ΣE ΠPΩTO ENIKO «Aχ, να ήμουν κι εγώ εκεί!»

Την είχα και εγώ αυτή την αίσθηση στιγμές στιγμές, όσο και αν προσπαθούσα να
τη διώξω αποσιωπώντας την. Την είχαν και άλλοι γύρω μου και εξοργιζόμουν που
την εξέφραζαν. Δεν μου αρέσουν οι κυνικοί άνθρωποι, αυτοί που τα
αντιμετωπίζουν όλα με ανασηκωμένο το φρύδι, αυτοί που σε κάνουν να νιώθεις
πάντα αφελής, επειδή συγκινείσαι και αναθαρρείς και ενθουσιάζεσαι και ελπίζεις
ακόμα. Την είχα όμως και εγώ αυτή την αίσθηση εκείνη τη στιγμή, όσο και αν
προσπαθούσε από τη σκηνή ο Μπομπ Γκέλντοφ να τη διώξει. Όσο προσπαθούσε
εκείνος τόσο πιο έντονη γινόταν αυτή. Ερήμην μου. Και έπαιρνε τη μουσική και
τη μετέτρεπε σε θόρυβο, έτσι είχε αρχίσει να φτάνει στα αυτιά μου.
Παρεμπιπτόντως, λένε ότι αυτό είναι μια μορφή νεύρωσης αλλά δεν είναι της
παρούσης. Διότι νότα με τη νότα και στίχο με τον στίχο, ο ήχος γινόταν
αφόρητος, το ίδιο και όλοι όσοι σιγοτραγουδούσαν, και χόρευαν, και
χειροκροτούσαν από κάτω. Δεν έφευγε αυτή η αίσθηση. Ότι βαυκαλιζόμαστε. Ότι
ψάχνουμε απλώς ένα φτηνό «μα όχι, τι λες» να έχουμε αργότερα να λέμε στα
παιδιά μας. «Μα όχι, τι λες, πώς δεν έκανα τίποτε, εγώ είχα τρέξει να το
αγοράσω εκείνο το λευκό βραχιολάκι, ευλαβικά το φορούσα, είχα παρακολουθήσει
και το Live 8, θυμάμαι μάλιστα είχα πει “αχ, να ήμουν κι εγώ εκεί!”». E, μετά,
εντάξει, επέστρεψα στη ζωούλα μου, οι υποχρεώσεις ξέρεις δεν περιμένουν, και
σε κάθε περίπτωση αν φταίει κάποιος που δεν άλλαξε ο κόσμος είναι εκείνοι οι
οκτώ, οι ηγέτες, εγώ ό,τι μπορούσα το έκανα, τους το ζήτησα. Και το μόνο που
μπορώ να κάνω από εδώ και πέρα, φοβάμαι, είναι να αποφεύγω τους κυνικούς. Και
να κλείσω επιτέλους την τηλεόραση γιατί το Everybody hurts που ακούγεται αυτή
τη στιγμή είναι πραγματικά ανυπόφορο.