ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα παραμύθια είμαστε εμείς

Θέλω προτού ξεκινήσω, να ξεκαθαρίσω ότι λατρεύω τα παραμύθια. Αυτό λοιπόν με
καθιστά αυτομάτως διακείμενη ευνοϊκώς υπέρ του κ. Μάνου στη σφοδρή διαμάχη
γύρω από τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν που έχει ξεσπάσει μεταξύ του
βουλευτού και της συναδέλφου του, κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου. Όχι επειδή
περιφρονώ τους ελληνοπρεπέστατους μύθους του Αισώπου που επικαλέστηκε εκείνη.
Αλλά επειδή μου άρεσε που, εν μέσω καύσωνα, πολιτικής σκληρών μέτρων και
ανάλογων αντιδράσεων, ξαφνικά τα παραμύθια εκτοξεύθηκαν στην κορυφή της
επικαιρότητας.

Τα έχουμε ανάγκη τα παραμύθια. Ζωτική ανάγκη. Αυτό αποδεικνύει η άνευ
προηγουμένου παγκόσμια επιτυχία που είχαν τα παραμύθια του Χάρι Πότερ σε
μικρούς και μεγάλους. Αυτό αποδεικνύει η εξίσου εντυπωσιακή επιτυχία που είχαν
ο «Κώδικας Ντα Βίντσι» και παλαιότερα ο «Αλχημιστής». Οι ιστορίες αυτές ήρθαν
να καλύψουν το κενό που δημιουργήθηκε όταν τα κλασικά παραμύθια τέθηκαν στο
περιθώριο, δαιμονοποιημένα από κομπλεξικές δασκάλες και φιλόδοξους ψυχολόγους,
οι οποίοι τα κατηγόρησαν για βαθύτερα «σκοτεινά» – ως επί το πλείστον,
σεξουαλικά… – μηνύματα. H αλήθεια όμως είναι ότι τα παραμύθια είμαστε εμείς.
Όλοι περνάμε τη ζωή μας αναζητώντας το δικό μας παραμύθι. Ζούμε από αυτό, μαζί
του, σε αντίθεση με αυτό, για αυτό. Υπάρχουμε χάρη στο παραμύθι της μητέρας
μας και σε άλλα αμέτρητα παραμύθια που είναι κρυμμένα μέσα σε κάθε κύτταρο του
ατομικού αλλά και συλλογικού μας DNA.

Θα μου πείτε, άλλο τα «επίσημα» παραμύθια, και άλλο τα «παραμύθια» στην
πολιτική, στις προσωπικές σχέσεις, στη ζωή. Δεν συμφωνώ. Κανόνες τίθενται μόνο
στο πεπερασμένο και περιορισμένο της ανθρώπινης δραστηριότητας – και ακόμα και
εκεί, όχι πάντα επιτυχώς. Όλα είναι παραμύθια. «Σαν παραμύθι η ζωή»,
σιγοψιθυρίζει συχνά η μαμά μου όταν νομίζει ότι δεν ακούω. Είναι αλήθεια.
Ακόμα και εμείς οι ίδιοι μπορεί να μην υπάρχουμε στ’ αλήθεια – να υπάρχουμε
μονάχα μέσα στο παραμύθι κάποιου άλλου. Πραγματικά παραμύθι.