KATEPINA MAPΟYΔA «Tα καλύτερα ταξίδια τα κάνουμε με την ψυχή»

Την εικονογράφηση ενός βιβλίου, ενός λευκώματος που είναι αφιερωμένο στο θαλασσινό ταξίδι – με ποίηση K. Π. Καβάφη, Οδυσσέα Ελύτη, Κώστα Ουράνη, Γιώργου Σεφέρη – ετοιμάζει αυτόν τον καιρό η Κατερίνα Μαρούδα

Λένε για τους καλλιτέχνες ότι είναι μεγάλα παιδιά που αρνούνται να ωριμάσουν.
H ζωγράφος Κατερίνα Μαρούδα έχει διαφορετική άποψη. «H τέχνη με βοηθά να
μεγαλώσω», λέει. «Το οπτικό ερέθισμα είναι κάτι που αργεί να ωριμάσει. Ευτυχώς
που δεν είμαι υψίφωνος».

Έχοντας συμπληρώσει 23 χρόνια από την πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής, ύστερα
από ένα δυνατό ξεκίνημα γεμάτο εκθέσεις και συμμετοχές στην Ελλάδα και το
εξωτερικό, η Κατερίνα Μαρούδα αισθάνεται πλέον πιο ώριμη και πιο ψύχραιμη,
χωρίς το άγχος να «φανεί». H ανάλυση των μορφοπλαστικών στόχων, η επιλογή των
μέσων προχωρεί πιο γρήγορα. Είναι πιο κατασταλαγμένη.

Αν κάποτε τα έργα της διακρίνονταν για την έκφραση μιας βίας, τώρα πια έχει
άλλα πράγματα να πει. Αυτό τον καιρό, ετοιμάζει την εικονογράφηση ενός βιβλίου
σε συνεργασία με τη φιλόλογο – ιστορικό Ελισάβετ Γράψα. Ένα λεύκωμα – έργο
τέχνης που είναι αφιερωμένο στο θαλασσινό ταξίδι – με ποίηση K.Π. Καβάφη,
Οδυσσέα Ελύτη, Κώστα Ουράνη, Γιώργου Σεφέρη.

«Δεν εικονογραφώ τα ποιήματα, αλλά αναζητώ τη φαντασίωση που έχει ο άνθρωπος
που βρίσκεται στη θάλασσα, ο άνθρωπος που βρίσκεται σε μια αναζήτηση και
διάθεση να γνωρίσει τον κόσμο. Το θέμα αφήνει μεγάλα περιθώρια, γιατί στα
ποιήματα υπάρχει το παρελθόν, τα μέρη που είδαν, αυτό που ζουν, αυτό που τους
κέντρισε την προσοχή, αυτό που τους κινητοποίησε συναισθηματικά και που εγώ το
ερμηνεύω ζωγραφικά. Πρώτη φορά προσπαθώ να μπω στο συναίσθημα κάποιου άλλου»,
καταλήγει.

Αυτό που βλέπει η Κατερίνα Μαρούδα, μέσα στους απέραντους χώρους, είναι
άνθρωποι, συνήθως γυναικείες μορφές – γοργόνες, που αποτελούν άλλωστε το σήμα
κατατεθέν της δουλειάς της. Το χρώμα κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα σε τολμηρούς
συνδυασμούς.

Ένας δεύτερος κύκλος έργων με καρπούς και τεράστιες πεταλούδες – γυναίκες θα
παρουσιασθεί τον Αύγουστο στη Ναύπακτο.

Γιατί στη Ναύπακτο;

«Γιατί είναι ένα καινούργιο πολιτιστικό φεστιβάλ, σ’ ένα πολύ ωραίο κτίριο στο
παλιό λιμάνι της Ναυπάκτου, γιατί έχω πολύ καιρό να κάνω έκθεση εκτός Αθηνών
και με γεμίζει πολύ η ιδέα ότι θα έρθουν να δουν την έκθεση άνθρωποι που
συνήθως δεν έχουν την ευκαιρία. Πιστεύω ότι πρέπει να στηρίζονται τέτοιες
προσπάθειες. Είναι και η όμορφη Γέφυρα που ενώνει τη Ναύπακτο με την Πάτρα που
φέρνει τώρα μια καλύτερη επαφή της Ναυπάκτου με τον κόσμο. Είναι πολύ ωραία
αυτή η αίσθηση».

Δεν σας επηρεάζει το ρεύμα της παγκοσμιοποίησης στην τέχνη;

«Οι Έλληνες καλλιτέχνες εδώ και πολλά χρόνια είχαν στενή επαφή με άλλες χώρες.
Δεν θεωρώ ότι είμαστε απομονωμένοι. Δεν πρέπει να μυθοποιούνται αυτά που
γίνονται στο εξωτερικό. Απλώς, εκεί οι κοινωνίες είναι πιο οργανωμένες. Μακάρι
να οργανωθούμε κι εμείς. Τα καλύτερα ταξίδια που μπορούμε τα κάνουμε με τα
μάτια της ψυχής, ενώ το γκέτο το ζούμε και μέσα στη χώρα μας».

«Δεν έχει τέλος αυτός ο αγώνας»

Θέλει στήριξη η τέχνη;

«Θέλει πολλαπλή στήριξη. Από το προσωπικό περιβάλλον, που πρέπει να πιστεύει
στον καλλιτέχνη για να του δώσει τη δύναμη ν’ αντεπεξέλθει στις αντιξοότητες.
Έπειτα, πρέπει να έχεις τη στήριξη των γκαλερί, των ιστορικών τέχνης, των
μέσων ενημέρωσης. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος, ο καλλιτέχνης, να τα κάνει όλα.
Δεν μπορείς να κάνεις τα μάρκετινγκ του εαυτού σου. Γι’ αυτό καθυστερεί η
εξέλιξη της τέχνης. Κάνεις έναν αγώνα στην αρχή, μετά μεγαλώνεις, προκύπτουν
διάφορα προβλήματα, πρέπει να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι για να μη σταματήσεις
να ζωγραφίζεις. Δεν έχει τέλος αυτός ο αγώνας. Ο στόχος κινείται. Το
καινούργιο που σκέφθηκες θέλεις να το δεις, θέλεις την εξέλιξη της πορείας,
θέλεις να δείξεις αυτό που βρίσκεις, σε ενδιαφέρει ο τρόπος που θα
επικοινωνήσεις με τους άλλους. Γιατί μέσα από την επικοινωνία εξελισσόμαστε».

Πείτε μας μια αληθινή κουβέντα που ακούσατε και θυμάστε.

«Κάτι που μου είπε στην πρώτη μου έκθεση ο Αλέξανδρος Ιόλας: “Για να δούμε”,
με ρώτησε, “θα ζωγραφίσεις όταν μεγαλώσεις;”. Αυτή η ερώτηση ήταν αληθινή».