Ένα θέμα, πολλές διαστάσεις…

ME ΑΦΟΡΜΗ τα κείμενα των δυο τελευταίων εβδομάδων – σχετικά με τον
εθελοντισμό, την προσφορά σε στόχους καλούς – ξέσπασε ένας εμφύλιος πόλεμος
μεταξύ των φίλων αναγνωστών αυτής της στήλης. Κάθε που ανοίγω τον υπολογιστή
μου, ξεχειλώνουν τα e-mails τους. Σπάνια τέτοια ευαισθητοποίηση πάνω σε κάποιο
ζήτημα. Ίσως γιατί μας καίει… Ίσως γιατί δεν μας καίει – και νιώθουμε
ενοχές γι’ αυτό. Ίσως γιατί όλοι μας «ψιλοενδιαφερόμαστε» ή «ψιλοαδιαφορούμε».
Ίσως γιατί έχουμε τη φωλιά μας κατουρημένη. Κι αυτό «ψιλοξεβολεύει» την
«ψιλοσυνειδησούλα» μας.

Έναυσμα ήταν το πρώτο e-mail του φίλου μου του A. Εστιασμένο τόσο στις
επιλογές των επωνύμων που «συνδράμουν» κινητοποιήσεις αγάπης, όσο και των
εθελοντών που δουλεύουν σκληρά και αθόρυβα για τον ίδιο σκοπό.

Είναι γεγονός ότι συχνά οι επώνυμοι την κάνουν την κασκαρίκα τους.
Ανερυθρίαστα χρησιμοποιούν, τέτοιες εκδηλώσεις, για να διαφημίσουν το νέο τους
CD ή την καινούργια θεατρική συνεργασία τους. Όχι ότι πήγαν γι’ αυτό. Όχι,
προς Θεού και μακράν αυτών, τέτοιες κακοήθειες. Τα κίνητρά τους αμιγώς
ανθρωπιστικά. Αλλά, παρεμπιπτόντως, πέφτει κι αδιάφορα η ατάκα ότι το
καλοκαίρι θα τους δούμε στο τάδε μπουζουξίδικο με το δείνα σχήμα.

Όμως, ακόμα κι αν αυτό ισχύει για τους πολλούς, υπάρχουν και οι άλλοι.
Μειοψηφία θα μου πεις; Μειοψηφία, εντάξει! Αλλά υπάρχει! Υπάρχει κι αυτή η
ρημάδα. Γιατί, στην τελική, κι αυτό κοντεύουμε να το ξεχάσουμε. Το «επώνυμος»
δεν είναι και απαραιτήτως συνώνυμο του «τσόγλανος». Δεν μπορεί, μονίμως, να
κουβαλάει συνεχώς, ως δαμόκλειο σπάθη, το στραβό βλέμμα των υπολοίπων. Δεν
μπορεί να απολογείται, μια ζωή, για τις καλές του προθέσεις. Αν η παρουσία του
συντελέσει να αγοραστεί έστω και ένα μπουκάλι γάλα, μια βίδα σε ένα αναπηρικό
καροτσάκι; Τότε, αϊ σιχτίρ πια, με τη λογοδοσία! Μια χαρά κάνει και πάει!

Πολλά τα e-mails. Πολλές οι τοποθετήσεις, πολλοί οι προβληματισμοί. Μέσα από
τον επικοινωνιακό κατακλυσμό του Νώε που υπέστη ο υπολογιστής, προέκυψε και
μια ακόμα παράμετρος. Κάποιοι φίλοι υποστηρίζουν ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία
αντικαθιστά την πολιτική. H εξουσία μια χαρά βολεύεται, όταν ο ιδιώτης
αναλαμβάνει το δικό τους έργο. Τη δική της ευθύνη.

H πολιτεία πρέπει να νοιαστεί. Να κινητοποιηθεί. Να στηρίξει. Να βάλει το χέρι
στην τσέπη. Όχι, να στρογγυλοκάθεται σαν τον Πασά στα Γιάννενα και να κάνει
πρόβες στον καθρέφτη: (Ποιο είναι το καλό της επικοινωνιακό προφίλ; Το δεξί ή
το αριστερό;). Όχι να εφησυχάζει. Να υπόσχεται προεκλογικώς. Να μεμψιμοιρεί
μετεκλογικώς. Να σφυρίζει αδιάφορα γενικώς. Όχι να λέει «αφού έχω τον μαλάκα
τον ιδιώτη να βγάζει το φίδι από την τρύπα, εγώ γιατί να χαλάσω τη ζαχαρένια
μου; Και τα φράγκα μου;». Λες και τα φράγκα τα βρήκε κληρονομιά. Από τον αέρα
στο δίπατο του πατέρα. «Αέρα-πατέρα»!

Γι’ αυτό έγινε, όλη την εβδομάδα, το διαδικτυακό «έλα να δεις». Γι’ αυτό, μου
έγραψαν πολλοί φίλοι. Κι έχουν τα χίλια δίκια. Την πολιτεία προσπαθούμε να
υποκαταστήσουμε εμείς οι ιδιώτες. Όμως κάτι πρέπει να γίνει. Και κάποιος
πρέπει να το κάνει, ρε παιδιά. Γιατί, αν περιμένουμε την πολιτική ευαισθησία,
θα τους ξεκάνουμε τους ανθρώπους. Αν περιμένουμε τη μέριμνα, την περίθαλψη,
την έρευνα, τη διάγνωση, τη στήριξη – φέξε μου και γλίστρησα.

Το ιδεώδες, βέβαια, θα ήταν οι φορείς εξουσίας και οι πολίτες να
συνεργάζονται, να συμπορεύονται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Αλλά αυτό δεν είναι «ιδεώδες». Αυτό είναι όνειρο θερινής νυκτός.