«Eίναι σαν να έχεις κατάστημα»

Επί 20 χρόνια εργαζόταν ως κολ γκερλ, ώσπου μια μέρα η Τρέισι Κουάν τα
αποκάλυψε όλα. Το βιβλίο της, «Ημερολόγιο ενός κολ γκερλ του Μανχάταν»,
κυκλοφόρησε το 2001 στη Νέα Υόρκη, επανεκδόθηκε εννέα φορές, μεταφράστηκε σε
έξι γλώσσες και τη Δευτέρα κυκλοφορεί και στη Βρετανία (Εκδ. Harper
Perennial).

Το εξώφυλλο της αμερικανικής έκδοσης του «Ημερολογίου ενός κολ γκερλ του Μανχάταν» και η συγγραφέας του, το πρώην κολ γκερλ Τρέισι Κουάν

Πρόκειται για ένα εν πολλοίς αυτοβιογραφικό, διασκεδαστικό και… διεισδυτικό
βιβλίο, γράφει στον «Ιντιπέντεντ» ο Τζον Ουόλς, που συνάντησε τη συγγραφέα. Το
όνομα της ηρωίδας της Τρέισι, της Νάνσι Τσαν, αναμένεται να γίνει ευρύτερα
γνωστό την ερχόμενη χρονιά, όταν προβληθεί η κινηματογραφική ταινία που
στηρίζεται στο βιβλίο.

H Τρέισι Κουάν είναι μικροκαμωμένη, λεπτή, Ασιάτισσα, με μαύρα μαλλιά και
μάτια, «εξωτική». Δεν είναι πλέον, λέει, ένα εργαζόμενο κορίτσι. «Αναγκάστηκα
να τα παρατήσω για να δουλέψω για το βιβλίο μου. Για να είσαι κολ γκερλ και να
κάνεις σωστά τη δουλειά σου, το μυαλό σου πρέπει να είναι στη δουλειά 24 ώρες
το 24ωρο. Είναι σαν να έχεις κατάστημα. Σκέφτηκα, αν η δουλειά με αποσπάσει
από το βιβλίο μου, αν με κάνει να παραβιάσω τους όρους του συμβολαίου, δεν θα
συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου». Και πώς το ανακοίνωσε στους πελάτες της; «Απλώς
έκλεισα το τηλέφωνό μου. Ειλικρινά, δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα δημόσιο
πρόσωπο και κολ γκερλ».

Τα φιλιά

Πιστεύει ακράδαντα στη δεοντολογία. «Μην ξεκινήσεις την πορνεία αν σκέφτεσαι
πως πρόκειται για το τελευταίο σου καταφύγιο ή αν είσαι τεμπέλης», δηλώνει
κατηγορηματικά. Χρέωνε τους πελάτες της 600 δολάρια την ώρα. «Έκανα μια
κουβέντα με τον τύπο και συνήθως άρεσε αυτό. Ήμουν πολύ πρακτική. Είμαι
πεπεισμένη πως πρέπει να χαλαρώνεις τον τύπο. Είναι μερικές τεμπέλες
ερασιτέχνες που, αν το πράγμα δυσκολεύει, του λένε, “Σόρι, δεν μπορώ”. Οι
φιλενάδες μου έλεγαν πως είμαι καλή στη δουλειά… αν και υπήρχαν μερικά
πράγματα που δεν έκανα». Όπως για παράδειγμα; «Τα φιλιά είναι εκτός συζήτησης.
Ξέρω μερικές που φιλάνε κάποιον σ’ ένα πάρτι, αλλά δεν θα έκαναν σεξ μαζί του.
Νομίζω ότι εγώ είμαι φτιαγμένη για τη δουλειά. Μπορώ να κάνω σεξ με πολλούς
ανθρώπους χωρίς να αισθάνομαι πως αναπτύσσω ιδιαίτερη οικειότητα μαζί τους. Τα
φιλιά όμως είναι κάτι ιδιαίτερο για μένα. Επιπλέον, πώς να το θέσω, δεν
καθαρίζουν όλοι τακτικά με νήμα τα δόντια τους».

Από τα 10 χρόνια της

H Τρέισι γεννήθηκε στην Αμερική από γονείς μιγάδες από το Τρινιντάντ. «Οι
πρόγονοί μου από τη μια πλευρά ήταν Κινέζοι και από την άλλη εν μέρει Ινδοί,
εν μέρει μαύροι, ακόμη και λίγο Καυκάσιοι». Μεγάλωσε στον Καναδά. Όταν ήταν 14
χρόνων, οι γονείς της χώρισαν κι εκείνη έμεινε με τη μητέρα της. Στην ηλικία
αυτή πήγε στο Λονδίνο και δούλεψε για μια υπηρεσία συνοδών όπου, όπως λέει,
«με ανέχονταν σαν ένα παιδί που υπήρχε εκεί, αλλά δεν μου έδιναν πολλή
δουλειά… Ξέρετε, όταν θέλεις να πετύχεις σε κάτι και αυτό είναι πέρα από τις
δυνατότητές σου, η ανάμνηση γίνεται πολύ ρομαντική. Έτσι τα θυμάμαι κι εγώ όλα
αυτά. Έβλεπα εκείνα τα μεγαλύτερα κορίτσια, τόσο ωραία και σοφιστικέ, και
ήθελα να γίνω ένα απ’ αυτά». Θαύμαζε πολύ μικρή τα κορίτσια του Playboy, λέει,
και ήθελε να γίνει πόρνη από την ηλικία των 10 ετών.

Δίπλα σε οικογένειες

Ωστόσο, είκοσι χρόνια μετά έχει πια παρατήσει τη δουλειά της πόρνης για να
γίνει μια μυθιστοριογράφος αποκαλύπτοντας τον ημίκοσμο του Άπερ Ιστ Σάιντ του
Μανχάταν. «Υπάρχουν εκεί πολλά κολ γκερλ και ζουν δίπλα δίπλα με οικογένειες
νέων ανθρώπων», λέει. «Στη μέση της μέρας, είναι πολλοί τύποι, τραπεζίτες και
δικηγόροι και γιατροί, που μπαινοβγαίνουν για να επισκεφθούν κορίτσια ανάμεσα
στα επαγγελματικά ραντεβού τους. Το βράδυ, μένουν περισσότερο. Μπορεί να έχουν
30 λεπτά ή και μια ώρα να ξοδέψουν… Πιστεύω πως οι άνδρες θέλουν να
βρίσκονται κοντά σε μια γυναίκα που της αρέσει ο εαυτός της. Μερικοί τύποι
φεμινιστριών δεν το συνειδητοποιούν αυτό σχετικά με την πορνεία. Νομίζουν πως
είναι μόνον οι άνδρες που παραγγέλλουν αυτή ή την άλλη σεξουαλική πράξη. Ναι,
υπάρχει αυτό το στοιχείο, αλλά εκείνο που θέλουν οι πελάτες είναι κάποια που
να μπορεί να το κάνει και ταυτόχρονα να κρατάει τη θέση της και να είναι ο
εαυτός της».