ΣE ΠPΩTO ENIKO Tίποτα δεν είναι σίγουρο και όλα είναι πιθανά

H πόρτα μου χτύπησε δυνατά. Ξύπνησα απότομα. Της άνοιξα. «Κατέβα κάτω να δεις
τηλεόραση. Δεν θα το πιστέψεις», είπε αργά και σταθερά. H ηρεμία στα λόγια της
συγκάλυπτε την αγωνία στα τρεμάμενα χέρια της. Μιλά άπταιστα αγγλικά, η
αραβική χροιά όμως είναι ευδιάκριτη.

H αμέσως επόμενη εικόνα είναι το αεροπλάνο που σχίζει στα δύο το έναν από τους
δύο πύργους. Έπεται και συνέχεια. Στεκόταν δίπλα μου και μονολογούσε: «Είναι
αδύνατον να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Είναι παρανοϊκό…». Όλοι το ίδιο
σκεφτόμασταν.

Το ίδιο απόγευμα της 11ης Σεπτεμβρίου αναχωρούσα από το Λονδίνο με προορισμό
την Ελλάδα. Ο πανικός στο αεροδρόμιο ήταν διάχυτος. Ο συναγερμός χτυπούσε κάθε
30 λεπτά. H ανασφάλεια φώλιασε για τα καλά μέσα μας. Υπήρχαν πληροφορίες πως η
Αγγλία είναι ο επόμενος στόχος, διέρρεαν κάποιοι. Περιμέναμε υπομονετικά για
ώρες ολόκληρες. Φοβόμασταν πως η ανθρώπινη μανία για εκδίκηση θα ξεσπούσε
επάνω μας.

Μεσολάβησαν μερικά χρόνια, οι τρομοκράτες όμως δεν ξέχασαν την υπόσχεσή τους.
H απειλή έγινε επίθεση. Χτύπησε ακριβώς στην καρδιά του Λονδίνου. H
ψευδαίσθηση της ασφάλειας χάθηκε για μια ακόμη φορά. Τα σενάρια για νέες
ενδεχόμενες επιθέσεις έπεσαν και πάλι στο τραπέζι. Τίποτα δεν είναι σίγουρο
και όλα είναι πιθανά.

Οι εικόνες που μεταδόθηκαν από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης φαντάζουν πλέον
οικείες. Στα πρόσωπα των Άγγλων ήταν αναγνωρίσιμη η αγανάκτηση, η απορία και ο
πόνος που βίωσαν οι Αμερικανοί, οι Ισπανοί, οι Ρώσοι… οι
Κωνσταντινουπολίτες. H επανάληψη των γεγονότων αρχίζει και «κοιμίζει» το
αίσθημα της οργής.

Το σοκ της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν η αρχή του μαθήματος της παράνοιας που, αν
ήταν γραμμένο σε διδακτικό βιβλίο, θα ξεκινούσε κάπως έτσι: «Μάθημα 1ον: Οι
πόρτες της Κολάσεως άνοιξαν. Πάρτε το χαμπάρι…». Κι εμείς το πήραμε…