Eκπαιδεύοντας τον Γιώργο

H δυσαρμονία μεταξύ ενός αρχηγού που δεν βιαζόταν και ενός κόσμου του ΠΑΣΟΚ που δεν κρατιόταν, εξηγεί εν μέρει τη δυσφορία προς το πρόσωπο του Γιώργου που εκφράζουν οι δημοσκοπήσεις…

«ΑΚΟΜΗ και τώρα πάλι τον Γιώργο θα ξεχώριζε…». Ο ομιλών είναι πρόσωπο
με γνώση τού πώς πέρασε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ από τον Σημίτη στον Παπανδρέου στις
αρχές του 2005. Έπειτα από όλες τις θεωρίες συνωμοσίας για το πώς «η Ακαδημίας
υπονομεύει τον Γιώργο», η διαβεβαίωση εντυπωσιάζει. Και συνοψίζει μια αντίληψη
κοινή στα ποικίλα κέντρα εξουσίας του ΠΑΣΟΚ: «Δεν υπάρχει άλλος από τον
Παπανδρέου αυτήν την στιγμή…».

Ήταν η κυβερνητική θητεία του Γιώργου Παπανδρέου και, πιο συγκεκριμένα, η
πολιτεία του στο υπουργείο Εξωτερικών την πενταετία 1999-2004, που δημιούργησε
την ισχυρή ηγετική του παράσταση. Υψηλή δημοτικότητα. Διάθεση να πάρει ρίσκα –
όπως με την ελληνοτουρκική προσέγγιση. Αδιαφορία για το πολιτικό κόστος.
«Ποιος άλλος θα μπορούσε να κάνει την εξωτερική πολιτική του Σημίτη;».

H αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ – μια άψογη σκυταλοδρομία πριν από το στραβοπάτημα
του Πάχτα – έγινε υπό συνθήκες διακυβέρνησης. Μέσα σε δύο μήνες όμως ο
Παπανδρέου βρέθηκε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δεν ήταν κάτι για
το οποίο ήταν προετοιμασμένος. Πιθανώς να μην ήταν και κάτι που πήγαινε στο
πολιτικό προφίλ και την προσωπικότητά του.

ΕΚΤΟΤΕ ο Παπανδρέου εκπαιδεύεται. Όχι από τα μεγαλο-στελέχη του ΠΑΣΟΚ,
τα οποία ο νέος αρχηγός κράτησε σε απόσταση. Αλλά από τα γεγονότα και την
πολιτική πράξη.

H επιλογή αυτή έχει κόστος. Και αυτό καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις. H
πρόσφατη μέτρηση της Metron Analysis έρχεται να επιβεβαιώσει μια πικρή
αλήθεια: για τον Παπανδρέου η ηγεσία συνεπάγεται έντονη πολιτική φθορά. Οι
πολιτικοί πειραματισμοί, η έλλειψη σταθερού βηματισμού, η απουσία ενός καθαρού
ιδεολογικού στίγματος – όλα αυτά συνεπάγονται χασούρα σε αριθμούς.

Ο Σημίτης – κατά ερμηνεία του αναφερθέντος στην αρχή προσώπου – μπορεί να μην
μετανιώνει για την επιλογή του να αφήσει το προσκήνιο στον Γιώργο. Εκ των
υστέρων όμως, η κοινή γνώμη έχει τις αμφιβολίες της. Και οι αμφιβολίες αυτές
φαίνεται να αυξάνονται.

ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ η αντιπολίτευση; Στη Βουλή. Στην τηλεόραση. Και – κατά την
προεκλογική περίοδο – στον δρόμο. Αν τα πάρει κανείς από το τέλος προς την
αρχή, μπορεί να πει ότι κάλπες δεν φαίνεται ότι θα έχουμε, την τηλεόραση ο
Παπανδρέου την αποφεύγει, ενώ στο βήμα της Βουλής έχει αρχίσει να στέκεται
καλύτερα. Με άλλα λόγια, ο Γιώργος προσαρμόζεται σιγά-σιγά στον ρόλο του. Στα
κυβερνητικά έδρανα παρατηρούν και μια βελτίωση των ομιλιών του τον τελευταίο
καιρό.

Ίσως το μεγαλύτερο σφάλμα του Παπανδρέου να ήταν ο υπολογισμός του πολιτικού
χρόνου. Ξεκίνησε ράθυμα. Ψιλο-εξαφανίστηκε το καλοκαίρι. Έδωσε περίοδο χάριτος
στην κυβέρνηση κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν έδειξε πρόθυμος να
υπερασπιστεί το κυβερνητικό έργο του ΠΑΣΟΚ ή υπουργούς που βρέθηκαν στο
στόχαστρο. Πιθανώς να πίστευε πως είχε χρόνο. Έκανε λάθος. Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ
ζητούσε την έκφρασή του. Και το ΠΑΣΟΚ είτε το 1974-81 είτε το 1990-93 ήταν ένα
κόμμα που έκανε, όχι απλώς δυναμική αλλά ακατάσχετη αντιπολίτευση. Απολίτικοι
και φρέσκοι, οι περισσότεροι άνθρωποι που είναι γύρω από τον Παπανδρέου δεν το
έλαβαν υπ’ 000000000000όψιν τους. Ο ίδιος όμως;

Τέλος πάντων. H δυσαρμονία μεταξύ ενός αρχηγού που δεν βιαζόταν και ενός
κόσμου του ΠΑΣΟΚ που δεν κρατιόταν, εξηγεί εν μέρει τη δυσφορία προς το
πρόσωπο του Γιώργου που εκφράζουν οι δημοσκοπήσεις. Στο τέλος ο Παπανδρέου το
κατάλαβε και πήρε μπρος. Θα χρειαστεί όμως να τρέξει αρκετά και, κυρίως, να
φανεί ότι μαθαίνει πώς παίζεται το παιχνίδι από τα έδρανα της αντιπολίτευσης
για να ξανακερδίσει τον χαμένο χρόνο, αλλά και την κοινή γνώμη.