Kορσικανή αδελφή

ΠΕΡΥΣΙ, ντάλα καλοκαίρι, βρέθηκα στη Magna Grecia της Καλαβρίας σχεδόν
ταυτόχρονα με τον Βαβύλη – όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων…

Από αυτή την περιπέτεια κρατώ δυνατές αναμνήσεις ανακατωμένες με ενοχές. Δυο
ελληνόφωνοι νέοι από τη Στερνατία, ο Αντρέας που είναι αγρότης και η Πάολα που
χορεύει την ταραντέλα θεϊκά, ακόμη περιμένουν να τους στείλω τις παρτιτούρες
με τραγούδια του Θεοδωράκη. Δεν είναι η πρώτη φορά που αποδεικνύομαι κατώτερη
των συγκινήσεών μου, δυστυχώς.

Το λοιπόν, κυρά μου, αφού δεν το σηκώνεις, τι πας και τα σκαλίζεις και
εκτίθεσαι;

Έντεκα ολόκληρους μήνες προστάτευα τη φτενή χωρικότητά μου σε πάθη και
ταραχές. Όλα αυτά μέχρι την ημέρα που αριβάρισε σπίτι μας η Εμιλί από το
Μονπελιέ. Μια δεκαεπτάχρονη μαθητριούλα με έβαλε άθελά της σε νέα
συναισθηματική δίνη. Όχι, δεν πιάσαμε κουβέντα για τον Κοραή, τον επιφανή
Έλληνα μέτοικο του Μονπελιέ, ούτε για τον σοσιαλιστή δήμαρχο της πόλης που
έχει βαλθεί να γεμίσει πλατείες και πάρκα με αντίγραφα του Αρχαιολογικού μας
Μουσείου. Άλλωστε, η αρχαιομάθεια της μικρής μας μουσαφίρισσας άρχιζε και
τελείωνε στον «Έφηβο των Αντικυθήρων», οπότε με την ευκαιρία ανανέωσα κι εγώ
ένα παλιό νταραβέρι μαζί του.

H ΘΕΡΙΝΗ μας συνύπαρξη θα μπορούσε κάλλιστα να εξαντληθεί σε
τουριστικούς περιπάτους και βαθύ τροπικό μαύρισμα αν δεν μας το έσκαγε τελικά
το παραμύθι.

Πάνω στο χιλιοτσαλακωμένο χαρτάκι που έβγαλε από την τσέπη της κατάφερα να
αποκρυπτογραφήσω δυο λέξεις γραμμένες με λατινικά στοιχεία: Οίτυλον και
Εξαγκά…

Αποκάλυψη τώρα! H Εμιλί Κοζιμί δεν ήταν μια απλή Γαλλίδα Εμιλί αλλά μια σούπερ
Αιμιλία Εξαγκά (;), μια μακρινή συγγένισσά μας από το Οίτυλο όπου ο βασικός
πατρικός της κλάδος, το σωτήριον έτος 1675, μαζί με 800 άλλους συγχωριανούς
«την έκαναν» προς Κορσική για να γλιτώσουν από τις αδικίες της Ιστορίας.

ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ Καρζές όπου στέριωσαν, εκεί ανακάλυψε τις ρίζες της
οικογενειάς τους ο δαιμόνιος Φρανσουά Ορντιονί, ξάδελφος της φιλεναδίτσας μας
και τακτικός επισκέπτης της παραθαλάσσιας κορσικανικής αυτής κωμόπολης.
Μπλέξαμε…

Όπως καταλαβαίνετε, δεν με πήρε ούτε μισό δευτερόλεπτο να «τσιμπήσω» και να
βάλω στο κόλπο την έφηβη, η οποία ως εκ της ηλικίας της δεν φλεγόταν δα να
φτάσει την έρευνα ώς την άκρη.

Πέντε μέρες αργότερα, μπουκάραμε με τις ερασιτεχνικές μας βιντεοκάμερες
αναζητώντας, μέρα μεσημέρι, ίχνη των «Εξαγκά» στα καφενεία και τους
βραχόκηπους του ωραίου Οιτύλου. Όπως σας το λέω…

Λυπάμαι, λυπάμαι πολύ, που δεν συγκράτησα επακριβώς το επώνυμο του δημάρχου
και προέδρου του Ελληνοκορσικανικού Συνδέσμου, ο οποίος από το 1991 κάνει τα
πάντα για τη σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ Οιτύλου και Παομίας και Καρζές. Με
συνεπήρε φαίνεται η θέρμη με την οποία ο συγκεκριμένος άνθρωπος αγκάλιασε το
έκπληκτο κορίτσι. Της έδειξε το εκκλησάκι όπου λειτουργήθηκαν οι άποικοι λίγο
πριν σαλπάρουν με την κινητή τους περιουσία, δηλαδή τις εικόνες των Αγίων τους
και τον παπά τους. Φωτογραφήθηκαν μπροστά από την αναμνηστική πλάκα της
αδελφοποίησης των δύο «μανιάτικων» κοινοτήτων, την κέρασε γλυκό σταφύλι και,
τέλος, με βιρτουοζιτέ δημιουργικού γλωσσολόγου κατέληξε ότι το γριφώδες
«Εξαγκά» δεν μπορεί παρά να είναι παραφθορά του μανιάτικου επωνύμου
«Τσιγκάκης», ορίστε και το επίσημο κιτάπι όπου είναι καταγεγραμμένα τα ονόματα
των μεταναστών του 1675…

Περιττό να σας πω τι προγραμματίζω για του χρόνου το καλοκαίρι. Πολύ θέλει ο
άνθρωπος να την ψωνίσει;