ΣE ΠPΩTO ENIKO Mακρύ, καυτό, ζε-μπέκ-ικο

Καιρό ήθελα να το αναφέρω – νομίζω όμως πως είναι η κατάλληλη στιγμή τώρα που
καίει ο Αύγουστος, να μιλήσουμε για τα μπεκ – ξέρετε, τα ποτιστήρια, που
πετάνε νερό ακτινωτά και δροσίζουν το γκαζόν και όποιον τύχει να περάσει. Και
επιπλέον κάνουν αυτόν το χαρακτηριστικό ήχο, τσι-τσι-τσι που θα μπορούσε να
είναι ο ήχος του καλοκαιριού – της μηχανικής εποχής – μια διακριτική απομίμηση
του τζιτζικίσματος τις ώρες της μεγάλης κάψας. Ποιος ασχολείται όμως; Κανείς!

Είναι ρυθμισμένα να αρχίζουν τη δουλειά τους και να σταματάνε, να ξαναρχίζουν
και να ξανασταματάνε, ένα είδος ποτιστικού Σίσυφου με μοίρα στον ήλιο. Και ενώ
τα μπεκ έχουν ταχθεί στη δροσιστική αποστολή τους με παραδειγματική αφοσίωση,
τα σιντριβάνια είναι που κερδίζουν τη θέση τους στην αιωνιότητα! Που
ταξιδεύουν σε καρτ ποστάλ, που θα τα τραγουδήσει ο ποιητής, ενδεχομένως θα τα
νοσταλγήσει ο ταξιδιώτης και θα ποζάρει ο Γιαπωνέζος για το απαραίτητο κλικ.
Είδε κανείς τουρίστα στα μπεκ; Ή μήπως είδε να ρίχνουν νομίσματα για τύχη στον
πάτο; Ποιον πάτο;

Και η αδικία συνεχίζεται. Και ας έχουν τα μπεκ να επιδείξουν κατορθώματα, όπως
τότε που ένα άνοιξε ξαφνικά μόνο του στη μέση ενός αγώνα ποδοσφαίρου και έκανε
μούσκεμα τις φανέλες των παικτών και δυο ομάδων αδιακρίτως και του διαιτητή
μαζί και άρχισε η κερκίδα να ζητωκραυγάζει σαν να είχε μπει γκολ, ή τότε που
ένα άλλο έσβησε τη φωτιά, ή τότε που έσωσε την πρασινάδα. Δεν βαριέσαι,
σιντριβάνια θέλουν όλοι στις πόλεις. Όπου μπεκ κι η μοίρα του. Σαν να κάνεις
τη δουλειά εσύ και άλλος να κερδίζει τα μπράβο. Να ποτίζεις σταθερά και ο
άλλος να μαζεύει το νόμισμα. Κλασικά πράγματα δηλαδή. Από εκείνα που και
ξηρασία να πέσει στον πλανήτη και να τον σώσουν ηρωικά τα μπεκ, θα τρέχουν
όλοι να βουτήξουν στα σιντριβάνια για να το γιορτάσουν.