Όταν το μπαρόκ συνάντησε την Iφιγένεια

H Λυδία Κονιόρδου αφηγείται τις περιπέτειες της Ιφιγένειας στη «Μικρή» Επίδαυρο

Μια συναυλία με θέμα «Ιφιγένεια»; Και βέβαια αν αποφασίσει να αντλήσει το
πρόγραμμά της από τα πλούσια κοιτάσματα της μπαρόκ όπερας. Καθώς ο μύθος της
Ιφιγένειας, όπως επισημαίνει ο Χρήστος Τσένες στο εμπεριστατωμένο κείμενό του
στο καλόγουστο πρόγραμμα του «Μουσικού Ιουλίου», αποτελεί Τον Μύθο της όπερας
του 18ου αιώνα.

Στο «Μικρό» αρχαίο θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου η ειδικότατη στο μπαρόκ
Μαρία Γυπαράκη με τη συνεργασία του τσεμπαλίστα Μάρκελλου Χρυσικόπουλου
αναζήτησε ανάμεσα στις εξήντα αυτές όπερες τα κατάλληλα αποσπάσματα και
παρέδωσε μια «συρραφή» ευφυώς «αρθρωμένη» σε ένα είδος «πλοκής» με κείμενα που
η ίδια επέλεξε, στο υψηλής μουσικής ποιότητας σύνολο δωματίου Βιρτουόζοι της
Πράγας που το παρουσίασε στο πλαίσιο του Μουσικού Ιουλίου του Ελληνικού
Φεστιβάλ.

Στο πόντιουμ ο Νίκος Τσούχλος, τέσσερις σολίστ (δύο σοπράνο – η πανύψηλη Κλερ
Μπρουά και η μικροσκοπική Ιζαμπέλ Πουλνάρ -, ο τενόρος Ματιάς Βιντάλ – Γάλλοι
και οι τρεις – και ο δικός μας κόντρα τενόρος Νίκος Σπανός που ξεχώρισε), στο
τσέμπαλο κοντίνουο ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος και σε ένα ψηλότερο παταράκι, στο
βάθος, στο άνοιγμα του «φράχτη» που έχει τοποθετηθεί πίσω από την ορχήστρα
(για λόγους ακουστικής;) και έχει κρύψει το γραφικό αγροτόσπιτο-«σκηνικό», η
Λυδία Κονιόρδου με το κύρος της παρουσίας της και το βάρος του λόγου της, με
ένα ιβουάρ μεταξωτό ύφασμα, ριγμένο πάνω από τη μαύρη τουαλέτα της, να πέφτει
πλούσιο καλύπτοντας τον έναν ώμο της και το άλλο της χέρι και δίνοντας οπτικά
τον πιο μπαρόκ τόνο της συναυλίας να αφήνει τα κείμενα να ακουστούν με
θεατρικότητα δένοντας σφιχτά τις άριες με τα ντουέτα και τα τερτσέτα, και τις
ουβερτούρες με τα ρετσιτατίβα.

«Αραιοκατοικημένο» το κοίλον το βράδυ του Σαββάτου αλλά όσοι ήμασταν εκεί
απολαύσαμε μια βραδιά καλής μουσικής που έδενε εξαιρετικά με τον χώρο όσο κι
αν τα αποκαρωμένα από τη ζέστη και ζαλισμένα από τους προβολείς τζιτζίκια
αποπειράθηκαν να την «μποϊκοτάρουν» εφορμώντας στους μουσικούς και
αποσυντονίζοντάς τους.

Το διήμερο στην Επίδαυρο – «Μεγάλη» και «Μικρή» – έκλεισε κλασικά: όλοι
οι δρόμοι οδηγούσαν στο «Capaki Club»: ο δεύτερος, ανεπίσημος, μετά τον
Λεωνίδα του Λυγουριού, «θεσμός» στο πλαίσιο των Επιδαυρίων. Όπου και το
Σάββατο το βράδυ έβλεπες να «συμφύρονται» στην πίστα διονυσιαζόμενοι από
κορυφαίες τραγωδούς μέχρι διακεκριμένους κόντρα τενόρους υπό το διαρκώς εν
εγρηγόρσει βλέμμα του διεθνούς σκηνογράφου μας Διονύση Φωτόπουλου – στο
«βασιλικό θεωρείο» του, όπως πάντα.