Τι κι αν δεν υπάρχουν αγροί; H
φύλαξη κάνει καλό στο συλλογικό αίσθημα ασφάλειας. Τι κι αν η έλλειψη είχε
διαπιστωθεί στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα; Οι υποσχέσεις είναι
ιερότερες από τις συγκυριακές ανάγκες. Τι κι αν ο κατάλογος των
προσλαμβανομένων αποπνέει έντονη οσμή κομματικής επετηρίδας; Όλο και κάποιος
κινεζομαθής υπουργός θα βρεθεί να μας πει ότι σημασία δεν έχει αν οι αγροί
είναι γαλάζιοι, αλλά αν κρύβουν ποντίκια. Εδώ ο υπουργός Οικονομίας ήδη
αυτοκρατορικώς απεφάνθη ότι δεν μπορούν να προσληφθούν και αγροφύλακες και
νοσηλευτές, γιατί, για τους τελευταίους, «δεν μπορεί να πληρώνει ο Έλληνας
φορολογούμενος». Λες και για τους πρώτους θα πληρώσει ο Ιταλός φορολογούμενος.
Ή ο Έλληνας βιομήχανος.

Με αθρόες προσλήψεις αγροφυλάκων, λοιπόν, απαντάει η κυβέρνηση στις
αναπτυξιακές προκλήσεις της εποχής. Και οι τρεις λέξεις έχουν τη σημασία τους
και δίνουν το μεταρρυθμιστικό στίγμα της εξουσίας. «Αθρόες»: δεν κάνουμε
τίποτα μισό, δεν υπολογίζουμε το πολιτικό κόστος (ιδίως όταν συμπίπτει με το
κομματικό κέρδος). «Προσλήψεις»: έτσι οικοδομείται ή διορθώνεται το σύγχρονο,
ευέλικτο, αξιοκρατικό κράτος για το οποίο είχαμε προεκλογικά δεσμευτεί.
«Αγροφυλάκων»: στις αρχές του 21ου αιώνα, εμείς γυρνάμε στα παραδοσιακά ιδεώδη
της φυλής, στα επαγγέλματα που χάνονται, στο όνειρο της απλότητας και της
εγγύτητας. Στην παγκοσμιοποίηση απαντάμε με αγροφύλακες. Στο δίλημμα καλύτερες
υπηρεσίες υγείας ή πληρέστερη φύλαξη των αγρών δεν διστάζουμε να θεωρήσουμε
σημαντικότερη κοινωνική ανάγκη τη δεύτερη. Στη μεγάλη συζήτηση που άνοιξε για
τον κοινοτικό προϋπολογισμό, στην πρόταση για επαναπροσανατολισμό προς
πολιτικές της γνώσης, της έρευνας, της καινοτομίας η ελληνική κυβέρνηση
παίρνει αγέρωχη και καθαρή θέση, δηλαδή παίρνει αγροφύλακες.

Έτσι, άλλοτε απροσχημάτιστα, όποτε μπορεί στη ζούλα και με μπόλικα ψέματα,
χτίζει η νέα διακυβέρνηση το μέλλον μας, που θυμίζει τόσο έντονα το χειρότερο
παρελθόν μας. Όταν οι καθημερινές δημοσκοπήσεις τούς υπαγορεύουν να κάνουν
επίδειξη μεταρρυθμιστικής πνοής, οι υπουργοί δεν μασάνε τα λόγια τους.
Παραδέχονται, όπως ο υπουργός Απασχόλησης, ότι οι αλλαγές στο ωράριο, στην
ασφάλιση και στις σχέσεις εργαζομένων – εργοδοτών γίνονται καθ’ υπόδειξη (αν
όχι καθ’ υπαγόρευση) των τελευταίων, για το καλό όλων μας φυσικά. Ή, όπως ο
υπουργός Εσωτερικών, ότι δεν χρειάζονται κανενός είδους αντικειμενικά κριτήρια
στις συνεντεύξεις που φύτρωσαν σαν (δηλητηριώδη) μανιτάρια στις διαδικασίες
πρόσληψης στο Δημόσιο. Ή, όπως ο γραμματέας του κόμματος, ότι η εκλογή των
δημάρχων με 42% θα δώσει αέρα στη (νέα) δημοκρατία. Όταν η ραστώνη, η
αδιαφορία των πολιτών ή η χαλάρωση της αντιπολίτευσης το επιτρέπει, η
κυβέρνηση χρησιμοποιεί τη Βουλή σαν κάμαρα υπόγειας νομιμοποίησης: το έκανε με
το πρώην Ευρωσύνταγμα, το χρησιμοποίησε για το άνοιγμα του Ασφαλιστικού, το
επανέλαβε με το νέο πλαίσιο μεταναστευτικής πολιτικής και ετοιμάζεται να το
ξανακάνει σε πρώτη ευκαιρία.

Όταν, τέλος, στριμώχνεται, η κυβέρνηση δεν διστάζει να καταφύγει στο ψέμα.
Γιατί δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αλλιώς η επίσημη «γνωστοποίηση» στην
Ευρωπαϊκή Επιτροπή περί αναστολής και του νόμου του ΠΑΣΟΚ για τον βασικό
μέτοχο, όταν ο νόμος αυτός ουδέποτε ανεστάλη, ή η διαβεβαίωση ότι δεν υπάρχει
πρόβλημα με την απαλλαγή της πρώτης κατοικίας από τον ΦΠΑ, όταν αναμένεται η
(πιθανότατα αρνητική) απάντηση της Επιτροπής. Σε τέτοιας τακτικής το πλαίσιο
θα πρέπει να εντάξουμε και την πρόσφατη δήλωση του υπουργού Οικονομίας, ότι το
έλλειμμα θα μειωθεί δραστικά έως του χρόνου. Χάρις στους αγροφύλακες προφανώς.

Ο συνταγματολόγος K. Μποτόπουλος είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του
ΠΑΣΟΚ.