Tα παιδία δεν παίζει

– ΤΩΡΑ που κλείσανε τα σχολεία, χαλάρωσε λίγο το παιδί;

– Χαλάρωσε. Λίγο. Το παιδί.

– Κομπιαστή σε ακούω. Σαν μαγκωμένη, ένα πράγμα.

– Κομπιαστή; Μαγκωμένη; Εγώ; Μπα. Ιδέα. Σου.

– Συγγνώμη, γιατί μιλάς έτσι;

– Μια. Χαρά. Μιλάω. Λαμβανομένων. Υπ’όψιν. Των. Συνθηκών.

– Ευγενία μου, τι έπαθες; Τι σου συμβαίνει; Τόσα σημεία στίξης υπάρχουν. Γιατί
λέξη και τελεία, κοπέλα μου; Γιατί; Εσύ ήσουν χείμαρρος! Ο λόγος έρρεε
άφθονος, ως καμπανίτης οίνος! Να αγχωθώ; Να συγχυστώ; Να ανησυχήσω σοβαρά για
σένα;

– Δεν. Είμαι. Καλά. Ούτε. Το. Παιδί. Μου. Είναι. Καλά. Γενικώς. Κανείς. Μας.
Δεν. Είναι. Καλά.

– Τι έχει το παιδί; Είναι άρρωστο;

– Όλα τα παιδιά σήμερα είναι άρρωστα.

– Νάτο, ορίστε! Είπες μια ολόκληρη πρόταση ξεροσφύρι! Είδες άμα θέλεις; Άμα το
παλεύεις;

– Άμα το παλεύω, ναι. Αλλά γιατί να το παλέψω; Εγώ είμαι άτομο καλών
προθέσεων. Δεν φταίω! Δεν ευθύνομαι που οι λέξεις αυτονομούνται. Που η μία
διαχωρίζει τη θέση της από την άλλη!

– Με τελεία;

– Και παύλα!

– Θα μου πεις τώρα τι τρέχει με το παιδί; Τι πρόβλημα υπάρχει; Τα μαθήματα
τελειώσανε, καλοκαιράκι ήρθε. Δεν ξεκουράζεται; Δεν παίζει;

– Ως τρελό! Δεν το συζητώ!

– Χαίρομαι που το ακούω!

– Κι εγώ χαίρομαι που το βλέπω! Όλη μέρα, με δισεκατομμύρια άλλα παιδάκια,
φωνάζουν, γελάνε, παίζουν, κυνηγητό, κρυφτό, κλέφτες κι αστυνόμους.

– Περνά, περνάει η μέλισσα, με τα μελισσόπουλα;

– Και με τα παιδόπουλα! Ορδές παιδόπουλων! Πού τα χάνεις, πού τα βρίσκεις,
ξεσαλώνουν στις άπειρες αλάνες της γειτονιάς!

– Ποιες αλάνες;

– Της γειτονιάς!

– Ποιας γειτονιάς;

– Αυτό σου λέω κι εγώ, βρε ζώον. Ποιες αλάνες και ποιας γειτονιάς;

– Ευγενία, με υβρίζεις!

– MA, EINAI ΔΥΝΑΤΟΝ, χρυσή μου γυναίκα; Έχω τον πόνο μου, έχω κι εσένα
να λες παπαριές! Ποιες αλάνες, ποιας γειτονιάς, ποιο κυνηγητό, ποιο κρυφτό,
ποιοι κλέφτες, ποιοι αστυνόμοι; Απ’ όλα αυτά, μόνο οι κλέφτες μείνανε.
Μπουκάρουν στο σπίτι και σου το κάνουνε θερινό. Και με ρωτάς κι εσύ αν παίζει
το παιδί…

– Έχεις ένα δίκιο…

– Περισσότερα δίκια έχω. Ποιο παιδί παίζει σήμερα, για να παίζει και το δικό
μου. Πού να παίξουνε; Πώς να παίξουνε; Με ποιους να παίξουνε; Κλείνονται το
καθένα στο καβούκι του, παίρνουν κι από ένα τζόι στικ στο χέρι κι αλλάζουνε
πίστες στα ηλεκτρονικά.

– Κι όταν έρχεται κάποιος φίλος του;

– TOTE ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΙ στο καβούκι τους, παίρνουν από δύο τζόι στικ στα δύο
χέρια και αλλάζουνε πίστες στα ηλεκτρονικά.

– Πίστες αλλάζουνε. Κουβέντα δεν αλλάζουνε;

– Όχι βέβαια. Έρχεται το ξένο το παιδί και στο σπίτι επικρατεί η άκρα του
τάφου σιωπή! Μόνο ένα τσάκα – τσούκα ακούς. Τσάκα – τσούκα, τσάκα – τσούκα,
έρχεται μετά η άλλη μάνα να παραλάβει το βλαστάρι της, «πολύ ωραία περάσαμε»
λέει το παιδί της.

– Τόσο ξέρουνε, τόσα λένε…

– A, ναι; Τα παιδιά είναι τα σχιζοφρενή της παρέας; Εμείς φταίμε. Έτσι τα
μεγαλώσαμε. Έτσι τα καταντήσαμε. Εμείς κλέψαμε τις αλάνες τους, εμείς
υπεξαιρέσαμε τις γειτονιές τους. Εμείς τα καταδικάσαμε σε ισόβια δεσμά, μέσα
σε ένα διαμέρισμα. Μπροστά από μια οθόνη. Αυτό το τσάκα – τσούκα εμείς τους το
επιβάλαμε. Εμείς οι ψυχαναγκαστικοί. Οι άρρωστοι. Οι καραφασίστες.

– Τα παιδία δεν παίζει!

– Μόνο που εδώ δεν έχουμε αττική σύνταξη. Έχουμε την Αττική που πήρε σύνταξη!

– Ναι, δεν είναι τρόπος αυτός που μεγαλώνουν!

– Είπες «μεγαλώνουν». Ξέρεις τι μου είπε κάποτε ο γιος μου;

– Τι;

– «Μαμά», μου είπε, «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω παιδί!»